III SA/Kr 108/12

Sygn. akt III SA/Kr 108/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka, Sędziowie NSA Krystyna Kutzner, WSA Dorota Dąbek (spr.), , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2012 r., sprawy ze skargi R. R., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 1 grudnia 2011r. Nr [...], w przedmiocie przyznania dofinansowania do zakupu przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. F. - Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 września 2012r. Decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie przyznał R. R. dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do zakupu pionizatora, poduszki przeciwodleżynowej, pieluchomajtek, cewników, worków do zbiórki moczu w kwocie 4.443,20 zł. Po rozpatrzeniu odwołania R. R. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] uchyliło decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] 2011r. Nr [...] i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W pierwszej kolejności Kolegium stwierdziło, iż wprawdzie pismo Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia 12 kwietnia 2011r. nie zawiera wszystkich określonych w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego elementów decyzji, jednakże zawiera oznaczenie organu, oznaczenie strony, rozstrzygnięcie i podpis osoby reprezentującej organ, co pozwala przyjąć, iż jest ono decyzją administracyjną. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja jest wadliwa, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ II instancji stwierdził, iż z przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych wynika, iż przyznawanie pomocy ze środków PFRON należy do zadań powiatu. Stosownie zatem do art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1592 z późn. zm.) w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej należących do właściwości powiatu decyzje wydaje starosta, chyba że przepisy szczególne przewidują wydawanie decyzji przez zarząd powiatu. Starosta może jednak upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych. Kolegium wskazało, iż w przedmiotowej sprawie Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie nie powołał się na takie upoważnienie, co stawia pod znakiem zapytania ważność wydanej przez niego decyzji. Zdaniem Kolegium, Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie jest jednostką organizacyjną powiatu, do jego zadań należy m.in. rozpatrywanie wniosków o przyznanie pomocy z PFRON, ale nie oznacza to jednak, iż samo Centrum lub jego Dyrektor jest organem administracji publicznej i może własnym imieniem wydawać decyzje administracyjne. Organ II instancji nakazał zatem wyjaśnienie, czy Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie został upoważniony przez Starostę do wydawania decyzji w sprawach przyznawania pomocy ze środków PFRON. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło również, iż decyzje o przyznawaniu pomocy ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zakup środków ortopedycznych i pomocniczych są decyzjami wydawanymi w ramach uznania administracyjnego, co powoduje, iż poprzedzające je postępowanie winno zostać przeprowadzone wnikliwie, a szczególnie wnikliwe winno być uzasadniane decyzji nieuwzględniającej w całości żądania wnioskodawców. Organ II instancji stwierdził, iż ponieważ decyzja wydana przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie nie zawierała uzasadnienia, nie był w stanie ocenić jej merytorycznej poprawności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nakazało zatem, aby organ I instancji ustalił jakie okoliczności mają wpływ na nieuwzględnienie wniosku R. R. w całości, a jeżeli ich brak, to winien przyznać jej pomoc w żądanej wysokości. Organ II instancji zaznaczył przy tym, iż zgodnie z obowiązującą Konstytucją RP podstawą przyznawania praw i nakładania obowiązków mogą być wyłącznie przepisy prawa powszechnie obowiązującego, a takiego waloru nie posiada Uchwała Zarządu Powiatu z dnia 4 marca 2011r. nr [...], na którą powołał się organ I instancji w swojej decyzji. Dlatego też nie może ona stanowić wyłącznej podstawy przyznawania świadczeń w określonej wysokości. Decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie przyznał R. R. dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych do zakupu pionizatora, poduszki przeciwodleżynowej, pieluchomajtek, cewników, worków do zbiórki moczu w kwocie 4.443,20 