III SA/Kr 1084/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Ewa Michna (spr.) WSA Bogusław Wolas Protokolant Specjalista Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 maja 2025 r. nr SKO.Dr/4122/74/2025 w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego W. G. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 31 stycznia 2025 r. nr RU.463.522.2024(3) Prezydent Miasta Krakowa zezwolił M. sp. z o.o. w K. na przebudowę zjazdu zwykłego z drogi publicznej o kategorii powiatowej - ul. P. na działkę nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ew. P. w celu obsługi komunikacyjnej planowanego zespołu trzech budników mieszkalnych wielorodzinnych z garażem wbudowanym w parterze, na czas nieokreślony. Sposób usytuowania zjazdu przestawiono na kopii mapy zasadniczej w skali 1:500, stanowiącej załącznik graficzny do powyższej decyzji. Odwołanie od tej decyzji wniósł W. G. (dalej: skarżący) zarzucając naruszenie art. 104 i 107 k.p.a. oraz art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Skarżący podał, że organ udzielając zezwolenia na przebudowę zjazdu nie wziął pod uwagę, że zjazd, jak i położna za nim droga, służą również dostępowi do stanowiącej jego własność działki nr [...] obr. [...]. Każdoczesnym właścicielom działek [...] i [...] przysługuje bowiem służebność gruntowa przejazdu i przechodu pasem drogi o szerokości 2 m wyznaczonym po działce [...]. Zdaniem skarżącego rozstrzygniecie zwarte w decyzji powoduje niejasność w zakresie jego uprawnień, jako właściciela działki nr [...]. Sprecyzowania wymaga więc krąg podmiotów uprawnionych do korzystania z wymienionego zjazdu. Ponadto, zdaniem skarżącego, w obrocie prawnym funkcjonuje już prawomocna decyzja z dnia 15 czerwca 2023 r. nr RU.463.121.2023 (2) zezwalająca skarżącemu na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi publicznej: ul. P. przez działki nr [...]; [...] br [...] do działki [...]. Decyzją z 28 maja 2025 r. nr SKO.Dr/4122/74/2025 Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 15 czerwca 2023r. nr RU.463.121.2023(2) zezwalająca skarżącemu na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi publicznej jaką jest ul. P., na którą powołuje się też skarżący. Decyzja ta została wydana na wniosek skarżącego i dotyczy realizacji zjazdu celem obsługi komunikacyjnej działki nr [...] przez działkę nr [...] i [...]. Z kolei obecna decyzja dotyczy przebudowy istniejącego zjazdu, z uwagi na powstanie nowych budynków mieszkalnych na działkach nr [...] i [...]. Decyzje te nią są więc tożsame. Ponadto, zdaniem Kolegium, po 2023 r. zjazd ten został zrealizowany, skarżący nie mógł zatem twierdzić, że wskazane decyzje są ze sobą sprzeczne lub w jakkolwiek sposób wykluczają się. Przebudowa istniejącego zjazdu wynika z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa na tym odcinku drogi - co zostało ustalone na etapie prowadzonego postępowania. Kolegium nie dopatrzyło się jakichkolwiek nieścisłości w tym zakresie, decyzja ta została również wydana z uwzględnieniem interesu innych stron postępowania. Odnosząc się do zarzutów w zakresie korzystania ze zjazdu, Kolegium podało, że skoro skarżący posiada ustanowioną służebność przejazdu i przechodu, to realizacja zjazdu nie może ograniczać mu tego prawa w jakikolwiek sposób. Powyższe jednak należy rozpatrywać na gruncie prawa cywilnego. Nadto decyzja o lokalizacji zjazdu nie rodzi praw do terenu i nie może być przedmiotem ograniczania innym podmiotom korzystania z nieruchomości, co do których legitymują się tytułem prawnym lub orzeczoną służebnością. Powyższe zostało także uwzględnione na mapie w skali 1:500, na której określono służebność przejazdu wzdłuż działek [...] i [...]. Także w aktach sprawy znajdują się wydruki z ksiąg wieczystych, z których ta służebność wynika. Ponadto organ I instancji prawidłowo ustalił krąg stron postępowania. Z uwagi, iż na etapie prowadzonego postępowania nie zostały złożone jakiekolwiek uwagi lub zastrzeżenia, organ prawidłowo zastosował dyspozycję art. 107 § 4 kpa, odstępując od uzasadnienia przedmiotowego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie: - art. 104 i art. 107 ust. 1 k.p.a., - art. 29 ust. 3 ustawy o drogach publicznych - art. 7, art. 7a i art. 8 § 1 k.p.a. przez przyjęcie nieprzyjaznej interpretacji normy prawnej bez uwzględnienia spornych interesów stron, bez wyjaśnienia stanu faktycznego lub wręcz ustalenia go w sposób niezgodny z obiektywnie dostępnymi danymi i prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w jego imieniu działała pełnomocniczka – radca prawny J. K., która już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego przedłożyła pełnomocnictwo. Organ I i II instancji doręczał jednak korespondencję z pominięciem pełnomocniczki. Dodatkowo, skarżący zaprzeczył, aby wydana na jego rzecz decyzja została wykonana. Podkreślił ponownie, że nieuwzględnienie w treści wydanej decyzji działki nr [...] uniemożliwia mu skorzystanie z przebudowywanego zjazdu. W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalanie skargi podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko. Jednocześnie organ przyznał, że faktycznie