III SA/Kr 1060/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 27 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Drogowego z dnia 16 września 2010 r. [....] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący R. K. w skardze wniesionej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wobec istniejącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, że wstrzymanie wykonalności decyzji przez sąd administracyjny występuje zawsze na wniosek strony, a zatem wykazanie, że istnieją pozytywne przesłanki od których ustawa uzależnia wstrzymanie decyzji przez sąd, spoczywa na stronie, która taki wniosek składa. Nie jest zatem zasadny wniosek o wstrzymanie decyzji, w którym strona nie wskazuje, jakie szkody poniesie w razie wykonania tej decyzji czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz nie uzasadnia swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności. W niniejszej sprawie skarżący nie wskazał na żadne konkretne okoliczności, które miały by spowodować powstanie znacznej szkody czy też trudnych do odwrócenia skutków. Jak wskazuje utrwalone w tym względzie orzecznictwo, nie wystarczy samo powołanie się na treść przepisu będącego podstawą do wstrzymania wykonania decyzji, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności potwierdzających zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Stanowisko takie potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Zauważyć przy tym należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Okoliczności uzasadniające więc konieczność udzielenia ochrony tymczasowej muszą być uprawdopodobnione w stopniu pozwalającym Sądowi podjęcie stosownej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji stanowi odstępstwo od reguły, że decyzji ostateczne podlegają wykonaniu. Rozpoznając niniejszą sprawę zaznaczyć należy ponadto że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3, to szkoda, która nie będzie mogła być w jakikolwiek sposób wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie. Nie będzie też możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W rozpatrywanej sprawie w/w okoliczności nie zachodzą, bowiem zaskarżona decyzja dotyczy nałożenia kary pieniężnej na skarżącego. W ocenie Sądu taki obowiązek, nie wywołuje stanu nieodwracalności, albowiem polega na spełnieniu świadczenia pieniężnego, które jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, co w rozpoznawanej sprawie oznacza tyle, że w wypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nastąpiłby zwrot wpłaconych przez stronę należności. Również wysokość nałożonej aktem administracyjnym kary pieniężnej nie może stanowić sama w sobie podstawy do wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji, gdyż powołany przepis nie daje takiej możliwości. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.