zł. Organ I instancji wyjaśnił, iż R. R. przyznano dofinansowanie do zakupu pionizatora w kwocie 3.000 zł oraz dofinansowanie do zakupu poduszki przeciwodleżynowej, pieluchomajtek, cewników, worków do zbiórki moczu w kwocie 1.443,20 zł. Organ I instancji stwierdził, iż mając na uwadze ilość środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych jakie przekazywane są Powiatowi, przyznane R. R. dofinansowanie w kwocie 3.000 zł nie przekracza kwoty 150% limitu cenowego Narodowego Funduszu Zdrowia, o której mowa w § 13 ust. 2 pkt 2 lit. a i b rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. nr 96, poz. 861 z późn. zm.). Organ I instancji wskazał, iż przepisy w/w rozporządzenia ustalają maksymalną wysokość dofinansowania do zakupu przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych, a Powiat przyznając dofinansowanie osobom niepełnosprawnym musi brać pod uwagę potrzeby wszystkich tych osób i ograniczone środki finansowe na zaspokojenie tych potrzeb. Organ I instancji wyjaśnił, iż w 2010r. na realizację zadania: dofinansowanie do zakupu przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych Rada Powiatu przeznaczyła 700.000 zł. W roku 2010 wysokość dofinansowania nie była zmniejszana i dofinansowanie osobom niepełnosprawnym, zarówno dorosłym, jak i dzieciom oraz osobom uczącym się i nie pracującym do 24 roku życia, przyznawana była w pełnej kwocie 150% limitu cenowego Narodowego Funduszu Zdrowia. W związku z tym na 1.043 złożonych wniosków, dofinansowanie otrzymało 750 osób. Natomiast 262 osoby tego dofinansowania nie otrzymały z powodu braku środków finansowych. Środki te wyczerpały się w dniu 25 czerwca 2010r. Pozostałe 31 wniosków nie spełniało kryteriów ustawowych do otrzymania dofinansowania. Z kolei w roku 2011 na zadanie dotyczące przyznawania dofinansowań do zakupu przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych Rada Powiatu przydzieliła kwotę 711.000 zł. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie ze stanem faktycznym na dzień 23 września 2011r., złożonych zostało 828 wniosków z czego 787 zostało rozpatrzonych pozytywnie na łączną kwotę 464.237,80 zł. Pozostałe wnioski nie spełniały ustawowych kryteriów do otrzymania dofinansowania lub były w trakcie rozpatrywania. Organ I instancji stwierdził, iż w 2011r., aby zaspokoić potrzeby największej liczby osób niepełnosprawnych, dofinansowanie przyznawano w wysokości 100% limitu cenowego Narodowego Funduszu Zdrowia. Oznacza to, że wszystkie osoby, które złożyły wnioski o dofinansowanie do zakupu przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych mogły je w 2011r. uzyskać. W podsumowaniu organ I instancji podniósł, iż ilość środków, o których mowa jest z roku na rok niewspółmierna do potrzeb jakie wykazują niepełnosprawni mieszkańcy Powiatu, a więc przyznając R. R. dofinansowanie w kwocie do wysokości 150% limitu cenowego NFZ, tj. 3.000 zł, czyli niepełne 150% limitu cenowego Narodowego Funduszu Zdrowia, Powiat uczynił kroki w kierunku zapewnienia jak największej ilości niepełnosprawnych mieszkańców pomocy finansowej przeznaczonej na realizację zadań z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, uzupełnionym pismem z dnia 21 listopada 2011r., R. R. opisała dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Podniosła również, iż otrzymała dofinansowanie do zakupu pionizatora w kwocie 3.000 zł a wnioskowała o 4.500 zł, natomiast pionizator kosztował 7.500 zł. Odwołująca się wskazała również, iż jest osobą niepełnosprawną poruszającą się wyłącznie przy pomocy wózka inwalidzkiego. Pionizator jest jej niezbędny w prowadzeniu systematycznej rehabilitacji. R. R. stwierdziła, iż na jej dochód składa się renta socjalna czego jednak organ I instancji po raz kolejny nie uwzględnił w swojej decyzji. Decyzją z dnia 1 grudnia 2011r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008r. nr 14, poz. 92 z późn. zm.), § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. nr 96, poz. 861 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] 2011r. Nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji przytoczył treść § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i stwierdził, iż przyznane R. R. dofinansowanie nie przekracza kwoty 150% limitu cenowego NFZ określonego w tym przepisie. Kolegium wskazało również, iż przepisy w/w rozporządzenia ustalają maksymalną wysokość dofinansowania do zakupu przedmiotów ortopedycznych i środków pomocniczych i w takiej wysokości zostało przyznane dofinansowanie. