III SA/Kr 1078/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2026 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 30 czerwca 2025 r. nr SKO-PS-4110-39/25 w przedmiocie odmowy przyznania schronienia w schronisku dla bezdomnych oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z 30 czerwca 2025 r., nr SKO-PS-4110-39/25 utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nowym Sączu z 30 maja 2025 r., nr MOPS.1.5022.004660.05.2025, o odmowie przyznania P. M. schronienia w schronisku dla bezdomnych. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), art. 48 i 48a ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2024r. poz. 1283 ze zm.). Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Organ I instancji ww. decyzją odmówił przyznania P. M. (dalej skarżący) schronienia w schronisku dla bezdomnych. W uzasadnieniu organ wskazał m.in., że skarżący w dniu 5 maja bieżącego roku zwrócił się kolejnym wnioskiem o przedłużenie jego tymczasowego pobytu w schronisku dla osób bezdomnych w Nowym Sączu. Ustalono, iż wnioskodawca jest osobą bezdomną, nie posiadającą prawa do lokalu mieszkalnego, zameldowaną ostatnio na terenie miasta Nowego Sącza, przebywającą w schronisku dla osób bezdomnych (Nowosądeckie Towarzystwo Pomocy im. św. Brata Alberta w Nowym Sączu). Wnioskodawca był objęty pomocą w formie tymczasowego schronienia w schronisku dla bezdomnych od w okresie od 01.08.2024 r. do 30.04.2025 r. gdzie miał zapewnione pełne wyżywienie, a następnie pomoc ta była kontynuowana do 31.05.2025 r. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, iż skarżący jest osobą bezrobotną, zarejestrowaną w UP, nie wywiązuje się z postanowień kontraktu socjalnego, w tym nie podejmuje aktywnych działań zamierzających do podjęcia faktycznego zatrudnienia. W ocenie organu, działania podejmowane przez skarżącego mają charakter pozorny. W okresie 9 miesięcy od podpisania kontraktu socjalnego, tj. od 1 sierpnia 2024 r. i objęciem w tym okresie pomocą społeczną w formie zapewnienia schronienia, zasiłków celowych i okresowych, skarżący nie podjął żadnej pracy nawet dorywczej pomimo, że jest osobą młodą (31 lat), nieposiadającą przeciwskazań do podjęcia zatrudnienia (nie legitymuje żadnym orzeczeniem wskazującym na takie ograniczenia), posiada wykształcenie średnie i niewątpliwe zasoby intelektualne, w tym znajomość przepisów i umiejętność ich wykorzystywania, zatem posiada potencjał i możliwości aby pracę uzyskać. Okoliczności te w ocenie organu wskazują, iż skarżący nie dąży do poprawy swojej sytuacji i nie wykorzystuje wszystkich możliwości, aby uzyskać środki na utrzymanie. Ponadto organ wskazał wobec podnoszonych przez skarżącego okoliczności, iż dolegliwości chorobowe czynią go osobą niezdolną do pracy, zgodnie z uzgodnionym w zawartym kontrakcie socjalnym planem działań zobowiązał się do złożenia wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności w celu uzyskania orzeczenia. W okresie od złożenia wniosku, tj. od dnia 18.03.2025 r. do 20.05.2025 r. skarżący informował, iż oczekuje na dokumenty medyczne, którą ma przedłożyć. Tymczasem z informacji uzyskanych od organu rozpatrującego wnioski o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności wynika, iż wniosek skarżącego o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia 18.03.2025 r. został pozostawiony bez rozpoznania. Pomimo skutecznego zawiadomienia skarżącego o konieczności uzupełnia dokumentacji do dnia 16 kwietnia 2025 r. oraz poinformowania go możliwości złożenia wniosku o zawieszenie postępowania, nie uzupełnił on braków we wskazanym terminie jak i nie wystąpił o zawieszenia postępowania. Opisane wyżej działanie skarżącego, w ocenie organu wskazuje brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, a niedotrzymywanie postanowień kontraktu socjalnego i ukierunkowanie wyłącznie na osiągnięcie zamierzonego celu jakim było uzyskanie świadczeń z pomocy społecznej. Zdaniem organu I instancji skarżący nie wykorzystuje swoich możliwości oraz nie dąży do poprawy swojego bytu poprzez podjęcie zatrudnienia, jego celem jest jedynie utrzymanie obecnego stanu, w którym się znajduje, tj. pobytu w schronisku i pobierania świadczeń