III SA/Kr 1070/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Dorota Dąbek Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 9 lipca 2012r. nr [....] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia I. oddala skargę odnośnie wydania zaświadczenia o posiadaniu informacji i dowodów świadczących o realizacji świadczeń równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego funkcjonariuszom w stanie spoczynku, II. w pozostałym zakresie skargę odrzuca. Pismem z dnia 5 czerwca 2012 r. K. J. zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia: 1. o dokonaniu zarządzenia wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za maj 2005 roku z uwzględnieniem liczby dni, za które świadczenie naliczono oraz wysokości naliczonego świadczenia; 2. o zakończeniu postępowania z czynności organu wypłaty naliczonych należności finansowych listą wypłat za maj 2005 roku, z określeniem sposobu i trybu zakończenia tego postępowania z wykonania decyzji [...]; 3. o posiadaniu informacji i dowodów świadczących o realizacji świadczeń równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego funkcjonariuszom w stanie spoczynku. Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania K. J. zaświadczeń o żądanej przez niego treści. Organ I instancji wskazał, że K. J. już wcześniej domagał się wydania mu zaświadczenia potwierdzającego zarządzenie wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby dni, za które świadczenie naliczono oraz wysokości naliczonego świadczenia. Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania takiego zaświadczenia, a w wyniku odwołania K. J. postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy powyższe postanowienie. Komendant Powiatowy Policji wyjaśnił, że świadczenie określone w art. 92 ust. 1 ustawy o Policji naliczane jest w formie "listy dodatkowych należności" na podstawie posiadanej dokumentacji mieszkaniowej. Oryginał listy opracowany księgowo przekazywany jest do dalszej realizacji Komendzie Wojewódzkiej Policji. Natomiast kopie list są przechowywane przez pięć lat od daty wytworzenia. Organ I instancji wskazał, że kopie list dodatkowych należności za rok 2005 zostały wybrakowane w dniu 7 czerwca 2010 r. po upływnie wskazanego wyżej okresu przechowywania. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że równoważnik za brak lokalu mieszkalnego jest przyznawany decyzją administracyjną a sama lista wypłat ma charakter techniczny. Zdaniem organu, lista ta nie stanowi akt administracyjnych, a więc brak jest podstaw oraz możliwości jej odtworzenia. Organ I instancji stwierdził, że z uwagi na wybrakowanie dokumentacji nie jest w stanie określić, czy K. J. był przewidziany do wypłaty świadczenia, a zaświadczenie wydaje się m.in. w celu potwierdzenia określonych faktów. Odnosząc się do żądania K. J. o wydanie zaświadczenia o treści, że Komendant Powiatowy Policji posiada informacje i dowody potwierdzające realizację funkcjonariuszom w stanie spoczynku świadczeń równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przez inne organy Policji, organ I instancji stwierdził, że okoliczność pobierania przez inne osoby w kraju tego równoważnika nie przesądza o tym, że K. J. posiada interes prawny w uzyskaniu tego rodzaju zaświadczenia. Każda sprawa administracyjna ma bowiem charakter indywidualny i to organ dokonuje oceny przysługiwania uprawnienia bądź też ustalenia obowiązku strony do określonego zachowania. Zatem interes prawny strony realizowany jest wyłącznie w tym postępowaniu. Nadto, co organ podkreślił, organ ten nie wypłaca równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego emerytom i rencistom policyjnym i nie wydaje decyzji administracyjnych tym osobom w zakresie tych świadczeń. W zażaleniu na powyższe postanowienie organu I instancji K. J. zarzucił, że skoro wniósł o wydanie trzech różnych zaświadczeń to organ winien był wydać trzy odrębne postanowienia, a nie jedno. Ponadto K. J. nie zgodził się z twierdzeniem organu I instancji, że lista wypłat stanowi czynność techniczną oraz że podlega ona wybrakowaniu po upływie lat pięciu. K. J. stwierdził, że jest to czynność materialno-techniczna organu administracyjnego w zakresie wykonania ostatecznej decyzji, której był wystawcą i w tym zakresie zobowiązany był czuwać nad jej wykonaniem w trybie przepisów o egzekucji administracyjnej. Zdaniem K. J., rzeczona lista stanowi więc dowód wykonania decyzji administracyjnej i