III SA/Kr 1075/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia 20 lipca 2005r. Nr [...] w części stwierdzającej brak związku rozpoznanego schorzenia ze służbą wojskową postanawia: odrzucić skargę Opisanym w sentencji orzeczeniem z dnia 20 lipca 2005r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska, po rozpatrzeniu odwołania J. T., utrzymała w mocy orzeczenie Nr. [...] Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2005r., którym orzekając w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej, J. T. uznano za trwale niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju oraz w czasie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny przyznając kategorię E z jednoczesnym ustaleniem, że rozpoznane schorzenia w postaci zespołu paranoidalnego nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Na powyższe orzeczenie skargę, nazwaną odwołaniem, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J. T. W skardze kwestionowane jest ustalenie braku związku przyczynowego pomiędzy powstaniem rozpoznanego schorzenia a warunkami służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska wniosła o odrzucenie skargi na decyzję w części ustalającej brak związku przyczynowego rozpoznanego schorzenia ze służbą wojskową, z powodu niedopuszczalności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczpospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2002r. Nr 21, póz. 205 z późn. zm.), do orzekania o zdolności do czynnej służby żołnierzy m.in. pełniących czynną służbę, właściwe są wojskowe komisje lekarskie. Przepis art. 30a ust. 1 ustala kategorie zdolności do czynnej służby 'wojskowej, w tym kategorię E - trwała i całkowita niezdolność do czynnej służby woskowej, w czasie pokoju oraz w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Zaskarżone orzeczenie i poprzedzające je orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej wydane zostały m.in. na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004r. w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, póz. 1595). Stosownie do przepisów § 13 i § 17 ust. 1 pkt 3 w razie stwierdzenia u żołnierza niezawodowego choroby lub ułomności, orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej powinno zawierać określenie związku lub braku związku rozpoznanego schorzenia z czynną służbą wojskową. Ustalenie istnienia lub nieistnienia takiego związku rozpoznanego schorzenia ze służbą wojskową, nie ma samo w sobie doniosłości prawnej dla będącego przedmiotem orzeczenia komisji rozstrzygnięcia o kategorii zdolności (lub niezdolności) do czynnej służby wojskowej. Podstawę natomiast do orzekania o związku choroby ( inwalidztwa ) żołnierza niezawodowego z czynną służbą wojskową dla celów zaopatrzenia i innych świadczeń lub dla celów odszkodowawczych przez organy rentowe (wojskowe organy emerytalne), stanowią obecnie; ustawa z dnia 29 maja 1974r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin (t.j. Dz. U. z 1983r. Nr 13, póz. 68 z późn. zm.), oraz ustawa z dnia 11 kwietnia 2003r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową. (Dz. U. Nr 83, póz. 760). Ta ostatnia ustawa, zastąpiła ustawę z dnia 16 grudnia 1972r. o świadczeniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową(Dz. U. [Nr 53, póz. 342 z późn. zm.). W postępowaniu przed właściwymi organami rentowymi o ustalenie prawa żołnierza niezawodowego do zaopatrzenia w postaci świadczenia pieniężnego (np. renty inwalidzkiej),czy innego świadczenia lub o ustalenie prawa do świadczenia odszkodowawczego, orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej, w części dotyczącej istnienia związku stwierdzonego schorzenia ze służbą wojskową lub braku takiego związku ze służba wojskową, stanowi tylko element takiego postępowania, nie wiążący organów rentowych ( wojskowych organów emerytalnych ). Organy te mogą dokonywać samodzielnych ustaleń co do istnienia schorzenia oraz jego związku lub braku takiego związku ze służbą wojskową. Od decyzji organów rentowych (wojskowych organów emerytalnych) przysługują środki odwoławcze do sądów powszechnych (art. 476, 477 kod. postępowania cywilnego, art. 22 ust. 4 powołanej ustawy z 11 kwietnia 2003r. oświadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób powstających w związku ze służbą wojskową). Z tych względów Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 1999.10.22 II ZP 9/99 (OSNP 2000/5/167) wyjaśnił, ze Naczelny Sąd Administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 7 sędziów NSA z dnia 2000.11.06 OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47), stwierdzając, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej, o której mowa w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. Mimo wyżej wskazanych zmian stanu prawnego, powyższe stanowisko prawne, które Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela, jest nadal aktualne, dla orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej w odniesieniu do tych części orzeczeń , w których przy rozpoznaniu schorzenia orzeka się o istnieniu lub braku związku rozpoznanego schorzenia z czynna służba wojskowa. Nie jest zatem dopuszczalna skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na orzeczenie Wojskowej Rejonowej Komisji Lekarskiej w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej, w części dotyczącej stwierdzenia, że rozpoznane schorzenie nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Z tych przyczyn skarga ulegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.)