finansowych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości albo w części i o wydanie orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy lub o uchylenie tej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem skarżącego, organ l instancji dopuścił się zaniedbań polegających na nienależytym kierowaniem się zasadą tzw. prawdy obiektywnej oraz wynikającą z tego złą oceną tzw. okoliczności faktycznych. Skarżący uważa, iż wystarczająco udowodnił realizację zawartego z nim kontraktu socjalnego poprzez realizację w miarę swoich możliwości psychofizycznych zawartych w nim postulatów: 1) podejmuje działania na rzecz zatrudnienia, na co przedstawił zaświadczenia z Sądeckiego Urzędu Pracy, ma również w rzeczonym urzędzie zaplanowane kolejne spotkania oraz działania; 2) złożył wniosek w sprawie uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zaś nie mógł dostarczyć dokumentów wymaganych do uzupełnienia z przyczyn obiektywnych; 3) przestrzega Regulaminu Schroniska, w którym się znajduje i na dzień wydania decyzji żadna ze stron nie przedstawiła przekonujących dowodów, które udowadniałyby inną okoliczność faktyczną; 4) pozostaje w stałej abstynencji od środków psychoaktywnych i/lub alkoholu, nadto nie odnotowano innej okoliczności (tzn. bycia pod wpływem środków odurzających; 5) współpracuje nadto z personelem Schroniska i wykonuje ich polecenia w zakresie regulaminu, ponadto współpracuję aktywnie z pracownikami Ośrodka Pomocy Społecznej celem poprawy swojej sytuacji życiowej, informuje Ośrodek Pomocy Społecznej o znaczących i/lub istotnych zmianach w jego życiu. W uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji, Kolegium wskazało, że skarżący: - jest osobą młodą (31 lat), nie ma orzeczonych żądanych przeciwskazań i ograniczeń do podjęcia pracy, a rozpoznane u niego choroby (wskazane w zaświadczeniu lekarskim z 29 kwietnia 2025 r. jak nadciśnienie, cukrzyca typu II, dna moczanowa, alergiczny nieżyt nosa, otyłość, dyslipidemia) wymagają jednie specjalnej diety cukrzycowej; - ma doświadczenie w pracy jako specjalista ds. przenoszenia usług i komunikacje z operatorem Netii, specjalista /konsultant ds. sprzedaży w firmie [...], sprzedawca doradca klienta AGD/RTV. Posiada on wykształcenie średnie oraz umiejętność posługiwania się językiem angielskim, posiada znajomość systemów obsługi komputera, sprawne poruszanie w sieci; - jest zarejestrowany w urzędzie pracy, odbył rozmowę w ramach informacji zawodowej w okresie gdy przebywał w schronisku tylko w dwóch miesiącach tj. raz 8 października 2024 r. oraz dwukrotnie w maju 2025 r. (tj. 7 i 21 maja 2025). Zatem, w ocenie SKO, skarżący nie posiada żadnych ograniczeń do podjęcie pracy nawet dorywczej na otwartym rynku pracy, ponadto jest osobą, która potrafi zadbać o swoje sprawy, starał się wielokrotnie o przyznanie różnego typu świadczeń z pomocy społecznej (zasiłki celowe i okresowe), jest kawalerem, nie ma na utrzymaniu żadnych osób. Biorąc więc pod uwagę powyższe jak i fakt, że w okresie do 1 sierpnia 2024 r. do 31 maja 2025 r., skarżący był objęty pomocą w formie schronienia, miał przyznane posiłki, był objęty pomocą okresowo celową w tym czasie, zatem miał zabezpieczony podstawowy byt ze strony opieki społecznej, a mimo to nie podjął efektownych starań aby znaleźć pracę choćby dorywczą, Kolegium uznało, że skarżący nie współdziała z organem pomocy społecznej i nie próbuje własnymi siłami wyjść z trudnej sytuacji życiowej. Dalej wskazano, że realizację kontraktu socjalnego zawartego 1 sierpnia 2024 r. skarżący ogranicza do stawiania się w urzędzie pracy jako osoba poszukująca zatrudnienia. Podkreślono też, że skarżący poza ww. trzema (raz w październiku 2024 i dwa razy w maju 2025 r.) wizytami w urzędzie pracy nie wykazuje inicjatywy podjęcia zatrudnienia. Powołując się na informację zawartą w piśmie z 22 maja 2025r, znak: [...] wskazano, iż wniosek P. M. z 18 marca 2025 r. o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności został pozostawiony bez rozpatrzenia po ponieważ wnioskodawca pomimo, iż był informowany stosownymi pismami do 16 kwietnia 2005 r. nie uzupełnił dokumentacji medycznej jak i nie wystąpił o zawieszenie postępowania i nie był w stanie dotrzymać tego terminu. Okoliczność ta ma