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę, iż pomoc, o którą zwracała się strona była dofinansowaniem do kosztów zakupu środków ortopedycznych. Oznacza to, zdaniem Kolegium, że organ nie miał obowiązku pokrycia całości kosztów zakupu tych środków. Poza tym organ I instancji wykazał, iż przyznając dofinansowanie osobom niepełnosprawnym musi brać pod uwagę potrzeby wszystkich osób niepełnosprawnych oraz ograniczone środki finansowe na zaspokojenie tych potrzeb. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji prawidłowo ustalił w prowadzonym postępowaniu okoliczności mające wpływ na nieuwzględnienie wniosku R. R. w całości. W skardze na powyższą decyzję R. R. zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, iż nie uwzględniło faktu, że jej jedynym dochodem jest renta socjalna, a pionizator jest niezbędny w jej systematycznej rehabilitacji. Skarżąca wyjaśniła, iż jest osobą niepełnosprawną, porusza się wyłącznie przy pomocy wózka inwalidzkiego, a rehabilitacja w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia jest ograniczona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 25 września 2012r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował, iż przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 grudnia 2011r. Nr [...] w zakresie w jakim utrzymuje w mocy decyzję Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] 2011r. Nr [...] odnośnie przyznania skarżącej dofinansowania w kwocie 3.000 zł na zakup pionizatora zamiast wnioskowanej kwoty dofinansowania w wysokości 4.500 zł, a więc odmawiającej skarżącej dofinansowania w kwocie 1.500 zł. Skarżąca nie zgadza się zatem z wydanym rozstrzygnięciem w zakresie, w jakim nie uwzględniono jej wniosku o dofinansowanie, tj. ponad kwotę 3.000 zł. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011r. nr 127, poz. 721) w zw. z § 5 oraz § 13 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów i zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. nr 96, poz. 861 z późn. zm.) i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji przyznającej skarżącej dofinansowanie do zakupu pionizatora w kwocie 3.000 zł, z całkowitym pominięciem części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z pominięciem tej okoliczności, że skarżąca utrzymuje się z renty socjalnej w wysokości 540,62 zł netto miesięcznie oraz, że wobec skarżącej orzeczony jest znaczny stopień niepełnosprawności, co w pełni uzasadnia przyznanie jej dofinansowania do zakupu pionizatora we wnioskowanej kwocie 4.500 zł (tj. w wysokości do 150% sumy kwoty limitu oraz wymaganego udziału własnego osoby niepełnosprawnej w zakupie pionizatora, albowiem cena zakupu jest wyższa niż ustalony limit). Pełnomocnik skarżącej zarzucił również organowi II instancji naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] 2011r. Nr [...] w sytuacji, kiedy decyzja organu I instancji została wydana z pominięciem wyczerpującego wyjaśniania materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a to z całkowitym, pominięciem stopnia niepełnosprawności orzeczonego wobec skarżącej, jak również jej niezwykle trudnej sytuacji majątkowej i osobistej. Ostatni podniesiony przez pełnomocnika skarżącej zarzut dotyczył naruszenia art. 7, art. 8 oraz art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez wydanie decyzji z pominięciem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, przez co naruszona została m.in. zasada budowania zaufania obywateli do organów państwa. Ponadto pełnomocnik skarżącej uważa, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niespójne i niezgodne z rzeczywistym stanem sprawy. W związku z powyższym pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej utrzymuje ona w mocy decyzję organu I instancji w zakresie przyznania skarżącej dofinansowania do zakupu pionizatora jedynie w kwocie 3.000 zł, zamiast we wnioskowanej wysokości 4.500 zł. Zdaniem pełnomocnika R. R., nie bez znaczenia dla oceny zasadności wniosku skarżącej oraz ustalenia wysokości przyznanego jej dofinansowania jest trudna sytuacja osobista i majątkowa skarżącej. Pełnomocnik zwrócił uwagę, iż wobec skarżącej orzeczono znaczny stopień niepełnosprawności, poza tym skarżąca porusza się wyłączenie na wózku inwalidzkim, a jej miesięczny dochód stanowi niska renta socjalna w kwocie 540,62 