III SA/Kr 1093/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie : WSA Halina Jakubiec spr. WSA Elżbieta Kremer Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2009 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody z dnia 9 października 2008 r. nr : [...] w przedmiocie wymeldowania I. s k a r g ę o d d a l a , II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata J. S. – Kancelaria Adwokacka [...] w K. , Al. [...] kwotę 240 ( dwieście czterdzieści ) złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 9 października 2008r. [...] Wojewoda uchylił orzeczenie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008 r znak [...] o odmowie wymeldowania P. K. z miejsca pobytu stałego z lokalu przy osiedlu A w K. Decyzje organów zapadły przy ustaleniu następującego stanu faktycznego: Postępowanie administracyjne o wymeldowanie P. K. z lokalu nr [...] przy Osiedlu A w K. zostało wszczęte w dniu 31 stycznia 2007 r. na wniosek Pana K. K. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2007 r. znak: [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie wymeldowania Pana P. K. z lokalu nr [...] przy Osiedlu A w K. Wojewoda decyzją z dnia [...] 2007 r. znak: [...] utrzymał w mocy ww. decyzję. Z powyższą decyzją nie zgodził się K. K. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd wyrokiem z dnia 27 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 762/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji, stwierdzając, iż decyzje obu instancji zawierają elementy merytorycznej oceny wniosku, jednak organy umarzając postępowanie nie załatwiły sprawy co do jej istoty. Organ I instancji prowadząc sprawę wezwał celem złożenia wyjaśnień obie strony postępowania tj. P. K. oraz K. K., którzy złożyli wyjaśnienia w dniu 9 lipca 2008 r. i 28 lipca 2008 r. Pomimo sprzeczności w zeznaniach wnioskodawcy K. K. i uczestnika P. K., co do przesłanki dobrowolności opuszczenia lokalu przez P. K. organ I instancji nie przeprowadzając rozprawy administracyjnej celem skonfrontowania tych wyjaśnień w celu jednoznacznego ustalenia przesłanki warunkującej wymeldowanie uznał, że materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji i orzekł o odmowie wymeldowania P. K. Od decyzji tej odwołanie wniósł K. K. domagając się wymeldowania swojego brata P. K., ze względu na jego naganne zachowanie w lokalu. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie dopatrzył się uchybień w postępowaniu przed organem I instancji, dlatego decyzję uchylił. W uzasadnieniu stwierdził, że organ I instancji prowadząc ponownie sprawę winien stosownie do przepisu art. 89 § l kpa przeprowadzić rozprawę administracyjną z udziałem stron postępowania celem skonfrontowania ich wyjaśnień oraz świadków, a mianowicie U. K., J. W.- siostry stron postępowania, E. R. - konkubiny Pana P. K. dla wszechstronnego wyjaśnienia, czy zostały spełnione przesłanki warunkujące wymeldowanie określone w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tekst jednolity : Dz. U. z 2006r. Nr 139 poz.993) tj. dobrowolne i trwałe opuszczenie przedmiotowego lokalu przez P. K. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, ze przepis art. 10 k.p.a. nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia im wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Obowiązek ten obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego, a wy daniem decyzji oraz fazę wydawania decyzji. Organ pierwszoinstancyjny prowadząc przedmiotową sprawę naruszył przepis art. 10 k.p.a., gdyż nie wezwał stron postępowania do zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji. Za bezcelowe w sprawie uznane zostało zlecenie Komisariatowi Policji przeprowadzenie kontroli dyscypliny meldunkowej w lokalu nr [...] przy os. A w K. na okoliczność ustalenia, czy P. K. mieszka pod tym adresem skoro wiadomym jest, że w lokalu tym nie przebywa i podczas zleconych czynności w miejscu pobytu stałego nie będzie można go zastać. Nadto organ odwoławczy zauważył, że pomimo wystąpienia o przeprowadzenie tej kontroli , organ I instancji nie wstrzymał się z wydaniem decyzji do czasu uzyskania informacji o jej wynikach. W aktach sprawy takiego dokumentu brak, a organ prowadzący postępowanie nie wyjaśnił, ani w trakcie toczącego się postępowania, ani w uzasadnieniu decyzji, dlaczego odstąpił od tego dowodu. Organ odwoławczy wskazał , że organ I instancji winien wystąpić do Komisariatu Policji, ale z zapytaniem, czy istotnie P. K. zwracał się z prośbą o wprowadzenie go do tego lokalu, a jeśli tak, to jak często te interwencje były. Decyzję Wojewody zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. K., gdyż oczekiwał od organu odwoławczego rozstrzygnięcia reformacyjnego , a nie kasacyjnego. W skardze domagał się aby organ odwoławczy uwzględnił jego wniosek o wymeldowanie brata P. K. zarzucając, że postępowanie w tej sprawie trwa już zbyt długo. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się wskazanymi wyżej kryteriami należy uznać, że skarga K. K. jest nieuzasadniona. W myśl art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych , organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby , która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się . Przez opuszczenie lokalu , o którym mowa w art. 15 ust. 2 w/w ustawy należy rozumieć opuszczenie dobrowolne i trwałe. Postępowanie dowodowe w tym zakresie nie zostało prawidłowo przeprowadzone przez organ I instancji, na co słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na błędy postępowania było zatem słuszne i zgodne z powołanymi w decyzji przepisami postępowania, a nadto, co należy podkreślić , w interesie strony skarżącej, wnioskującej o wymeldowanie, bowiem decyzja odmawiająca wymeldowania została podęta z naruszeniem przepisów postępowania. Wskazówki zawarte w uzasadnieniu dotyczące przeprowadzenia postępowania, są wyczerpujące i trafne. W tych okolicznościach Sąd nie dopatrzył się podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji , dlatego skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a.