w związku z tym stała się dokumentem włączonym do akt administracyjnych. K. J. nie zgodził się również z twierdzeniem organu I instancji, że lista ta nie może zostać odtworzona z uwagi na brak do tego podstaw prawnych. Zdaniem K. J., dane potrzebne do jej odtworzenia znajdują się w dyspozycji organu (pisma procesowe wydane w oparciu o rzeczony dokument). K. J. nie zgodził się również z twierdzeniem organu I instancji, że nie ma interesu prawnego w otrzymaniu zaświadczenia odnośnie posiadania przez ten organ informacji i dowodów potwierdzających realizację funkcjonariuszom w stanie spoczynku świadczeń równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przez organy Policji. Zdaniem K. J., jest to niezgodne z art. 32 Konstytucji, gdyż w sprawach identycznych podmiotowo, przedmiotowo i przy zastosowaniu identycznych przepisów prawa materialnego organ administracyjny winien działać w ten sam sposób. W związku z powyższym K. J. wniósł o uchylenie postanowienia Komendanta Powiatowego Policji i zobowiązanie organu do oddzielnego rozpatrzenia każdego z jego wniosków. Postanowieniem z dnia 9 lipca 2012 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 123 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2012 r. Nr [...]. Organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem K. J., że lista dodatkowych należności stanowiła dowód dołączany do akt postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Postępowanie takie kończy się bowiem wydaniem decyzji administracyjnej, a nie listy dodatkowych należności. W ocenie organu II instancji, organ l instancji wykazał, że kopia listy stanowi jedynie potwierdzenie naliczenia należności oraz przekazania oryginału listy do dalszej realizacji przez KWP, który jest dysponentem budżetowym III stopnia. Organ II instancji wskazał, że oryginał listy przechowywany był w Archiwum KWP, a następnie został całkowicie wybrakowany protokołem brakowania akt kat. "B" nr [...] z dnia 9 lutego 2011 r. Zniszczenia tej dokumentacji dokonano w dniu 1 kwietnia 2011 r. Również kopia listy została zniszczona w dniu 7 czerwca 2010 r. Organ II instancji stwierdził zatem, że w chwili obecnej nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o treści jakiej domaga się skarżący ani też odtworzenie tej listy. Równocześnie organ II instancji stwierdził, że K. J. nie posiada uprawnień do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, albowiem decyzja Komendanta Powiatowego Policji Nr [...] przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego została ostatecznie i prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego. W ocenie organu II instancji, organ I instancji słusznie odmówił również wydania K. J. zaświadczenia, że posiada informacje i dowody świadczące o tym, że innym emerytom i rencistom Policji na terenie kraju wypłacane są świadczenia z tytułu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ II instancji stwierdził, że tamte osoby posiadają uprawnienia na podstawie innych decyzji administracyjnych, wydanych przez inne organy, a KPP nie ma możliwości dostępu do akt administracyjnych dotyczących tych spraw. Organ II instancji stwierdził, że jeżeli strona ma w tym interes prawny to o wydanie takich zaświadczeń powinna zwrócić się do odpowiednich organów Policji, tj. właściwych rzeczowo i miejscowo Komendantów Policji, którzy wydali takie decyzje. KPP nie jest bowiem organem właściwym w tej sprawie. Organ II instancji wskazał, że Komendant Powiatowy Policji mógłby w chwili obecnej wydać zaświadczenie o stanie faktycznym i prawnym sprawy K. J., czyli o tym, iż decyzja Nr [...] została ostatecznie i definitywnie wyeliminowana z obrotu prawnego i tym samym K. J. nie przysługuje prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Te fakty jak również stan prawny są jednak stronie znane. Organ II instancji podkreślił również, że niesłuszny jest zarzut K. J., że organ I instancji wydał jedynie jedno postanowienie. Skoro bowiem sam zainteresowany w piśmie z dnia 5 czerwca 2012 r. zwrócił się o wydanie "zaświadczenia", a nie "zaświadczeń", to nie jest celowe, zdaniem organu II instancji, wydawanie trzech postanowień w sytuacji, gdy zainteresowany złożył tylko jeden wniosek. Organ II instancji uznał zatem, że Komendant Powiatowy Policji prawidłowo zastosował przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odmówił wydania K. J. zaświadczeń żądanej treści. Z powyższym