III SA/Kr 1083/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2013 r. sprawy ze skarg na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 28 maja 2012 r. nr [...] z dnia 28 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności I. skargi oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. W. Kancelaria Radcy Prawnego ul. [...] w K kwotę 480,00 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. W dniu 4 kwietnia 2011 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął wniosek skarżącego C. M. o przyznanie na 2011 r. jednolitej płatności obszarowej (ozn. dalej JPO) i uzupełniającej krajowej płatności bezpośredniej do powierzchni upraw innych roślin (UPO), tzw. płatności zwierzęcych (PZ) oraz płatności do krów (PK), a także wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2011 r. (ozn. dalej ONW) W/w wniosek dotyczył przyznania płatności do obszaru położonego m.in. na działce ewid. nr [...] w Ż (działka rolna A o pow. 0,43 ha). Strona łącznie zadeklarowała 1,00 ha do płatności JPO i ONW, 0,37 ha do płatności UPO, 0,43 ha do płatności PZ oraz 2 sztuki bydła do płatności PK. Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony zostało zakończone decyzjami Kierownika ww. Biura Powiatowego ARiMR nr [...] i nr [...], na mocy których odmówiono skarżącemu przyznania płatności JPO, UPO, PZ i PK oraz płatności ONW. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uznanie, że łączna powierzchnia uprawniona do płatności nie przekraczała 1 ha. Powierzchnia działki rolnej A stwierdzona przez organ I instancji wyniosła 0,31 ha, a nie jak zadeklarował skarżący 0,43 ha. Powyższe decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR została następnie uchylone decyzjami Dyrektora Oddziału Regionalnego nr [...] i [...] z dnia [...] 2012 r. z uwagi na fakt, że ustalona przez organ l instancji powierzchnia działki rolnej A budziła wątpliwości. Stwierdzono, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził odpowiednio wnikliwej analizy materiałów będących podstawą wyznaczenia powierzchni referencyjnych dotyczących działki budzącej wątpliwości. Zarzucono brak konkretnego wskazania i opisania terenu wykluczonego z płatności na kwestionowanych działkach rolnych. Organ rozpatrujący odwołanie wskazał w szczególności, że aktualny pomiar powierzchni referencyjnej działki rolnej A, wskazuje, że wynosi ona 0,36 ha. Powtórnie prowadzone postępowanie administracyjne zostało zakończone decyzjami Kierownika ww. Biura Powiatowego ARiMR nr [...] i [...], z dnia [...] 2012 r., orzekającymi o odmowie przyznania płatności. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji przyczyną ww. rozstrzygnięcia było ustalenie, że powierzchnia faktycznie użytkowana rolniczo przez skarżącego była mniejsza niż powierzchnia, którą zadeklarowano do wnioskowanych płatności. Powierzchnia stwierdzona (tj. faktycznie użytkowana rolniczo przez stronę) wyniosła, według organu l instancji, w przypadku płatności JPO i ONW 0,93 ha, co oznaczało, że gospodarstwo skarżącego odnośnie płatności JPO- nie spełnia określonego w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r., o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r, Nr 170, poz. 1051 ze zm.) wymogu posiadania odpowiedniego areału użytków rolnych wynoszącego min. 1 ha, co skutkuje odmową przyznania płatności JPO, a w konsekwencji także płatności UPO, PZ i PK, a odnośnie płatności ONW - nie spełnia określonego w § 2 ust. 2) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., Nr 40, poz. 329 ze zm.) wymogu posiadania odpowiedniego areału użytków rolnych wynoszącego min. 1 ha, co skutkuje odmową przyznania płatności ONW. Ustalono, że zgłoszona działka "A" o powierzchni deklarowanej 0,43 ha ma powierzchnię 0,36 ha. Ustalenia ww. nieprawidłowości dokonano w oparciu o pomiary wykonane na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach lotniczych obszarów