III SA/Kr 1089/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi B. W-S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lipca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji postanawia skargę odrzucić. Skarżąca B. W-S. pismem z dnia 9 sierpnia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę m.in. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 lipca 2020 r. znak: [...], odmawiające wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji Starosty z dnia 15 czerwca 2020 r., znak: [...], o cofnięciu jej uprawniania do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B na okres 4 lat oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W treści postanowienia zawarto pouczenie, że jest ono ostateczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi jest złożenie jej na akt lub czynność (bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania) objęte zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonym zasadniczo w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej P.p.s.a. Z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie m.in. art. 135 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym i piśmiennictwie utrwalił się pogląd, że orzeczenie organu w przedmiocie wstrzymania natychmiastowego wykonania decyzji następuje w formie postanowienia w oparciu o art. 123 k.p.a., w myśl którego w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, nie rozstrzygając jednakże o istocie sprawy (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 245/13, por. także: J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz", Wydawnictwo C.H. Beck 2005 r., s. 594). Jak przewiduje natomiast art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przy czym, nie ma w takim przypadku znaczenia ranga rozstrzyganej sprawy procesowej, czy wola podmiotu, który jest adresatem postanowienia, skoro ustawodawca nie uznał tego postanowienia na tyle istotne, aby stworzyć możliwość jego kontroli w toku postępowania. Prawo zażalenia wynika bowiem z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo i w żaden sposób uprawienia tego nie można domniemywać (por. G. Łaszczyca, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 141 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX). Na postanowienie rozstrzygające kwestię wstrzymania wykonalności decyzji organu I instancji zażalenie nie przysługuje. Postanowienie to jest aktem niezaskarżalnym, ale ze względu na jego skutki podlega doręczeniu (ogłoszeniu). Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, ani rozstrzygające sprawę co do istoty. Orzecznictwo sądowe w tym zakresie jest ugruntowane (por. np. postanowienie WSA w Opolu z dnia 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Op 228/18, postanowienia WSA w Warszawie z dnia 29 grudnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2605/15; z dnia 12 grudnia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3996/14; postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 1428/17 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już wyżej wskazano, stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Wobec powyższego, należało uznać, że zaskarżone postanowienie, którego podstawę materialnoprawną stanowił art. 135 k.p.a. i które dotyczyło kwestii wstrzymania wykonalności decyzji, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.