postanowieniem Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodził się K. J. i pismem z dnia 17 lipca 2012 r. wniósł na nie skargę domagając się jego uchylenia wraz z postanowieniem organu I instancji. W pierwszej kolejności skarżący zarzucił organom administracyjnym obu instancji, że rozpatrzyły łącznie jego wnioski o wydanie zaświadczeń zamiast rozpatrzyć każdy z nich oddzielnie. Zdaniem skarżącego, organy winny były przeprowadzić odrębne czynności procesowe na podstawie posiadanych przez nie dokumentów, rejestrów oraz wiedzy ich pracowników. Odnośnie postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia o dokonaniu zarządzenia wypłaty równoważnika pieniężnego (pkt 1 wniosku) skarżący zarzucił organom, że po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających organy nie poinformowały go o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz składania wniosków dowodowych. Skarżący podniósł również, że czynność naliczania, księgowania oraz kierowania listy do wypłacenia płatnikowi jest czynnością materialno-techniczną – jego zdaniem - równorzędną comiesięcznemu wydawaniu decyzji administracyjnej o przyznaniu do wypłaty określonej kwoty świadczenia miesięcznego. Skarżący uważa, że czynności administracyjne organu podlegają z urzędu archiwizacji i nie mogą zostać wybrakowane przed upływem wymagalności żądania wykonania decyzji kształtującej uprawnienie podmiotu na przyszłość, do comiesięcznych świadczeń finansowych. Zdaniem skarżącego, okres przedawnienia w takich sprawach nie podlega przepisom art. 107 ustawy o Policji, lecz przepisom Kodeksu cywilnego i wynosi 10 lat. Skarżący uważa, że organy posiadają stosowne dokumenty i mogą wydać wymienione w pkt 1 wniosku zaświadczenie, gdyż prowadzą rejestry czynności materialno-technicznych, w których znajdują się indywidualne kartoteki finansowo-księgowe czynności finansowych. Odnośnie odmowy wydania zaświadczenia wymienionego w pkt 2 wniosku skarżący stwierdził, że do tej pory nie został poinformowany o wstrzymaniu wykonalności decyzji [...], a z okoliczności sprawy wynika, że w wykonaniu decyzji [...] czynnością materialno-techniczną zostało dokonane naliczenie należności za maj 2005 r. Zdaniem skarżącego, okoliczności tej sprawy są organom znane, a odmowa wydania zaświadczenia ma na celu wyłącznie ukrycie ich bezprawnych działań. Odnośnie odmowy wydania zaświadczenia wymienionego w pkt 3 wniosku skarżący zarzucił organom, że wiedzą one, że w innych częściach kraju funkcjonariuszom w stanie spoczynku, znajdującym się w takiej samej sytuacji jak on, równoważnik pieniężny jest wypłacany, zaś jemu odmawia się jego wypłaty. Zdaniem skarżącego, stanowi to naruszenie zasady równości zawartej w art. 32 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem, że powinien był wydać trzy akty administracyjne, albowiem skarżący wystąpił tylko z jednym wnioskiem o wydanie zaświadczenia o określonych faktach. Organ stwierdził, że gdyby którykolwiek z faktów znalazł potwierdzenie w posiadanych przez KPP rejestrach, to wówczas w tym zakresie zostałoby wydane zaświadczenie, a w pozostałym – niepotwierdzonym zakresie – postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że organ prowadząc postępowanie wyjaśniające w przedmiocie wydania zaświadczenia żądanej treści opiera się na prowadzonej przez siebie ewidencji, rejestrach, a także innych danych (art. 218 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego). Nie jest to natomiast wiedza pracowników organów, nawet jeżeli została uzyskana w toku realizacji zadań służbowych. Organ zaznaczył przy tym, że przez pojęcie danych nie można rozumieć informacji przekazanych przez samego K. J. na temat wypłacania w jednostkowych przypadkach równoważnika pieniężnego za brak lokalu emerytom policyjnym. W ocenie organu II instancji, niezrozumiały jest zarzut wstrzymania wykonania decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji skoro decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego ostateczną decyzją Nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 r. