III SA/Kr 1093/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie NSA Grażyna Danielec (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2006 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 października 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej L. S. kwotę 126,- (słownie: sto dwadzieścia sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr. 1- sentencja wyroku Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 października 2004 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania L. S. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2004 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu z pobytu stałego L.S. B.S., K. S. oraz B. S., z lokalu przy ul. [...] w [...]- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w części dotyczącej wymeldowania z powyższego adresu L. S. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] 2004 r., nr [...] wydaną w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego L.S. B. S., K.S. i B. S., z lokalu przy ul. [...] w [...] Od wydanej decyzji odwołanie do Wojewody wniosła L. S. podnosząc, iż nie jest prawdą jakoby opuściła wraz z rodziną miejsce pobytu stałego, ale potwierdza, że w listopadzie 2002 r. zakupiła mieszkanie przy ul. [...] w [...] bowiem potrzebowała spokoju. Nie dokonała jednak wymeldowania z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, czyli z lokalu przy ul [...] w [...] ze względu na swoją rodzinę, z którą spędza większość swojego czasu. Dodała także, że w miejscu pobytu stałego nadal znajdują się rzeczy należące do jej rodziny, a ona do nowego mieszkania zabrała tylko te meble i rzeczy, które są jej potrzebne, w tym także spanie. W dalszej części odwołania zaznacza, iż jej rodzina nadal mieszka w miejscu dotychczasowego miejsca pobytu stałego i w razie wymeldowania wnosi o przydzielenie lokalu zastępczego dla całej rodziny, gdyż w mieszkaniu przy ul. [...] w [...] nie mogą mieszkać trzy rodziny jednocześnie. Wniosła o weryfikację zaskarżonej decyzji. Wojewoda rozpatrując odwołanie w części dotyczącej wymeldowania L. S. (odwołanie w części dotyczącej wymeldowania z pobytu stałego B.S., K.S. oraz B. S. zostanie rozpatrzone po uzupełnieniu brakujących pełnomocnictw) stwierdził, że wymeldowanie jest obowiązkiem każdej osoby w sytuacji, gdy opuściła ona dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Stanowi o tym art. 15 ust. 1 cyt. na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zastępowanie osoby w wykonaniu tego obowiązku przez organy administracyjne jest sytuacją wyjątkową. W sprawie wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego na wniosek strony lub z urzędu, ma zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Dalej organ podnosi, że przepis ten, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93, poz. 887), stanowi, iż organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W niniejszej sprawie, ustala organ II instancji, poza sporem pozostaje, iż L. S. nie mieszka w miejscu pobytu stałego, w lokalu przy ul. [...] w [...] , a miejsce pobytu stałego opuściła w związku z zakupem mieszkania, do którego się przeprowadziła i ma w nim zamiar mieszkać na stałe. L. S. w pisemnych wyjaśnieniach z dnia [...] 2003 r. oraz z dnia [...] 2003 r. wyraźnie podaje, iż w lokalu przy ul. [...] w [...] urządza sobie mieszkanie, a do dotychczasowego miejsca pobytu stałego przychodzi, gdyż się z niego wyprowadza. Podkreśliła, iż zamieszkuje w nowym mieszkaniu i ma zamiar zameldować się tam na stałe. Powyższa okoliczność potwierdzona także została w notatce Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia [...] 2003 r. Kontrole dyscypliny meldunkowej, podnosi organ, przeprowadzone przez Komendę Miejską Policji w [...] w dniach [...] 2003 r., [...] 2003 r. oraz [...] 2003 r. jednoznacznie wykazały, iż w mieszkaniu przy ul. [...] w [...] L. S. faktycznie nie zamieszkuje, a jedynie sporadycznie w nim bywa. Ustalono także, że aktualnie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w [...]. W ocenie organu powyższe okoliczności bezspornie wskazują, iż L. S. dotychczasowe miejsce pobytu stałego opuściła w sposób przemyślany i swoje sprawy życiowe skoncentrowała w zupełnie innym miejscu. Sporadycznych wizyt wymienionej w lokalu przy ul. [...] w [...] wobec powyżej wskazanych dowodów, a w szczególności wyjaśnień samej zainteresowanej w żadnym wypadku nie można uznać za faktyczne zamieszkiwanie. Ustosunkowując się do prośby odwołującej w sprawie przyznania dla jej rodziny lokalu socjalnego wyjaśnił organ, iż organy orzekające w sprawach meldunkowych nie posiadają kompetencji do przydzielania lokali socjalnych czy pomieszczeń zastępczych. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła L. S. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż nie zachodzą przesłanki w nim wskazane, ponieważ nie opuściła ona mieszkania przy ul. [...] , a zakup przez nią innego lokalu mieszkalnego nie może być podstawą do wymeldowania jej ze stałego miejsca zamieszkania. Zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i 8 kpa poprzez wybiórczą i dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych jako przesłankę do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy jest zatem spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zostało dostatecznie wyjaśnione czy L. S. faktycznie trwale opuściła dotychczasowe miejsce pobytu tj. lokal przy ul. [...] w [...]. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika wprost, jak to ocenia organ odwoławczy, aby skarżąca mieszkała przy ul. [...] w [...]. Z przeprowadzonej przez Policję dyscypliny meldunkowej wynika, co prawda, że w przedmiotowym lokalu nie zastano rodziny S., jednakże z pisma Policji z dnia [...] 2003 r. wynika, że w przedmiotowym mieszkaniu zamieszkują B. S., K. S. i B. S.. Z przeprowadzonej w dniu [...] 2003 r. przez pracowników organu I instancji kontroli meldunkowej wynika, iż lokal przy ul. [...] jest, co prawda skromnie, ale umeblowany, znajdują się tam rzeczy potrzebne do normalnej egzystencji. Podnieść należy, iż działania skarżącej L. S., a w szczególności złożenie na Policję doniesienia o utrudnianiu, przez zarządcę nieruchomości, korzystania z przedmiotowego lokalu, mogą wskazywać, iż na trwale nie opuściła ona dotychczasowego miejsca zamieszkania, a jedynie czasami przebywa w nowo kupionym mieszkaniu. Podane fakty nie zostały przez organy w sposób jednoznaczny wyjaśnione. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu będzie przeprowadzenie dowodów, które w sposób jednoznaczny wskażą, iż skarżąca faktycznie trwale opuściła miejsce pobytu stałego i dokonanie ich oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 kpa. Ocena zebranego materiału dowodowego dokonana przez organ winna być swobodna, lecz nie dowolna. W ocenie Sądu organ naruszył przepisy art. 7, 77 i 107 § 3 kpa i to w sposób, który miał wpływ na wynik postępowania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 ppsa.