istotne znacznie ponieważ jednym z postanowień kontraktu socjalnego do realizacji którego zobowiązała się strona było ustalenie stopnia niepełnosprawności. Powyższe, w ocenie Kolegium wskazuje, iż skarżący nie podjął żadnych działań w terminie wyznaczonym przez Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności pomimo, że miał możliwość wystąpienia o przesłanie niezbędnej dokumentacji drogą listową czy za pomocą systemów elektronicznych lub też wystąpić o zawieszenie postępowania. Zatem nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym zawarta w odwołaniu argumentacja, iż nie uzupełnienie wniosku wynikało z przyczyn obiektywnych. W ocenie Kolegium, skarżący nie jest zainteresowany wyjściem z trudnej sytuacji osobistej poprzez uzyskanie środków z własnej pracy. Zdaniem organu II instancji, bierna postawa skarżącego na rynku pracy świadczy o tym, że jest on nastawiony na utrzymywanie się ze środków pomocy społecznej, bez potrzeby uprzedniego zaangażowania w to przedsięwzięcie swojej osoby, czy też wykorzystania własnych możliwości znalezienia pracy, aby zdobyć środki na swoje utrzymanie. Organ mógł zatem odmówić wnioskowanego świadczenia w oparciu o art. art. 11 ust. 2 ustawy. Wskazano, że skarżący pominął w odowłaniu, że w kontrakcie socjalnym zobowiązał się do aktywnego poszukiwania zatrudnienia bądź stażu, a nie do formalnego deklarowania gotowości do podjęcia pracy. W odwołaniu jednie wskazał, iż przedstawił zaświadczenie z Urzędu Pracy, że podejmuje działa na rzecz zatrudnienia. Nie wskazał też na konkretną sytuację, w której własnym staraniem starał się o uzyskanie zatrudnienia, a jego oferta nie została przyjęta przez konkretnego pracodawcę. Skargę na wyżej opisaną decyzję złożył P. M., zarzucając w niej: 1) naruszenie art. 7 K.P.A. w związku z art. 77 K.P.A. poprzez nienależyte kierowanie się zasadą prawdy obiektywnej i brak wszechstronnego zbadania materiału dowodowego, bowiem organ odwoławczy, podobnie jak organ l instancji, nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych w sprawie, co doprowadziło do błędnej oceny jego sytuacji życiowej, w związku z zarzutem o braku współdziałania i/lub poszukiwania pracy. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej był w posiadaniu wiedzy (jak również wiedział o tym Sądecki Urząd Pracy), iż został objęty pomocą w zakresie poradnictwa i/lub poszukiwania pracy przez fundację [...], na co przedstawił odpowiednie zaświadczenie w Urzędzie Pracy w Nowym Sączu; zaś pracownica socjalna z ramienia MOPS w Nowym Sączu, pani P. W. wraz z pracownicą socjalną z ramienia Schroniska dla bezdomnych, panią Z. Z. brały aktywny udział w kierowaniu osób bezdomnych, w tym Jego, do programu "Kompleksowy Program Reintegracji Społecznej i Zawodowej Mieszkańców Subregionu Sądeckiego Metamorfozy 2", 2) błędne uznanie, iż nie wywiązuje się on z postanowień kontraktu socjalnego i nie współdziała z pracownikiem socjalnym, a jego działania mają charakter pozorny, bowiem: - podjął działania na rzecz zatrudnienia, co potwierdzają zaświadczenia z Sądeckiego Urzędu Pracy, gdzie miał również zaplanowane kolejne spotkania oraz działania. Fakt, że nie został przyjęty przez pracodawców (np. na stanowiska asystenta pośrednika nieruchomości czy opiekuna ekspozycji w Muzeum Ziemi Sądeckiej) nie powinien obciążać go odpowiedzialnością za decyzje niezależnych podmiotów. Organ I i II instancji, używając sformułowania "nie podejmuje skutecznych działań", pomija fakt, iż pomimo jego starań, rynek pracy nie zawsze oferuje możliwości zgodne z kwalifikacjami lub brak jest miejsc stażowych. - złożył wniosek w sprawie uzyskania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a brak dostarczenia dokumentów wymaganych do uzupełnienia wynikał z przyczyn obiektywnych, a nie z jego złej woli. Organ nie uwzględnił możliwości wystąpienia o zawieszenie postępowania z uwagi na uzasadnione trudności w terminowym uzupełnieniu dokumentacji. - przestrzega Regulamin Schroniska, w którym się znajdował i żadna ze stron me przedstawiła dowodów na inną okoliczność. Pozostaje w stałej abstynencji od środków psychoaktywnych i/lub alkoholu, co potwierdza brak jakichkolwiek odnotowań przez służby (np. Policję) czy w Księdze Raportów Schroniska. - Współpracował z personelem Schroniska i wykonuje ich polecenia, a także aktywnie współpracował z pracownikami Ośrodka Pomocy Społecznej w celu poprawy swojej sytuacji życiowej. Informował Ośrodek Pomocy Społecznej o znaczących i/lub istotnych zmianach w moim życiu. 