III SA/Kr 1093/15

Kraków, dnia 10 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody z dnia 26 marca 2015r., nr [...] w przedmiocie sprostowania treści aktu urodzenia postanawia: odrzucić skargę. Decyzją z dnia 26 marca 2015r., nr [...], Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego z dnia 23 stycznia 2015r., nr [...] w przedmiocie sprostowania treści aktu urodzenia. Decyzja Wojewody wraz z pouczeniem o sposobie i terminie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została doręczona T. T. w dniu 1 kwietnia 2015r. (zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki). Skargę na ww. decyzję T. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Wojewody, w dniu 17 lipca 2015r. (data stempla pocztowego na przesyłce zawierającej skargę). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz.270) skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 2 tejże ustawy, sąd skargę wniesioną po terminie odrzuca. W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona po terminie. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącej w dniu 1 kwietnia 2015 r., natomiast skarga została wysłana do Wojewody Małopolskiego w dniu 17 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego), a więc po upływie 30 dniowego terminu do jej wniesienia. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 2 maja 2015 r. Niedochowanie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi uniemożliwiło Sądowi merytoryczną kontrolę zapadłych w sprawie rozstrzygnięć oraz ustosunkowanie się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów pod adresem wskazanych organów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ww. ustawy.