zł netto. W ocenie pełnomocnika skarżącej, nie budzi zatem wątpliwości, że skarżąca nie ma możliwości swobodnego pokrycia kosztów zakupu pionizatora (a który jest jej oczywiście niezbędny) z tak niskiej renty, jaką otrzymuje. Ewentualne uzyskanie pożyczki na osobiste sfinansowanie zakupu również jest niemożliwe, albowiem przy tak niskim dochodzie skarżąca nie ma zdolności kredytowej i nie będzie miała możliwości pokrycia rat. Ponadto pełnomocnik R. R. uważa, że także stopień niepełnosprawności orzeczony wobec skarżącej uzasadnia swego rodzaju "uprzywilejowanie" jej w otrzymaniu wnioskowanego dofinansowania w pełnej wysokości. Pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż R. R. nie kwestionuje wysokości środków przeznaczonych przez powiat na realizację dofinansowania na zakup sprzętu ortopedycznego i rehabilitacyjnego dla osób niepełnosprawnych. Jednakże w świetle orzecznictwa przy ustaleniu wysokości dofinansowania pod uwagę należy brać także sytuację osobistą i majątkową osoby ubiegającej się o pomoc w zakupie sprzętu, a zatem m.in. stopień niepełnosprawności takiej osoby. Każdy wniosek o dofinansowanie powinien zatem być rozpatrywany indywidualnie, nie zaś przez generalizację. Pełnomocnik skarżącej podał, iż w przedmiotowej sprawie całkowity koszt zakupu pionizatora wynosi: 7.500 zł – udział NFZ w zakupie tego sprzętu to kwota: 3.000 zł, a udział własny skarżącej to kwota: 4.500 zł. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, udział NFZ w zakupie w/w sprzętu stanowi 100% limitu (tj. kwotę 3.000 zł), a cena całkowita zakupu pionizatora przekracza ustalony limit (tj. przekraczała kwotę 3.000 zł). Wobec tego pełnomocnik R. R. uważa, iż w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie określenia rodzajów i zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych skarżąca jest uprawniona do wnioskowania o dofinansowanie do wysokości 150%, tj. do kwoty 4.500 zł. Jednak Kolegium całkowicie pominęło w zaskarżonej decyzji przytoczone okoliczności (zarówno sytuację osobistą skarżącej – stopień jej niepełnosprawności, jak również sytuacje majątkową), ograniczając się tylko do wskazania (a w zasadzie powielenia stanowiska organu I instancji) budżetu przeznaczonego na ten cel, ilości osób składających podobne wnioski oraz liczby wniosków w tym przedmiocie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, powoduje to, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego (art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, § 5 oraz § 13 powołanego wyżej rozporządzenia), jak również postępowania (art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego), w konsekwencji zaprzeczając zasadzie działania w sposób budzący zaufanie stron do organów państwa. Pełnomocnik skarżącej stwierdził również, iż całokształt okoliczności sprawy wynikający ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego może uzasadniać ograniczenie swobody organu w orzekaniu o wysokości przyznanego dofinansowania. Jego zdaniem, swoboda organu w ustaleniu wysokości dofinansowania nie jest tożsama z dowolnością jej ustalenia. Organ związany jest jedynie granicami przewidzianymi przez obowiązujące przepisy, w tym przypadku przyznanie dofinansowania nie może przekroczyć 150% kosztów zakupionego sprzętu obliczonej jako suma udziału własnego skarżącej oraz dofinansowania udzielonego w ramach limitu (udział NFZ). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Podstawą prawną przyznawania świadczeń pieniężnych dla osób niepełnosprawnych w celu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny jest art. 35a ust. 1 pkt 7 lit. c) ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008r. nr 14, poz. 92 z późn. zm.) oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. nr 96, poz. 861 z późn. zm.). Stosownie do § 5 ust. 1 cytowanego powyżej rozporządzenia, o dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny mogą ubiegać się: 1) osoby niepełnosprawne stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, jeżeli: a) przeciętny miesięczny dochód, w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych, podzielony przez liczbę osób we wspólnym gospodarstwie domowym, obliczony za kwartał poprzedzający miesiąc złożenia wniosku, nie przekracza kwoty: – 50 % przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy, zwanego dalej "przeciętnym wynagrodzeniem", na osobę we wspólnym gospodarstwie domowym, – 65 % przeciętnego wynagrodzenia w przypadku osoby samotnej, b) zachodzi potrzeba prowadzenia rehabilitacji w warunkach domowych przy użyciu tego sprzętu, 2) jeden raz w roku - osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli prowadzą działalność związaną z rehabilitacją osób niepełnosprawnych przez okres co najmniej dwóch lat przed dniem złożenia wniosku oraz udokumentują posiadanie środków własnych lub pozyskanych z innych źródeł na sfinansowanie przedsięwzięcia w wysokości nieobjętej dofinansowaniem ze środków Funduszu. 