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z art. 217 § 2 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, osoba występująca o wydanie zaświadczenia powinna wykazać swój interes prawny w jego uzyskaniu. Zdaniem organu II instancji, K. J. nie ma interesu prawnego w zakresie żądania zaświadczenia o posiadaniu przez KPP informacji o wypłacie równoważnika na rzecz innych emerytów policyjnych. W ocenie organu, wątpliwy jest także interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia w pozostałym zakresie. Interes prawny wynika bowiem ze związku z konkretną normą prawa materialnego. Nie są natomiast tymi przepisami ani art. 92 ustawy o Policji ani przepisy art. 29-30 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8 poz. 64 z późn. zm.), ponieważ nie stanowią one podstawy prawnej przyznania emerytowi policyjnemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W piśmie z dnia 7 kwietnia 2013 r. K. J. podtrzymał swoją skargę. Dodatkowo skarżący zarzucił organom administracyjnym naruszenie art. 7, art. 9 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez pominięcie dowodów mających istotne znaczenie dla sprawy, a w szczególności poświadczenia KPP z dnia 27 stycznia 2010 r. Nr [...], w którym organ wskazał na dowody świadczące o zleceniu do wypłaty, jak i samą czynność wypłaty należności. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 271 § 2 i art. 218 Kodeksu postępowania administracyjnego przez przyjęcie, że skarżący nie posiada interesu prawnego, a organ nie jest zobowiązany udzielić zaświadczenia co do wiedzy i faktów wynikających z przedłożonych przez skarżącego dokumentów a dotyczących przyznawania równoważnika pieniężnego policjantom z innych jednostek, którzy są w stanie spoczynku. Skarżący podniósł, iż organ nie przekazał Sądowi kompletnych akt administracyjnych. Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1070/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt III SA/Kr 920/12, której przedmiotem jest skarga K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o dokonaniu zarządzenia wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, z uwzględnieniem liczby dni, za które świadczenie naliczono oraz wysokości naliczonego świadczenia. W kolejnych pismach z dnia 10 kwietnia, 1 czerwca 2013 r. skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo skarżący podniósł, że w sprawach o wydanie zaświadczenia ustawodawca nie przewidział postępowania dwuinstancyjnego, a zatem organ II instancji nie był uprawniony do utrzymania w mocy postanowienia Komendanta Powiatowego Policji, a jedynie do stwierdzenia, czy postanowienie jest zgodne z prawem. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 1070/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podjął postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. W piśmie z dnia 3 lipca 2013 r. K. J. podniósł, że realizacja równoważnika następuje w formie comiesięcznej czynności materialno-technicznej dokonywanej na piśmie. Zdaniem skarżącego, niszcząc listy dodatkowych należności, jako listy ogólnej, stanowiącej zlecenie wypłat, organ winien w aktach indywidualnych posiadać w formie pisemnej odrębną ewidencję, której nie mógłby zniszczyć. Ponadto skarżący uważa, że pomimo zniszczenia dokumentów, organ mógł odtworzyć ich treść np. przez przesłuchanie osób, które zajmowały się kwestiami finansowymi w maju 2005 r. Z kolei w piśmie z dnia 28 września 2013 r. K. J. zarzucił, że organ II instancji naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego dokonując wyłącznie wąskiej analizy sprawy i wniesionego zażalenia. Poza tym w opinii skarżącego organ ten zatwierdził zaniechania dowodowe jakich dopuścił się organ I instancji, mimo, że powinien był przeprowadzić własne ustalenia oraz odnieść się do zarzutów zawartych w zażaleniu. Sąd stwierdza z urzędu, że prawomocnym wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 920/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2012 r. Nr [...], którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2012 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o dokonaniu zarządzenie wypłaty mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w wykonaniu decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...], za maj 2005 r. z uwzględnieniem liczby dni, za które świadczenie naliczono oraz wysokości naliczonego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Na wstępie rozważań Sąd zauważa, że prawomocnym wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 920/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2012 r. Nr [...], którym organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2012 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o dokonaniu zarządzenie wypłaty mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, w wykonaniu decyzji Komendanta Powiatowego Policji Nr [...], za maj 2005 r. z uwzględnieniem liczby dni, za które świadczenie naliczono oraz wysokości naliczonego świadczenia. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, że w przedmiocie mającego być wydanym zaświadczenia, o którym prawomocnie rozstrzygnął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 920/12 mieszczą się przedmioty mających być wydanymi zaświadczeń z punku pierwszego i punku drugiego wniosku K. J. stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy. Tak więc Sąd stwierdził, że kwestia wydania zaświadczenia o dokonaniu zarządzenia wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za maj 2005 roku z uwzględnieniem liczby dni, za które świadczenie naliczono i wysokości naliczonego świadczenia, wraz z kwestią zakończenia postępowania z czynności organu wypłaty naliczonych należności finansowych listą wypłat za maj 2005 roku, z określeniem sposobu i trybu zakończenia tego postępowania z wykonania decyzji [...] została prawomocnie osądzona wskazanym wyżej prawomocnym wyrokiem z dnia 21 maja 2013 r. Z tego też względu Sąd odrzucił skargę w omawianym zakresie, o czym orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że "Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona". Sąd zwraca uwagę na to, że zasady oraz tryb wydawania zaświadczeń zostały uregulowane art. 217-219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. W szczególności art. 217 § 1 i § 2, art. 218 i 219 k.p.a. stanowią: "Art. 217. §1. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. § 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego." "Art. 218. § 1. W przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. § 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Art. 219. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie." Z przytoczonej wyżej treści art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. wynika, że wydanie zaświadczenia na wniosek danej osoby następuje tylko wtedy, gdy przemawia za tym interes prawny tej osoby. Z kolei w myśl art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zdaniem Sądu, organy administracyjne obu instancji wydały prawidłowe rozstrzygnięcia odmawiając wydania skarżącemu zaświadczenia o posiadaniu informacji i dowodów świadczących o realizacji świadczeń równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego funkcjonariuszom w stanie spoczynku przez organy Policji w pozostałych częściach kraju. Skarżący nie ma bowiem interesu prawnego w uzyskaniu takiego zaświadczenia. Każda sprawa dotycząca przyznania równoważnika pieniężnego funkcjonariuszowi Policji jest sprawą indywidualną, której stronami jest organ ją wydający oraz funkcjonariusz Policji, którego ta decyzja dotyczy. K. J. nie był i nie jest stroną w tych sprawach, a zatem nie może otrzymać zaświadczenia o sposobie ich załatwienia. Poza tym organ administracyjny obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydanie zaświadczenia zależy więc nie tylko od treści żądania zainteresowanej osoby, ale też od możliwości jego spełnienia przez organ. W wyroku z dnia 21 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Łd 3105/95 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że "Określenie "danych znajdujących się w jego posiadaniu", użyte w art. 218 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających". Jak wynika z akt sprawy, skarżący uzyskał z innych Komend Wojewódzkich Policji na terenie kraju informacje o wypłacaniu funkcjonariuszom Policji będącym na emeryturze lub rencie świadczenia z tytułu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i przekazał je Komendantowi Powiatowemu Policji. Uzyskane przez skarżącego informacje nie mieszczą się więc w pojęciu "innych danych" znajdujących się w posiadaniu organu administracyjnego. Tak więc, zdaniem Sądu, zarówno Komendant Wojewódzki Policji, jak i Komendant Powiatowy Policji nie mogli wydać skarżącemu zaświadczenia o realizacji świadczeń równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego funkcjonariuszom w stanie spoczynku. Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie w zakresie odmowy wydania zaświadczenia o realizacji świadczeń - równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego - funkcjonariuszom w stanie spoczynku jest prawidłowe, a wniesiona w tym zakresie przez K. J. skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. – jak w pkt I wyroku.