III SA/Kr 1093/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Bożenna Blitek NSA Wiesław Kisiel spr. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2007 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr : [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego s k a r g ę o d d a l a wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Kr 1093/06 Skarżący W. N. był właścicielem kiosku handlowego. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], nr [...] zezwolił W. N. na zajęcie pasa drogowego: ul. [...] (w pobliżu [...]) celem lokalizacji tymczasowego obiektu budowlanego (kiosku handlowego) w okresie od 4 maja 2005 r. do 3 lipca 2005 r. W. N. nie uzyskał przedłużenia tego zezwolenia. W dniu 15 lipca 2005 r. W. N. sprzedał kiosk handlowy E. P. Nowa właścicielka wystąpiła z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego i otrzymała je decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...], nr [...] na okres od 15 lipca 2005 r. do 14 lipca 2006 r. W. N. w piśmie do Zarząd Dróg i Komunikacji z dnia 15 lipca 2005 r. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...], nr [...] (zezwolenia na okres od 4 maja 2005 r. do 3 lipca 2005 r.) z uwagi na sprzedaż kiosku. Pismem z dnia 18 lipca 2005 r. Zarząd Dróg i Komunikacji zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego pod lokalizację kiosku w okresie od 4 lipca 2005 r. do 14 lipca 2005 r. bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...], nr [...] nałożył na W. N. karę pieniężną w wysokości 320, 80 złotych. Jako podstawę prawną powołano art.40 ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. 2004, nr 204, poz. 2086ze zm.). Rozstrzygnięcie to było konsekwencją zajmowania bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego przez kiosk handlowy strony w dniach od 4 lipca 2005 r. do 14 lipca 2005 r., co stanowiło naruszenie art. 40 ustawy o drogach publicznych. Kiosk został sprzedany w dniu 15 lipca 2005 r., co oznacza, że przed tym dniem czyli w okresie wskazanym w decyzji, kiosk był własnością W. N. Od powyższej decyzji W. N. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zwrócił się z prośbą o umorzenie lub rozłożenie na raty nałożonej na niego kary pieniężnej. Z powodu przeciągającego się uzgadniania sprzedaży kiosku zapomniał złożyć wniosek o przedłużenie okresu na jaki zezwolenia zostało wydane. W tym okresie musiał ponadto opiekować się synem, który złamał obojczyk i pomagać mu w codziennych czynnościach. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta, wskazując na art.39 ust3. art.40 ust.4 i 12 ustawy o drogach publicznych jasko na podstawę prawną załatwienia sprawy w II instancji. Zajęcie pasa ruchu drogowego może nastąpić jedynie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, w przeciwnym wypadku osoba umieszczająca w pasie ruchu drogowego urządzenia lub obiekty niezwiązane z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu naraża się na karę pieniężną wskazaną w art. 40 ust .4 ustawy o drogach publicznych. W. N. nie posiadał wymaganego zezwolenia na okres którego dotyczyła decyzja organu I instancji, więc nie miał prawa zajmować pasa drogowego, a organ nie mógł postąpić inaczej jak tylko nałożyć karę, przepisaną ustawą. Kolegium dostrzegło trudną sytuację strony, ale nie było kompetentne do podjęcia wnioskowanych przez niego działań i nie może umorzyć należności ani też rozłożyć ich na raty. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. N. powtórzył argumenty, które podniesione wcześniej w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Gdyby dysponował kwotą 320,80 złotych zapłaciłby ją od razu by uniknąć problemów związanych ze sprawą. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w całości i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stan faktyczny został ustalony przez organy administracyjne na podstawie wiarygodnych dokumentów: (1) decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], nr [...] zezwalającej W. N. na zajęcie pasa drogowego: ul. [...] (w pobliżu [...]) celem lokalizacji tymczasowego obiektu budowlanego w okresie od 4 maja 2005 r. do 3 lipca 2005 r., (2) umowy z dnia 15 lipca 2005 r. w sprawie sprzedaży przez W. N. na rzecz E. P. kiosku handlowego oraz (3) zezwolenia Prezydenta Miasta z dnia [...], nr [...] na zajęcie przez E. P. pasa drogowego przez okres od 15 lipca 2005 r. do 14 lipca 2006 r. Tych ustaleń faktycznych skarżący nie kwestionował w odwołaniu, ani w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie. Skarżący nie zarzucił organom administracyjnym naruszenia prawa i w skardze ograniczył się do wniosku o umorzenie wymierzonej mu kary lub rozłożenie jej na raty, ze względu na trudności materialne zobowiązanego. Również Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja była dotknięta wadą uzasadniającą jej uchylenie. Organy administracyjne prawidłowo wskazały generalną regułę art.40 ustawy o drogach publicznych zakazującą zajmowania pasa drogowego na cele niezwiązane z potrzebami ruchu drogowego. Zajęcie takie jest możliwe wyłącznie na podstawie zezwolenia zarządcy drogi. Zajęcie pasa drogi publicznej bez takiego zezwolenia rodzi bezwzględny obowiązek orzekania o karze w wysokości ustalonej w trybie ustawy o drogach publicznych z uwzględnieniem stawek określonych uchwałą organu uchwałodawczego gminy. Reguły powyższe prawidłowo i precyzyjnie zostały wskazane w decyzji organu I instancji, gdzie wskazano też szczegółowo sposób wyliczenia końcowej kwoty, do zapłacenia której skarżący został zobowiązany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekając w II instancji prawidłowo działało oddalając odwołanie i utrzymując decyzję w mocy. Ewentualne umorzenie czy rozłożenie na raty obowiązku określonego w zaskarżonej decyzji nie mogło być dokonane w tym postępowaniu administracyjnym, które kontroluje sąd administracyjny w niniejszym postępowaniu sądowym. Sąd administracyjny posiada kompetencję wyłącznie do kontrolowania zaskarżonej decyzji (art.3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a nie jest władny decyzji wadliwych korygować. Tym bardziej sąd nie ma kompetencji do odmiennego merytorycznego załatwienia sprawy, które zastępowałoby zgodną z prawem decyzję. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm.: Dz.U. 2004, nr 162, poz.1692 oraz 2005, nr 94, poz.788 i nr 169, poz. 1417 i nr 250, poz. 2118 oraz 2006, nr 38, poz. 268 i nr 208, poz.1536 i nr 217, poz. 1590 oraz 2007, nr 120, poz. 818 oraz 2007, nr 121, poz.831).