3) Naruszenie art. 4 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędną interpretację obowiązku współdziałania - organ uznał jego aktywność za niewystarczającą, że podejmuje on realne, choć dotychczas nieskuteczne, starania. Odmowa przyznania świadczenia w obliczu jego prób poprawy sytuacji jest sprzeczna z celem pomocy społecznej, jaką jest wspieranie osób w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, a nie pogłębianie ich. 4) Naruszenie art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - odmowa przyznania świadczenia z uwagi na "brak współdziałania" jest nieuzasadniona, biorąc pod uwagę przedstawione przez Niego dowody i okoliczności, które świadczą o Jego aktywnej postawie, choć nie zawsze przynoszącej natychmiastowe "skuteczne" rezultaty, niezależne od Niego. Wobec przedstawionych zarzutów skarżący wniósł o uwzględnieni skargi i uchylnie decyzji organu odwoławczego oraz organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Na wstępie odnotowania wymaga, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu decyzją z 30 czerwca 2025 r., nr SKO-PS-4110-39/25 utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nowym Sączu z 30 maja 2025 r., nr MOPS.1.5022.004660.05.2025, o odmowie przyznania P. M. schronienia w schronisku dla bezdomnych. Podstawę materialnoprawną w rozpatrywanej sprawie stanowi regulacja zawarta w art. 48 ustawy o pomocy społecznej (dalej u.p.s.), zgodnie z którą osoba lub rodzina ma prawo do schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania, jeżeli jest tego pozbawiona, natomiast art. 48a. ust. 1 i ust. 2 u.p.s. przewiduje, że udzielenie schronienia następuje przez przyznanie tymczasowego schronienia w noclegowni, schronisku dla osób bezdomnych albo schronisku dla osób bezdomnych z usługami opiekuńczymi, przy czym schronisko dla osób bezdomnych zapewnia osobom bezdomnym, które podpisały kontrakt socjalny, całodobowe, tymczasowe schronienie oraz usługi ukierunkowane na wzmacnianie aktywności społecznej, wyjście z bezdomności i uzyskanie samodzielności życiowej. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium. Ustalenia faktyczne poczynione przez organ są prawidłowe i znajdują pełne oparcie w materiale dowodowym zebranym w sprawie. Ustalenia te Sąd akceptuje i uznaje za własne. Należy wskazać, że zgodnie z jednym z postanowień kontraktu socjalnego zawartego ze skarżącym 1.08.2024 r. (k. 58 a.admin.) było przestrzeganie regulaminu schroniska, współpraca z personelem placówki, współmieszkańcami oraz pracownikiem socjalnym MOPS (s.2, pkt III). Z materiału dowodowego (vide m.in. pismo ze schroniska z 16.05.2025 r., k. 35, notatka urzędowa z 20.05.2025 r. k. 41 a. admin.) znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że placówka stanowczo domaga się usunięcia skarżącego ze społeczności schroniska, wskazując, że zachowanie skarżącego uniemożliwia normalne, codzienne funkcjonowanie schroniska i destrukcyjnie wpływa na jego społeczność. Wskazano, że od czasu pisma z 25.04.2025 r. wysłanego przez kierownictwo placówki do MOPS w Nowym Sączu, sytuacja się pogorszyła. Jako przykład powołano słowną agresje skarżącego wobec pracowników schroniska i podopiecznych. "Prasownicy i podopieczni Schroniska znajdują się pod presją nieustannych prób wyłudzania pieniędzy przez P. M., czemu towarzyszą coraz bardziej wyrafinowane metody przemocy psychicznej i szantażu (...)". Dalej zaakcentowano, że skarżący z przebywania w schronisku uczynił sobie wygodny sposób na życie i robi wszystko by było ono coraz bardziej komfortowe. Jego przebiegłość utrudnia dyscyplinowanie go ze strony opiekunów (...) Pracownicy schroniska wskazują, że są nękani w wyrafinowany sposób przez podopiecznego, który pisze nieustanne skargi (...). W rozmowie z pracownikiem socjalnym skarżący podał, że w ostatnim czasie nie podejmuje prób znalezienia pracy ponieważ cała uwagę skupiał na procedurze ogłoszenia upadłości konsumenckiej. Jak