2. O dofinansowanie ze środków Funduszu zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane na podstawie odrębnych przepisów mogą ubiegać się osoby niepełnosprawne, jeżeli dochód tych osób nie przekracza odpowiednio kwot, o których mowa w ust. 1 pkt 1. Natomiast § 2 pkt 3 w/w rozporządzenia przewiduje, że "ze środków Funduszu mogą być finansowane w części lub całości następujące rodzaje zadań: (...) zaopatrzenie w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze przyznawane osobom niepełnosprawnym na podstawie odrębnych przepisów". Stosowanie zaś do § 13 ust. 2 cytowanego rozporządzenia: Wysokość dofinansowania zaopatrzenia: 1) w sprzęt rehabilitacyjny wynosi do 60 % kosztów tego sprzętu, nie więcej jednak niż do wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia, 2) w przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze wynosi: a) do 100 % udziału własnego osoby niepełnosprawnej w limicie ceny ustalonym na podstawie odrębnych przepisów, jeżeli taki udział jest wymagany, b) do 150 % sumy kwoty limitu, o którym mowa w lit. a, wyznaczonego przez ministra właściwego do spraw zdrowia oraz wymaganego udziału własnego osoby niepełnosprawnej w zakupie tych przedmiotów i środków, jeżeli cena zakupu jest wyższa niż ustalony limit. Trafnie zwrócił uwagę organ wydający zaskarżoną decyzję w niniejszej sprawie, że decydując o przyznaniu tego rodzaju dofinansowania organ działa w ramach uznania administracyjnego. Istota decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego polega na tym, że nawet w przypadku, jeżeli dojdzie do sytuacji opisanej przez prawodawcę jako sytuacja pozwalająca przyznać stronie określone uprawnienie, organ ma możliwość wyboru jednego z możliwych rozwiązań. Nie oznacza to oczywiście dowolności wyboru, tj. dokonując wyboru organ musi go poprzedzić rzetelnym zbadaniem stanu faktycznego oraz w sposób prawidłowy uzasadnić. Zdaniem Sądu w kontrolowanej sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Organy prawidłowo zebrały materiał dowodowy, ustaliły stan faktyczny istotny dla zbadania przesłanek przyznania świadczenia, a ponadto logicznie i z powołaniem się na konkretne okoliczności wywiodły, iż nie jest możliwe przyznanie skarżącej dofinansowania w żądanej przez nią wysokości ze względu na istniejące ograniczone możliwości finansowe po stronie organu. Wbrew zarzutom skargi, organ wziął pod uwagę także te elementy stanu faktycznego, które są wskazywane przez skarżącą w skardze, to jest jej niski dochód oraz stopień niepełnosprawności. Bez uwzględnienia tych przesłanek organ w ogóle nie mógłby bowiem przyznać skarżącej świadczenia, nie spełniałaby ona bowiem przesłanek prawnych warunkujących przyznanie dofinansowania. Orzekające w niniejszej sprawie organy działały zgodnie z prawem, w granicach przyznanego im uznania. Przyznana wysokość dofinansowania mieści się w granicach przewidzianych w obowiązujących przepisach, a organy w sposób nie budzący wątpliwości uzasadniły przyczyny przyznania dofinansowania w danej wysokości. Trafnie powołano się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na ograniczone możliwości finansowe orzekającego w sprawie organu. Wbrew zarzutom skargi, odwołanie się do niewystarczającej kwoty środków finansowych pozostających w dyspozycji organu nie oznacza, że sprawa skarżącej nie została potraktowana w sposób indywidualny. Orzekając o dofinansowaniu osobom niepełnosprawnym organ brać bowiem musi pod uwagę potrzeby konkretnych osób niepełnosprawnych, ale równocześnie ograniczone środki finansowe na ich zaspokojenie, które organ ma w swej dyspozycji. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły w prowadzonym postępowaniu stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo zastosowały do niego obowiązujące przepisy. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270), Sąd oddalił skargę.