III SA/Kr 1059/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący S WSA Ewa Michna (spr.) Sędziowie S WSA Renata Czeluśniak S WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 11 maja 2021 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.), art. 7 ust.1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2021 r., poz. 735) utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o zatrzymaniu W. M. (dalej: skarżący) prawa jazdy. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym Decyzją z dnia [...] 2021 r., znak: [...] Starosta orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. A, B, C, B+E, C+E, T, wydanego dnia 16 maja 2001r. - dokument nr [...], nr druku [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 lutego 2021 r. o skierowanie skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz na badania psychologiczne w związku z otrzymaniem przez skarżącego liczby 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ wskazał, że ww. okoliczność, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw stanowiła podstawę do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na przedwczesnym rozstrzygnięciu sprawy wobec niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz na wadliwym zgromadzeniu materiału dowodowego oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy kodeks karny oraz niektórych innych ustaw – przez wydanie decyzji zatrzymującej prawo jazdy wobec spełnienia przesłanek do jej wydania. Skarżący podniósł, że organ I instancji winien podać szczegółowe informacje dotyczące wpisów w ewidencji oraz prawidłowości nałożonych na niego mandatów karnych, ich obowiązywania i wysokości przyznanych punktów, co pozwoliłoby na weryfikację prawidłowości wydanej decyzji, a czego nie dokonał. W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji z dnia 11 maja 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało, że decyzja organu I instancji nie naruszyła przepisów prawa. Kolegium powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw podało, że Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie pojazdem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Kolegium wskazało też, że organy administracji prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie związane są domniemaniem prawdziwości informacji zawartych w dokumencie urzędowym jakim jest wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 2 lutego 2021 r., co do uzyskania przez skarżącego 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w okresie od 21 czerwca 2020 r. do 14 stycznia 2021 r. Tym samym organ I instancji po uzyskaniu informacji co do przekroczenia przez skarżącego liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego zobligowany był do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, co wynikało wprost z ww. art. 7 ust. 1 pkt 5. Kolegium podało, że fakt przekroczenia prze skarżącego 24 punktów karnych był niepodważalny, a zatem nie było miejsca na uznanie administracyjne, którego cechą jest wybór spośród wielu możliwych rozstrzygnięć. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący zarzucił decyzji Kolegium naruszenie: 1. przepisów postępowania, a to: art. 6, art. 7, art.8, art.9, art.11, art. 75 oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. przez niedokładne rozważenie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz brak odniesienia się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu; 2. prawa materialnego, a to art. 7ust.1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw przez jego nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że organ i instancji w sposób prawidłowy wydał decyzje zatrzymująca prawo jazdy. W uzasadnieniu skarżący powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podał, że prowadzący postępowanie organ administracji publicznej jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach k.p.a. Skarżący odniósł się tez do zasad postepowania administracyjnego wyrażonych art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, kolegium "całkowicie bezkrytycznie" przyjęło wszelkie ustalenia organu i instancji, nie odnosząc się w sposób pełny i wyczerpujący do podniesionych prze niego zarzutów. W ocenie skarżącego, sam fakt otrzymania wniosku od Komendanta nie zwalnia organu I z obowiązku badania przesłanek uzasadniających wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Skarżący podniósł, że organ nie wskazał, które wykroczenia zostały wzięte pod uwagę i nie uzasadnił decyzji w sposób należyty. W odpowiedzi, Kolegium wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie ponieważ zgodnie z obowiązującymi przepisami Starosta jest związany treścią wniosku Komendanta Policji w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Skoro skarżący odebrał wydane w sprawie decyzje o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w formie egzaminu państwowego oraz skierowaniu na badania psychologiczne to uzasadnione było zatrzymanie prawa jazdy decyzją wydaną w następnej kolejności. Materialnoprawną podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 541, dalej jako ustawa zmieniająca), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zawarty w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy zwrot "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest tzw. decyzją o charakterze związanym. Oznacza to, że w sytuacji, gdy kierowca przekroczy 24 punkty za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, ustawodawca nie pozostawił organowi administracji publicznej żadnej dowolności i uznaniowości. W konsekwencji w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta Policji, organ nie ma wyboru, co do odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Podkreślić należy, że organ nie prowadzi żadnych własnych ustaleń co do naruszenia przepisów o ruchu drogowym, a jedynie opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej mu informacji, która ma charakter dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. W tym kontekście bezzasadne były wiec zarzuty naruszenia wymienionych w skardze przepisów k.p.a. ponieważ, w aktach sprawy w uzasadnieniu obu wniosków Komendanta Policji w sposób szczegółowy wymieniono daty, okoliczności i ilość punktów karnych za poszczególne naruszenia prawa ruchu drogowego. Organ nie miał możliwości weryfikacji tych okoliczności, a zresztą skarżący w ogóle nie kwestionował ani ilości, ani okoliczności ukarania punktami karnymi. Sąd podkreśla, że prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów Policji. W konsekwencji, w postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy przedmiotem rozważań starosty nie mogą być zarzuty dotyczące ilości posiadanych punktów, czy okoliczności dotyczące naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zarzuty te mogą być rozważane wyłącznie w postępowaniu przed organami Policji, a następnie przed sądem administracyjnym w skardze na czynność lub ewentualnie bezczynność w przedmiocie wpisu do ewidencji. Jednocześnie podkreślić należy, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji została wydana w chwili, gdy obowiązywał już art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej. Wprowadzona tym przepisem sankcja zatrzymania prawa jazdy obowiązuje od dnia 18 maja 2015 r., tj., od wejścia w życie ustawy zmieniającej. Wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego z uwagi na fakt, że skarżący otrzymał łącznie 26 punktów karnych obligował Starostę do wszczęcia postępowania o zatrzymanie prawa jazdy i w konsekwencji - do wydania decyzji o zatrzymaniu skarżącemu przedmiotowego dokumentu. Organy w wystarczającym do rozstrzygnięcia stopniu ustaliły stan faktyczny sprawy, prawidłowo zastosowały oraz zinterpretowały obowiązujące przepisy w trakcie dokonania przez skarżącego naruszenia przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy jest zgodna z prawem, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest prawidłowe i spełnia wymogi określone w art. 107 k.p.a., a w szczególności wymogi z § 3 tego przepisu. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, należało orzec jak w sentencji. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) orzekł jak w sentencji.