III SA/Kr 1059/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Renata Czeluśniak Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokat E. M. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 czerwca 2016 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącego J. K. od decyzji znak: [...] z dnia [...] 2016 r., wydanej przez Prezydenta Miasta, dotyczącej odmowy przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego, działając na podstawie art. 2, art. 3 ust. 1 i 3, art. 4, art. 5 ust. 1 pkt. 1, art. 6, art. 7 ust. 5 i art. 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm.), § 2 ust. 1 i 2, § 3 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r., nr 146, poz. 1817) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: opisaną wyżej decyzją organ pierwszej instancji orzekł o odmowie przyznania skarżącemu dodatku mieszkaniowego do opłat czynszowych za mieszkanie przy ul. T w K. Uzasadniając powyższą decyzję organ pierwszej instancji stwierdził, iż skarżący nie spełnia kryterium określonego w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, wobec czego przyznanie dodatku mieszkaniowego nie jest zasadne. Dochód w jego gospodarstwie domowym wynosi średnio 1.363,86 zł miesięcznie za okres 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku i 20% dochodów w przypadku gospodarstwa jednoosobowego wynosi 272,77 zł. Zaś łączna kwota wydatków za ostatni miesiąc wynosi 274,30 zł. Stąd też wysokość obliczeniowego dodatku mieszkaniowego ustalonego zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych w związku z art. 9 cyt. ustawy wynosić powinna 1,53 zł miesięcznie. Niemniej przepisy prawa nie zezwalają (art. 7 ust. 6 cyt. ustawy) na przyznanie i wypłatę dodatku, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% najniższej emerytury w dniu wydania decyzji tj. 17,65 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano również, że organ przyznający dodatki mieszkaniowe nie ma możliwości działania uznaniowego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył skarżący, kwestionując fakt nieprzyznania mu dodatku mieszkaniowego. Skarżący pismem z dnia 23 maja 2016 r. uzupełnił odwołanie. Z treści powyższych pism wynika, że skarżący neguje sposób obliczenia dochodu w gospodarstwie domowym za okres 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku. Uważa, że dochód ten wynosi średnio 1.147,12 zł miesięcznie - tak jak on wskazał we wniosku - a nie średnio 1.363,86 zł miesięcznie - jak przyjęli pracownicy organu pierwszej instancji. Skarżący uważa, że pracownicy organu pierwszej instancji zawyżając jego średni dochód uzyskany z emerytury z ZUS dopuścili się "bardzo poważnego oszustwa". Podnosi, że otrzymał dodatkowo kwotę 200 zł "dodatku" do emerytury "z tym że nikt nie podał czy jest to renta, dodatek czy może jakaś inna pomoc". Skarżący uważa, że kwota ta "nie jest opodatkowana" i jego zdaniem "powinna być uznana jako pomoc, lub darowizna". Drugie "oszustwo" zarzuca pracownikom organu I instancji przy obliczaniu jego kosztów czynszu znacznie je zaniżając, bo zamiast płaconej kwoty czynszu 290 zł wzięto pod uwagę tylko 150 zł plus media. W dalszej części odwołania skarżący podniósł swoją trudną sytuację zdrowotną, a ponadto fakt, że ponosi znaczne koszty opłat za prąd, ponieważ zrezygnował swego czasu z "palenia węglem" na rzecz urządzenia elektrycznego. Dlatego domaga się "rozpatrzenia odwołania opierając się na prawie". Z kolei w piśmie uzupełniającym do odwołania podniósł problem doliczenia kwoty 200 zł dodatku jednorazowego, który wg strony "niewątpliwie nie jest emeryturą", bo "od niego nie płaci się podatku to również nie powinno się go brać pod uwagę wyliczając np. dodatek mieszkaniowy". Podkreślił, że ponosi znaczny koszt wydatków na zakup lekarstw (około 200 zł miesięcznie) oraz fakt, że organ I instancji nie uwzględnił zjawiska inflacji i że w związku z tym koszt zakupu 1 kWh "prawdopodobnie" wynosi więcej niż 0,49 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym należało ją utrzymać w mocy. Organ odwoławczy stwierdził, iż skarżący, lat 69, zgodnie z przepisami prawa (najem) zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 22,00 m2 przy ul. T w K. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a łączny miesięczny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego (liczony średnio za 3 miesiące poprzedzające złożenie wniosku, tj. styczeń-marzec 2016 r.) wynosi łącznie 4.091,58 zł (1362,77 zł + 1362,77 zł + 1366,04 zł), czyli 1.363,86 zł miesięcznie na osobę. Na dochód składa się wyłącznie emerytura z ZUS. Wysokość miesięcznie wypłaconych skarżącemu świadczeń emerytalnych ustalono w oparciu o dołączone przez niego dokumenty, tj. kserokopie odcinków emerytury. Natomiast z decyzji ZUS o waloryzacji emerytury z dnia 16 marca 2016 r. wynika, że emerytura skarżącego po waloryzacji od 1 marca 2016 r. wynosi 1.366,04 zł. Organ wskazał, iż podstawą do takich wyliczeń jest m.in. art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ zauważył, że ustawodawca na potrzeby dodatków mieszkaniowych w sposób specyficzny nakazuje obliczać wysokość dochodu strony. Zasady te są odmienne od obliczania dochodu np. na potrzeby pomocy społecznej, świadczeń rodzinnych, świadczeń alimentacyjnych i innych form świadczeń i mogą być odmienne od tego jakie wyobrażenie ma strona na ten temat. Kolegium wskazało, że za dochód uważa się "wszelkie przychody", ale po odliczeniu nie wszystkich, ale niektórych tylko składników, tzn. kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Oznacza to, że nie można odliczyć m.in. składek na podatek dochodowy i także nie ma podstaw do niedoliczania wszelkiego rodzaju kwot waloryzacyjnych rent i emerytur, dodatków jednorazowych itd. Przywołany przepis należy interpretować ściśle, jeżeli chodzi o składniki, które odlicza się od "wszelkich przychodów" strony i nie ma tu miejsca na jakieś formy uznania administracyjnego. Ponadto nie ma podstaw prawnych do traktowania kwoty 200 zł wypłaconych wraz z emeryturą skarżącemu w marcu 2016 r. jako nieopodatkowanej formy darowizny lub innej pomocy pieniężnej. Kolegium nie stwierdziło po stronie organu I instancji podnoszonego "bardzo poważnego oszustwa" lub innych postaci uchybień w tym zakresie. Rozpoznając sprawę przyjęto, że wysokość wydatków skarżącego na mieszkanie wynosi 205,70 zł i składa się na to czynsz w kwocie 150,70 zł + woda i ścieki 40,00 zł + śmieci 15,00 zł. Stawkę czynszu za 1 m2 powierzchni użytkowej mieszkania przyjęto w kwocie 6,85 zł - zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a nie stawkę 10,68 zł - jak podał skarżący. Z notatki służbowej inspektor – E. K. z dnia 27 kwietnia 2016 r. wynika, że podstawą do obliczenia stawki i wysokości czynszu za 22 metrowe mieszkanie skarżącego był art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz zarządzenie Nr [...] Prezydenta Miasta z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie wysokości czynszu opartego na ocenie wartości użytkowej lokalu mieszkalnego. Z uwagi na fakt, że skarżący zamieszkuje w lokalu mieszkalnym pod adresem ul. T w K, nie wchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy [Gminy miejskiej], to do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego należy zaliczyć: "1) wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy; 2) opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu". Stąd też przyjęto stawkę 6,85 zł/m x 22 m = 150,70 zł + 40 zł za wodę i ścieki + 15,00 zł za wywóz śmieci = 205,70 zł. Organ I instancji nie mógł przyjąć kwoty wydatków na mieszkanie za ostatni miesiąc, czyli marzec 2016 r. na poziomie 473,33 zł - jak podał skarżący we wniosku, lecz kwotę znacznie niższą wynoszącą 205,70 zł. W celu określenia wysokości dodatku mieszkaniowego organ I instancji dokonał stosownych obliczeń, których poprawność od strony prawnej, jak i matematycznej nie budzi wątpliwości. Organ powołując treść art. art. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stwierdził, że skarżący spełnia kryterium normatywnej powierzchni, ponieważ jego lokal mieszkalny ma powierzchnię użytkową 22,00 m2 i nie przekracza powierzchni normatywnej z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, która wynosi 35,00 m2. Skarżący spełnia także kryterium dochodowe (art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych), ponieważ dochód w jego gospodarstwie domowym za 3 miesiące poprzedzające datę złożenia wniosku wynosił 1.363,86 zł, co stanowiło 154,53% najniższej emerytury. Z kolei szczegółowy wykaz i wysokość wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego został ujęty w § 2 ust. 1 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Organ wskazał, iż koszt zakupu 1 kWh energii elektrycznej w mieszkaniu skarżącego wynosi 0,49 zł i kwota ta wynika z obliczeń dokonanych w oparciu o ostatni rachunek za prąd z dnia 12 stycznia 2016 r. dostarczony przez skarżącego do organu I instancji. Organ powołał także treść § 3 Rozporządzenia i w świetle powyższego do rzeczywistych wydatków za zajmowany lokal skarżący powinien jeszcze doliczyć kwotę 53,90 zł za brak centralnego ogrzewania (5 kWh x 0,49 zł, tj. cena 1 kWh x 22 m2 = 53,90 zł), kwotę 9,80 zł za brak centralnej ciepłej wody (20 kWh x 0,49 