III SA/Kr 1098/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) SO del. Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi S. T. działającej w imieniu własnym oraz jako opiekun prawny P. S. na postanowienie Wojewody z dnia 14 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji skargę oddala S. T. pismem z dnia 30 marca 2012 r. wniosła o "podanie wykładni przepisów z zakresu ewidencji ludności, o której mowa w ostatnim akapicie karty drugiej uzasadnienia decyzji" Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. sygn. [...], a także o "uzupełnienie decyzji o odpis pełnomocnictwa" udzielonego przez Prezydenta Miasta sygnatariuszowi powyższej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. Nr [...] Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 113 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U Nr 98, poz. 1071 z 2000 r. z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (kpa), po rozpatrzeniu wniosku S. T. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. orzekającej o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na rejestracji w dniu 20 sierpnia 2004 r. pobytu stałego P. S. w lokalu nr [...] przy ul. W w K, wyjaśnił w pkt 1, że bezspornym jest fakt, iż Kodeks postępowania administracyjnego w sprawach meldunkowych nie daje organowi administracji publicznej możliwości wydania decyzji administracyjnej w oparciu o względy aksjologiczne. W postanowieniu podano, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2012 r. Prezydent Miasta wyraźnie wskazał i wyjaśnił przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, na których oparł przedmiotowe orzeczenie, tj. na podstawie art. 47 ust. 2 i w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139, poz. 993 z 2006 r. z późn. zm.). W wyczerpujący sposób przedstawiono również materiał dowodowy, na podstawie którego organ I instancji dopatrzył się fikcyjności w zameldowaniu P. S. w dniu 20 sierpnia 2004 r. na pobyt stały w lokalu przy ul. W w K. Zaznaczono, że w uzasadnieniu decyzji zwrócono jedynie uwagę na fakt, że P. S. nie zamieszkał w lokalu przy ul. W w K w czasie dokonania zameldowania i w związku z tym nie zaistniał obowiązek meldunkowy. W pkt 2 postanowienia wyjaśniono, że Prezydent Miasta w dniu [...] 2012 r. wydał decyzję administracyjną w przedmiocie anulowania czynności materialno-technicznej polegającej na rejestracji pobytu stałego w dniu 20 sierpnia 2004 roku P. S. w lokalu numer [...] przy ul. W w K działając na podstawie art. 107 § 1 kpa, który mówi miedzy innymi, że decyzja winna być opatrzona podpisem z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W postanowieniu podano, że osoba, która podpisała decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 roku [...] posiada pełną legitymację prawną w tym zakresie, natomiast przepisy nie zobowiązują do dołączenia odpisu pełnomocnictwa do akt sprawy. W uzasadnieniu powyższego postanowienia podano, że w dniu 8 grudnia 2011 r., na wniosek E. G., zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie o anulowanie czynności materialno-technicznej polegającej na rejestracji w dniu 20 sierpnia 2004 r. pobytu stałego P. S. w lokalu nr [...] przy ul. W w K i na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Prezydent Miasta w dniu [...] 2012 r. orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu w dniu 20 sierpnia 2001 r. tego pobytu stałego P. S. w przedmiotowym lokalu. Podano, że w dniu 30 marca 2012 r. wpłynął wniosek S. T. o wyjaśnienie w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji. Organ zaznaczył, że postanowienie powyższe wydano na podstawie art. 113 § 2 kpa, zgodnie z którym wyjaśnienia wątpliwości, co do treści decyzji to wyjaśnienie niejednoznacznych i niejasnych sformułowań zawartych w uzasadnieniu decyzji. Na powyższe postanowienie S. T. złożyła zażalenie twierdząc, że nie jest to odpowiedź na jej pismo sformułowane – według niej – jako wniosek o uzupełnienie decyzji. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Wojewoda postanowieniem z dnia 14 czerwca 2012 r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r., znak: [...]