zajmowanych przez działki rolne ujęte we wniosku skarżącego. Od powyższych decyzji skarżący wniósł odwołania, w których zarzucił, że źle zostały obliczone powierzchnie gruntów rolnych, gdyż cała powierzchnia działki rolnej A jest użytkowana rolniczo. Decyzjami z dnia 28 maja 2012 r., nr [...] i [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia. W uzasadnieniach decyzji podniesiono, że zawartość dostępnych w systemie informatycznym Agencji zdjęć lotniczych z 2009 r. obszaru zgłoszonych działek nie pozwalały na uznanie, że na powierzchni zadeklarowanej odnośnie ww. działek, zgodnie z normami prowadzona jest działalność rolnicza. Wynikało to z istnienia na ww. zdjęciach terenów, które nie mogą zostać uznane za obszar użytkowany rolniczo. Na działce ewid. Nr [...] znajdują się bowiem zabudowania gospodarcze, które nie mogą zostać zakwalifikowane jako powierzchnia użytkowana rolniczo. Jednocześnie zauważono, że w stosunku do granic działki rolnej A zaznaczonych na załączniku graficznym do wniosku, wyłączony z płatności został jedynie obszar położony w północno wschodniej części działki rolnej niespójny z pozostałą częścią działki rolnej, ze względu na rozdzielającą drogę biegnącą od zabudowań gospodarczych w kierunku północnym. Oszacowanie powierzchni uprawnionej do płatności na działce rolnej A (dz. ewid. nr [...]) było m.in. konsekwencją ustalenia, że tereny składające się na ww. działkę, nie tworzyły jednej zwartej (spójnej) powierzchni gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa lub grupa upraw. Tymczasem powołując się na treść § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r. w sprawie określenia całkowitej szerokości obiektów stanowiących element dobrej kultury rolnej upraw lub użytkowania ziemi(Dz. U. z 2007 r., Nr 46, poz. 307 z późn.), stwierdzono, że jednej działki rolnej nie mogą tworzyć obszary rozdzielone obiektami stanowiącymi elementy dobrej kultury rolnej upraw lub użytkowania ziemi (tj. wymienione w art. 34 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. (Dz. U. WE L 316 z 2.12.2009 r., str. 65 ze zm.) i obejmujące np. żywopłoty, rowy, drogi oraz mury), których szerokość przekracza 2 metry. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie terenem, który dzielił ww. działkę na mniejsze części były drogi widoczne w jej północnej części. Powołując się na treść art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 roku o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności stwierdzono, że do naliczania płatności uwzględniane są w opisanej wyżej sytuacji tylko takie części niespójnej działki rolnej, z których każda oddzielnie odznacza się powierzchnią przynajmniej 0,10 ha. Ponadto w ocenie organu lI instancji droga widoczna na działce ewid. nr [...] nie jest elementem dobrej kultury rolnej upraw lub użytkowania ziemi, ponieważ ma charakter trwałego dojazdu do nieruchomości położonej na sąsiedniej działce ewidencyjnej. Efektem ww. ustaleń było stwierdzenie, że na obszarze pierwotnie zadeklarowanym jako działka rolna A, faktycznie znajdują się 2 obszary użytkowane rolniczo -zasadnicza działka rolna o pow. 0,36 ha i położony w północnej części działki rolnej obszar, który nie odznaczał się powierzchnią równą przynajmniej 0,1 ha -nie mógł on zatem zostać uznany ani za część działki rolnej A, ani za samodzielną działkę rolną. Zdaniem organu II instancji zdjęcia działek strony są przy tym na tyle czytelne, że nie można mówić o takim przesunięciu granic widocznych na tych działkach, czy też istnieniu na tych zdjęciach takich zacienień bądź niedokładności, które wpływałyby na wyniki ww. pomiarów. Na powyższe decyzje skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze wraził ogólną dezaprobatę dla zapadłych rozstrzygnięć i wskazując na konieczność dokonania pomiarów w ramach kontroli na miejscu podniósł, że wykonane zdjęcia lotnicze nie odzwierciedlają stanu faktycznego działek rolnych. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie są dokonane przez organy orzekające ustalenia faktyczne, których wynikiem jest stan prawny przyjęty przez organy za podstawę kwestionowanych przez skarżącego rozstrzygnięć. Zarzuty podniesione w skardze dotyczą w szczególności ustaleń poczynionych przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odniesieniu do płatności JPO, UPO, PZ, PK i ONW. Wskazać należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity, Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.), z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej (...) organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. Natomiast w myśl art. 3 ust. 3 cytowanej ustawy strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Powołany art. 3 w/w ustawy wprowadza zatem istotne modyfikacje zasad procedowania w stosunku do reguł przewidzianych w k.p.a., czyli w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym. Modyfikacje te osłabiają zatem pozycję procesową stron postępowania. W badanej sprawie organy prawidłowo ustaliły, że powierzchnia faktycznie użytkowana przez stronę, była mniejsza niż powierzchnia, którą zadeklarowano do JPO, gdyż powierzchnia stwierdzona, w przypadku płatności JPO wyniosła 0,93 ha, co oznacza, że gospodarstwo rolne nie spełnia określonego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, wymogu posiadania odpowiedniego areału użytków rolnych. Z kolei odmowa przyznania płatności JPO, skutkowała odmową przyznania płatności UPO, PZ, PK. Nadto ustalenie przez organ, że powierzchnia faktycznie przez stronę użytkowana rolniczo wynosi 0,93 ha, oznaczało, że gospodarstwo rolne nie spełnia określonego w § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r.w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, wymogu posiadania odpowiedniego areału użytków rolnych wynoszących minimum 1 ha, co słusznie spowodowało odmowę przyznania płatności ONW. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009. Zgodnie z powołanym załącznikiem nr VII, minimalna powierzchnia przypadająca na gospodarstwo obszaru kwalifikującego się w ramach systemu JPO w Polsce wynosi 1 ha. Przy czym w myśl art. 2 powołanej ustawy, użyte w ustawie określenia oznaczają: 1. działka rolna - działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha - tzn. "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Państwa członkowskie mogą ustanowić dodatkowe kryteria wyznaczania granic działki rolnej; 2. grunty rolne - grunty, o których mowa w art. 124 ust. 1 akapit drugi, oraz grunty obsadzone zagajnikami o krótkiej rotacji, o których mowa w art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009; tzn. do celów niniejszego tytułu "wykorzystywana powierzchnia użytków rolnych" oznacza całkowitą powierzchnię zajmowaną przez grunty orne, trwałe użytki zielone, uprawy trwałe oraz ogródki przydomowe, określoną przez Komisję dla celów statystycznych. Słusznie więc organy dokonując oszacowania powierzchni uprawnionej do płatności na działce rolnej A, zwróciły uwagę, że tereny składające się na tą działkę nie tworzyły zwartej powierzchni gruntu rolnego, na którym prowadzona jest jedna uprawa lub grupa upraw. Podkreślić również należy, że zgodnie § 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2007 r.w sprawie określenia całkowitej szerokości obiektów stanowiących element dobrej kultury rolnej upraw lub użytkowania ziemi (Dz. U. z dnia 15 marca 2007 r.), do całkowitej powierzchni działki rolnej zalicza się powierzchnię zajmowaną przez obiekty stanowiące element dobrej kultury rolnej upraw lub użytkowania ziemi, o których mowa w art. 30 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 44, str. 243, z późn. zm.), jeżeli ich całkowita szerokość nie przekracza 2 m. W myśl powołanego powyżej art. 30 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 można wziąć pod uwagę