pełnomocniczka została pominięta w sprawie, ale ponieważ odwołanie zostało wniesione osobiście przez skarżącego w terminie, to okoliczność ta nie miała w sprawie znaczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga została uwzględniona ponieważ organy naruszyły przepisy postępowania, co mogło mieć znaczenie dla istoty rozstrzygnięcia. Na wstępie Sąd podkreśla, że wbrew twierdzeniom Kolegium, pominięcie pełnomocniczki skarżącego, mogło mieć znaczenie w sprawie, ponieważ argumentacja skarżącego co do braku wykonania wydanej dla niego decyzji zezwalającej na wybudowanie zjazdu (k. 1-3 akt administracyjnych) – nie została poparta zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Pełnomocniczka skarżącego, zapoznała się z aktami sprawy przedkładając 26 stycznia 2025 r. pełnomocnictwo (k. 33 i 34 akt administracyjnych). Faktem jest, że w dacie złożenia pełnomocnictwa – nie zostały wniesione jakiekolwiek uwagi do zgromadzonego materiału dowodowego, ale też - gdyby organy prawidłowo doręczały pełnomocniczce (będącej radcą prawnym) wydawane decyzje to być może można byłoby wymagać od skarżącego profesjonalnego wykazania w jaki sposób zaskarżona decyzja narusza jego prawa wynikające z poprzednio wydanej tj. dnia 15 czerwca 2023 r. decyzji zezwalającej na lokalizację wjazdu. Z akt nie wynika, aby skarżący, który otrzymał decyzję z 15 czerwca 2023 r. zezwalającą na lokalizację zjazdu poprzez działki nr [...]; [...] do działki [...] faktycznie wybudował przedmiotowy zjazd. Wobec zaprzeczeń skarżącego, to na organie ciążył dowód aby wykazać, że skarżący wykonał decyzję – tak jak organ twierdził w zaskarżonej decyzji. Skoro po zakończeniu prac związanych z wybudowywanym w 2023 r. zjazdem, skarżący miał obowiązek zgłosić protokolarnie odbiór przez ZDMK terenu wraz z wykonanymi robotami (str. 2 decyzji z 15 czerwca 2023 r.) – to oczywistym było, że w posiadaniu organu powinna być stosowna dokumentacja. Wprawdzie w treści warunków zezwolenia (decyzji) z 31 stycznia 2025 r. wskazano wyraźnie, że "zjazd nie może ograniczać dostępu do istniejącego zagospodarowania na dz. nr [...] i [...] obr. [...] jedn. Ewidencyjna P." (k. 36 akt administracyjnych), ale dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, nie potwierdzają prawdziwości twierdzeń organu, że zjazd został faktycznie wykonany. Co więcej, porównanie map dołączonych do decyzji z 2023 r. (wydawanej na wniosek skarżącego), a decyzji z 2025 r. tj. decyzji w przedmiocie zezwolenia na przebudowę – wynika, że planowana przez skarżącego budowa domu jednorodzinnego na działce [...] (a więc będąca tym "zagospodarowaniem’) najprawdopodobniej faktycznie nie została zakończona, skoro w 2025 r. (przy okazji wydawania decyzji o przebudowie zjazdu) nie naniesiono na mapy (co do działki [...]) żadnych budynków i nie zaznaczono zaprojektowanego w 2023 r. "zjazdu zwykłego z drogi publicznej (...) poprzez działki nr [...], [...] obr. nr [...] jedn. ewid. P. do działki nr [...]..." (sentencja ww. decyzji z 15 czerwca 2023 r.). Naruszenie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. dotyczące oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także (co przyznawał sam organ) art. 40 § 1 k.p.a., spowodowało, że orzekający w sprawie Sąd, nie mógł skontrolować, czy rzeczywiście decyzja z 15 czerwca 2023 r. została wykonana i czy wydana później decyzja z 31 stycznia 2025 r. zmieniała w taki sposób wykonany (czy też jak twierdził skarżący – mający być dopiero wykonany) zjazd z ul. P. na działkę nr [...] i [...], że naruszała jego prawa wynikające z pierwotnie wydanej w sprawie decyzji o lokalizacji zjazdu. Zasadniczo organ miał przy tym rację, że skoro skarżący miał ustanowioną służebność przejazdu, to lokalizacja przebudowywanego zjazdu, nie powinna ograniczać jego prawa w żaden sposób. Rzecz jednak w tym, że nie wiadomo, w jaki sposób przebudowywany zjazd (na podstawie zaskarżonej decyzji), zmieniał lokalizację (i związane z tą lokalizacją konstrukcje) pierwotnego zjazdu, który albo miał być dopiero wykonany (jak sugerował skarżący), albo faktycznie został wykonany (jak twierdził organ). Podkreślić należy, że wydana dla skarżącego decyzja nadal była aktualna, skoro zgodnie z wyraźnym zastrzeżeniem miała wygasnąć w ciągu 3 lat od daty wydania decyzji, jeśli zjazd nie został wybudowany (art. 29 ust. 5 ustawy Prawo o drogach publicznych). W ponownym postępowaniu organ ustali czy decyzja z 15 czerwca 2023 r. została wykonana (na podstawie zgłoszenia wykonanych prac, lub braku takich dokumentów), ewentualnie ustali na jakim etapie jest budowa zjazdu na podstawie decyzji z 15 czerwca 2023 r. i podejmie rozstrzygnięcie co do ewentualnej zmiany pierwotnej decyzji w związku z wnioskiem drugiego inwestora dotyczącym zjazdu z drogi publicznej na działki nr [...] i [...] (tej ostatniej współwłaścicielem jest skarżący). Z tych to powodów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzając od organu zwrot uiszczonej opłaty za wpis (200 zł ) oraz wynagrodzenie z obsługę prawną wraz z kosztami opłaty skarbowej (480 zł + 17 zł). Koszty wynagrodzenia zostały ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).