wynika z poglądów zawartych w orzecznictwie "zachowanie pensjonariusza dezorganizujące funkcjonowanie DPS, nagminne zakłócanie spokoju współmieszkańcom, naruszanie dóbr osobistych i nietykalności personelu oraz współmieszkańców czy inne tego typu zachowania również mogą być rozważane jako podstawa do uchylenia decyzji o skierowaniu do DPS". W ocenie Sądu, trafnie organy odmówiły skarżącemu przyznania tego świadczenia w związku z aktualizacją się przesłanek określonych w art. 11 ust. 2 u.p.s. W myśl tego przepisu - podstawę do ograniczenia wysokości lub rozmiaru świadczenia, odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej mogą stanowić: 1) brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej; 2) odmowa zawarcia kontraktu socjalnego lub niedotrzymywanie jego postanowień; 3) z własnej winy niepodjęcie lub przerwanie realizacji formy pomocy, lub odmowa bez uzasadnionej przyczyny propozycji prac społecznie użytecznych, w przypadkach określonych w art. 65 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia; 4) nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną. Powyższy przepis pozostaje w korelacji z art. 4 u.p.s., stanowiącym, że osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej oraz z art. 2 ust. 1 u.p.s., zgodnie z którym pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (zasada subsydiarności). Z ustaleń organu wynika, że skarżący był objęty pomocą w formie tymczasowego schronienia w schronisku dla bezdomnych od w okresie od 01.08.2024 r. do 31.05.2025 r. gdzie miał zapewnione pełne wyżywienie, a następnie pomoc ta jest kontynuowana do 31.05.2025 r. Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący tym czasie nie współpracował z personelem, wykazywał naganne, lekceważące i konfliktowe zachowanie wobec personelu placówki oraz innych pensjonariuszy (k. 35 a.a.). Skarżący nie wywiązywał się również z postanowień kontraktu oraz wprowadzonych do niego zmian w dniu 15.04.2025 r. (k. 58 i 59 a.a.) na co wskazuje jego bierna postawa w zakresie podjęcia zatrudnienia bądź stażu, a także brak uzupełnienia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności o niezbędną dokumentację medyczną w Powiatowym Zespole ds. Orzekania o Niepełnosprawności do 20.05.2025 r. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skarżący nie podjął efektownych starań aby znaleźć pracę choćby dorywczą, co wskazuje na brak nie współdziała z organem pomocy społecznej. Skarżący realizację kontraktu socjalnego ogranicza do stawiania się w urzędzie pracy jako osoba poszukująca zatrudnienia. Takie zachowania są przejawem braku współpracy z jednostkami pomocy społecznej i ich pracownikowi w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej oraz świadczą o niedotrzymywaniu przez skarżącego postanowień kontraktu. Podsumowując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzi przesłanka uzasadniająca jej uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto w decyzji tej, jak i decyzji organu I instancji, wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji jest wyczerpujące i wskazuje motywy podjętego rozstrzygnięcia, a organ dokonał kompleksowej i prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego. Ponadto organy prawidłowo zastosowały przepisy prawnomaterialne będące podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zarzuty zawarte w skardze stanowią powtórzenie argumentacji z odwołania, do której wyczerpująco odniósł się organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu, a Sąd w całej rozciągłości ustalenia Kolegium popiera i uznaje za własne. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium, podobnie jak decyzja organu I instancji o odmowie przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy odpowiada prawu. Organy obu instancji prawidłowo w kontekście obowiązujących przepisów prawa powołanych i wyjaśnionych w decyzji oceniły zachowanie wnioskodawcy jako przejaw braku współdziałania z organem pomocy społecznej. Dlatego zarzuty skargi – w ocenie Sądu – okazały się być nieuzasadnione. Sąd nie dostrzegł też innych uchybień przy wydawaniu skarżonej decyzji, które mogłyby skutkować jej uchyleniem. W konsekwencji Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.