całkowitą powierzchnię działki rolnej pod warunkiem, że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami przyjętymi w danym Państwie Członkowskim lub regionie. W innych przypadkach brana jest pod uwagę powierzchnia faktycznie użytkowana. W przypadku regionów, w których obiekty, takie jak żywopłoty, rowy oraz mury, tradycyjne stanowią element dobrej kultury rolnej upraw lub użytkowania ziemi, Państwa Członkowskie mogą uznać, że powierzchnię, którą te obiekty zajmują, należy zaliczyć do powierzchni w pełni użytkowanej, pod warunkiem jednak, że jej szerokość nie przekracza całkowitej szerokości określanej przez Państwa Członkowskie. Szerokość ta musi odpowiadać tradycyjnej w danym regionie szerokości obi9ektów i nie może przekraczać 2 metrów. Nadto, zgodnie z art. 34 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE L z dnia 2 grudnia 2009 r.) - można uwzględniać całkowitą powierzchnię działki rolnej, pod warunkiem że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami zwyczajowymi danego państwa członkowskiego lub regionu. W innych przypadkach uwzględnia się powierzchnię faktycznie użytkowaną. W przypadku regionów, w których niektóre obiekty, takie jak żywopłoty, rowy oraz mury, tradycyjnie stanowią element dobrej kultury rolnej upraw lub użytkowania ziemi, państwa członkowskie mogą uznać, że powierzchnię, którą te obiekty zajmują, zalicza się do powierzchni w pełni użytkowanej, pod warunkiem jednak, że jej szerokość nie przekracza łącznej szerokości określonej przez państwa członkowskie. Szerokość ta musi odpowiadać tradycyjnej w danym regionie szerokości obiektów i nie może przekraczać 2 metrów. Powołane powyżej przepisy potwierdzają zasadność ustaleń dokonanych przez organ I instancji, z których wynika, że tereny składające się na działkę rolną A (działka ewidencyjna nr [...]) nie tworzyły jednaj zwartej powierzchni gruntu rolnego, na którym prowadzona była uprawa lub grupa upraw. Na przedmiotowej działce znajdują się bowiem zabudowania gospodarcze, które prawidłowo zostały zakwalifikowane przez organ jako powierzchnie nie użytkowane rolniczo. Nadto z płatności zasadnie został wyłączony obszar położony w północno-wschodniej części tej działki rolnej, ze względu na rozdzielającą tą działkę drogę biegnącą od zabudowań gospodarczych w kierunku północnym. Droga ta nie jest elementem dobrej kultury rolnej upraw, gdyż ma charakter trwałego dojazdu do nieruchomości położonej na sąsiedniej działce ewidencyjnej. Pomiary wykonane na zdjęciach lotniczych wykazały, że szerokość tej drogi przekracza 2 m. Prawidłowo zatem organ ustalił, że na obszarze zadeklarowanym pierwotnie jako działka rolna A, faktycznie znajdują się dwa obszary użytkowane rolniczo – zasadnicza działka rolna o powierzchni 0,36 ha i położony w północnej części działki rolnej obszar, który nie odznaczał się przynajmniej powierzchnią równą 0,1 ha, a zatem nie mógł zostać uznany za część działki rolnej A, ani też za samodzielną działkę rolną. Zdaniem Sądu rozstrzygnięcia organów obu instancji zostały oparte na zebranym w sposób wystarczający, całościowo ocenionym poprawnie stanie faktycznym, znajdującym potwierdzenie w materiale w postaci zdjęć lotniczych i dołączonym do akt materiale fotograficznym. Zaskarżona decyzja odpowiada w pełni wymogom określonym w art. 107 kpa. Organ szczegółowo przedstawił i omówił przebieg postępowania w sprawie, powołując się na przepisy prawa decydujące o rodzaju podejmowanych w toku postępowania czynności. Dokonał wyboru podstawy rozstrzygnięcia w sposób prawidłowy. Ustosunkował się do twierdzeń skarżącego zgłaszanych w toku postępowania. Mając na uwadze powyższe, brak jest podstaw do postawienia organom zarzutu naruszenia przepisów postępowania, czy też przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając kontrolowaną decyzję za zgodną z prawem, na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.