III SA/Kr 1060/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 27 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku B. B. o uznanie niezgodności Regulaminu rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania z ustawą p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. Pismem z dnia 20.07.2009r. B. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o uznanie niezgodności Regulaminu rozliczeń kosztów centralnego ogrzewania wg podzielników przyjęty uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z ustawą z dnia 4 marca 2005r. o zmianie ustawy - Prawo energetyczne oraz ustawy - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2005r., Nr 62, poz. 552), wyjaśniając, że akt ten pozbawia użytkowników lokali prawa do zamiennego rozliczania opłat za ciepło zgodnie z w/w ustawą, umożliwiając jednocześnie powstawanie nieuzasadnionych kosztów po stronie użytkowników. W ocenie wnioskującej regulamin stwarza tego rodzaju sytuację, iż gdy użytkownicy nie wyrażają zgody na zamontowanie podzielników tj. sprzeciwiają się dokonywaniu rozliczeń wg wskazań z ich odczytów, zmuszani są na podstawie zapisów regulaminu do rozliczeń wg wskazań podzielników, w dodatku maksymalnych, obciążonych 15 % narzutem. Wniosła także o zobowiązanie Miejskiego Zarządu Budynków Sp. z o.o. do wprowadzenia Regulaminu rozliczeń kosztów dostosowanego do wymogów prawa, jak też zgodnego z zasadą solidarności społecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek B. B. nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 - 4 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a/ pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Przedmiot wniosku B. B. w istocie dotyczy materii cywilistycznej, na co wskazuje okoliczność, że regulamin, którego zgodność z prawem podważa, przyjęty został uchwałą Wspólnoty Mieszkaniowej. W kwestii uchwał właścicieli lokali stanowi ustawa z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali ( Dz.U. z 2000r., Nr 80, poz. 903 ze zm.), która w art. 23 ust. 1 określa sposób podejmowania uchwał przez właścicieli lokali a w art. 25 ust. 1 określa sposób kontroli podjętych uchwał sprawowanej przez sąd powszechny, stanowiąc, że właściciel lokalu może zaskarżyć uchwałę do sądu z powodu jej niezgodności z przepisami prawa lub z umową właścicieli lokali albo jeśli narusza ona zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną lub w inny sposób narusza jego interesy, a ust. 1a stanowi z kolei, że powództwo, o którym mowa w ust. 1, może być wytoczone przeciwko wspólnocie mieszkaniowej w terminie 6 tygodni od dnia podjęcia uchwały na zebraniu ogółu właścicieli albo od dnia powiadomienia wytaczającego powództwo o treści uchwały podjętej w trybie indywidualnego zbierania głosów. Wobec powyższego należy stwierdzić, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania wniosku B. B. ze względu na to, że nie zachodzi w sprawie kognicja sądu administracyjnego, co uzasadnia odrzucenie wniosku na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.