zł, tj. cena 1 kWh x 1 osoba = 9,80 zł) oraz kwotę 4,90 zł za brak gazu w mieszkaniu (10 kWh x 0,49 zł, tj. cena 1 kWh x 1 osoba = 4,90 zł). Organ podniósł, iż suma obliczeniowych wydatków za mieszkanie skarżącego wynosi 274,30 zł miesięcznie (205,70 zł + 53,90 zł + 9,80 zł + 4,90 zł = 274,30 zł). Zauważył, że tak obliczonej kwoty [ani kwoty 290 zł podanej w odwołaniu, czy też kwoty 473,33 zł podanej we wniosku] nie można uznać za wydatki mieszkaniowe skarżącego, ponieważ ogranicza je art. 6 ust. 2 pkt 1 cyt. Ustawy, w myśl którego jeżeli średni miesięczny dochód, o którym mowa w art. 3 ust. 1, jest równy lub wyższy od 150% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, lecz nie przekracza odpowiednich wysokości średnich miesięcznych dochodów wymienionych w art. 3 ust. 1, wówczas dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 20% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Dochód skarżącego w jego gospodarstwie domowym za 3 miesiące poprzedzające datę złożenia wniosku wynosił 1.363,86 zł, co stanowiło 154,53% najniższej emerytury. Stąd też 20% jego dochodu to kwota 272,77 zł (20% z 1.363,86 zł = 272,77 zł). Organ powołując treść art. 6 ust. 1 pkt. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych wskazał, że dodatek mieszkaniowy dla skarżącego powinien wynosić 1,53 zł miesięcznie, bo od kwoty 274,30 zł (sumy wydatków mieszkaniowych) należy odjąć 20% dochodów skarżącego tj. 272,77 zł i operacja daje wynik 1,53 zł (274,30 zł - 272,77 zł = 1,53 zł). Organ podniósł, iż ustawodawca wprowadził minimalną kwotę, poniżej której nie można wypłacać obliczeniowego dodatku mieszkaniowego. Kwota ta w dniu wydania zaskarżonej decyzji wynosiła 17,65 zł myśl art. 7 ust. 6 ustawy. Z uwagi na to, że kwota obliczeniowego dodatku mieszkaniowego wynoszącego 1,53 zł jest mniejsza niż 2% kwoty najniższej emerytury, czyli 17,65 zł, to dodatek mieszkaniowy skarżącemu nie przysługuje. Na powyższą decyzję wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący J. K. Skarżący wskazał, iż jest niepełnosprawny. Według niego w decyzji są nieścisłości, nie zgodził się on z wyliczeniami organu. Podkreślił, iż w jego ocenie 200 zł wypłacone w marcu nie może być brane pod uwagę w dochodach za styczeń i luty. Podniósł, iż płaci 290 zł. Podkreślił swoją bardzo złą sytuację finansową. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm., dalej powoływanej jako "ustawa"). Należy podkreślić, że dodatki mieszkaniowe nie mogą być przyznawane uznaniowo, ani w uznaniowej wysokości. O tym, czy dodatek mieszkaniowy przysługuje, rozstrzyga wynik obliczeń arytmetycznych, prowadzonych według przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 156, poz. 1817 ze zm.).Zgodnie z określonymi ustawą zasadami przyznawania dodatków mieszkaniowych, czynnikami decydującymi o tym, czy w konkretnym przypadku dodatek mieszkaniowy będzie przyznany, i w jakiej wysokości, są: liczebność gospodarstwa domowego, wielkość powierzchni użytkowej mieszkania, wysokość wydatków mieszkaniowych w miesiącu, w którym składany był wniosek, i wysokość dochodów, jakie członkowie gospodarstwa domowego uzyskiwali w okresie trzech miesięcy kalendarzowych przed miesiącem, w którym został złożony wniosek. Stosownie do treści art. 2 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Natomiast stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym. Z kolei przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, wynosi ona 35 m². Natomiast zgodnie z art. 6 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego zależy od dochodu gospodarstwa domowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego, powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Ponadto należy odnotować, że zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy jeżeli osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy, do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego zalicza się: - wydatki, które w wypadku najmu lokalu mieszkalnego byłyby pokrywane w ramach czynszu, lecz wyłącznie do wysokości czynszu, jaki obowiązywałby dla danego lokalu, gdyby lokal ten wchodził w skład zasobu mieszkaniowego gminy, - opłaty, poza czynszem, które obowiązywałyby w zasobie mieszkaniowym gminy, gdyby lokal ten wchodził w skład tego zasobu. Dla potrzeb ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych ustawodawca sformułował w ustawie legalną definicję pojęcia "dochodu". Stosownie zatem do art. 3 ust. 3 ustawy za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., oraz świadczenia pieniężnego pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220). Jak wynika z akt administracyjnych skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 22 m², a więc niższej od powierzchni normatywnej przypadającej dla jednoosobowego gospodarstwa domowego (35 m²). Dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, na który składa się emerytura wypłacana przez ZUS wyniósł 4091,58 zł, a więc miesięcznie 1363,86 zł, co potwierdzają znajdujące się w aktach sprawy dokumenty – kserokopie odcinków emerytury i decyzja ZUS o waloryzacji emerytury z dnia 16 marca 2016 r. Brak jest podstaw do traktowania kwoty 200 zł jako "darowizny", a podstaw do jej odliczenia od dochodu nie daje art. 3 ust. 3 ustawy. Z akt administracyjnych wynika, że wydatki na mieszkanie przyjęto w wysokości 205,70 zł, zgodnie z art. 6 ust. 6 ustawy, do poziomu obowiązującego w lokalach wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu gminy uwzględniając stawkę czynszu w wysokości 6,85 za m² dla takiego lokalu oraz wydatki za wodę, odbiór nieczystości oraz odpady komunalne. W związku z tym, że w zajmowanym mieszkaniu skarżący nie posiada centralnej ciepłej wody, centralnego ogrzewania oraz instalacji gazowej kwotę tą powiększono o ryczałt ustalony zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. nr 156, poz. 1817) kolejno w kwotach: 53,90 zł (c.o.), 9,80 zł c.w.) oraz 4,90 zł. (inst. gazowa). Wobec tego prawidłowo określono kwotę wydatków przypadających na powierzchnię użytkową mieszkania w wysokości 274,30 zł. Następnie przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego organy prawidłowo uwzględniły udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącego przekroczył 150% kwoty najniższej emerytury, przy określeniu tego udziału, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę 20 % dochodów. Ponieważ, zgodnie z art. 6 ust. 9 ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego w przypadku, gdy powierzchnia mieszkania jest mniejsza od powierzchni normatywnej, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, traktuje się jako różnicę między wydatkami ponoszonymi za ten lokal, czyli według ustalenia kwotą 274,30 zł, a udziałem własnym, czyli 20 % z kwoty średniomiesięcznych dochodów, stanowiącej 272,77 zł, zatem należny dodatek mieszkaniowy ustalono prawidłowej w wysokości 1,53 zł. Kwota ta jest niższa od 2 % kwoty najniższej emerytury, czyli 17,65 zł, zatem dodatek mieszkaniowy skarżącemu nie przysługuje. Odnosząc się do twierdzeń zawartych w skardze należy wskazać, że przepisy dotyczące zasad przyznawania dodatków mieszkaniowych mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że muszą być ściśle stosowane bez możliwości odstępstw nawet ze względu na szczególnie trudną, indywidualną sytuację skarżącego. Ustawodawca w sposób bardzo ścisły określił zasady przyznawania i sposób obliczania dodatków mieszkaniowych, nie pozostawiając organowi administracji orzekającemu w tych sprawach możliwości działania w ramach uznania administracyjnego. Zatem organy rozpatrujące wnioski o udzielenie dodatku mieszkaniowego muszą kierować się kryteriami określonymi wyłącznie w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Nie mogą zatem brać pod uwagę żadnych innych okoliczności poza wskazanymi w ustawie. Stąd też podniesione przez skarżącego kwestie dotyczące jego trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej nie mogły być wzięte pod uwagę, jako pozbawione znaczenia prawnego w sprawie o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Ponadto należy raz jeszcze podkreślić, że dla potrzeb ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych ustawodawca sformułował definicję legalną pojęcia "dochodu". Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Jednocześnie w zdaniu drugim art. 3 ust. 3 ustawodawca postanowił, że do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r. oraz świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220). Wymienił zatem w sposób wyczerpujący świadczenia, których nie wlicza się do dochodu, w rozumieniu omawianej ustawy. W związku z powyższym należało dla potrzeb ustalenia dochodu skarżącego uwzględnić jego dochody brutto za okres trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o dodatek mieszkaniowy. Takie też dochody z emerytury zostały przez organy uwzględnione. Podkreślenia wymaga, że wyliczenie dodatku mieszkaniowego nie zależy od uznania organu orzekającego, jest to wyliczenie matematyczne i nie może być zwiększone lub zmniejszone niezależnie od sytuacji życiowej skarżącego. Organy orzekające dokonały prawidłowego obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącemu. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.