. Na uzasadnienie organ odwoławczy podał, że S. T. wniosła "o podanie wykładni przepisów z zakresu ewidencji ludności", o której mowa w ostatnim akapicie karty drugiej uzasadnienia decyzji oraz uzupełnienie decyzji o odpis pełnomocnictwa, jakiego Prezydent Miasta udzielił sygnatariuszowi powyższej decyzji. Zdaniem tego organu, organ I instancji prawidłowo odczytał treść wniosku S. T. i wydał postanowienie w oparciu o przepis art. 113 § 2 kpa, sięgnięcie do którego ma prowadzić do usunięcia niejasności co do treści rozstrzygnięcia, w szczególności wtedy, gdy jest ono niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy. Zatem wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, a tym bardziej nie może pozostawać w sprzeczności z treścią rozstrzygnięcia. Podkreślono, że instrument uregulowany w tym przepisie nie może być wykorzystywany w celu kwestionowania samej zasadności decyzji, będącej przedmiotem wyjaśnienia. Organ administracji publicznej nie może też udzielać stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji. Mając na względzie powyższe kryteria organ II instancji uznał, że zażalenie wniesione przez S. T. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Wojewoda nie stwierdził, aby zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta w jakikolwiek sposób naruszało przepisy prawa, w tym przypadku art. 113 § 2 kpa. W ocenie Wojewody, Prezydent Miasta wyjaśnił wątpliwości, co do treści decyzji w zakresie wnioskowanym przez S. T., poprzez wskazanie przepisu art. 47 § 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowił podstawę prawną wydanego przez Prezydenta Miasta rozstrzygnięcia w przedmiocie anulowania zameldowania, w sytuacji gdy – zdaniem tego organu - czynność meldunkowa polegająca na zarejestrowaniu w dniu 20 sierpnia 2004 r. pobytu stałego P. S. w lokalu nr [...] przy ul. W w K jako niezgodna z prawem podlegała anulowaniu oraz poprzez potwierdzenie posiadania legitymacji prawnej do wydania decyzji przez osobę, której podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego, jako osoby upoważnionej przez Prezydenta Miasta do wydania przedmiotowej decyzji, zawierała decyzja z dnia [...] 2012 r., znak: [...]. Z powyższym postanowieniem organu II instancji nie zgodziła się S. T., która wniosła skargę nie przedstawiając w niej konkretnych zarzutów, co do wydanych postanowień przez organy administracyjne obu instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 17 grudnia 2012 r. S. T. ponownie podała, że jej pismo z dnia 30 marca 2012 r. jest wnioskiem o uzupełnienie decyzji, a nadto podniosła, że żaden z organów "nie podał wykładni przepisów z zakresu ewidencji ludności zezwalających organom administracji publicznej zbierać informacje o ruchu ludności". W piśmie z dnia 14 maja 2013 r. skarżąca podniosła, że podtrzymuje wszystkie zarzuty zawiązane z działalnością organów meldunkowych w obu instancjach i podniosła szereg zarzutów w tym zakresie. Na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. skarżąca oświadczyła, że z uwagi na ilość prowadzonych postępowań pogubiła się w pismach procesowych dotyczących tej konkretnej sprawy. Na pytanie Sądu, o co wniosła w piśmie z dnia 30 marca 2012 r. skarżąca odpowiedziała, że nie pamięta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, skarga S. T. jest całkowicie nieuzasadniona. W szczególności należy zauważyć, że organy obu instancji prawidłowo odczytały wniosek skarżącej z dnia 30 marca 2012 r. jako wniosek o wyjaśnienie wątpliwości co do treści uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. orzekającej o anulowaniu czynności materialno-technicznej polegającej na rejestracji w dniu 20 sierpnia 2004 r. pobytu stałego P. S. w lokalu nr [...] przy ul. W w K. Kwestie tę reguluje art. 113 § 2 i § 3 kpa, który stanowi: "Art. 113. (...) § 2. Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. § 3. Na postanowienie w sprawie (...) wyjaśnienia służy zażalenie." Zdaniem Sądu, treść pisma skarżącej z dnia 30 marca 2012 r. w sposób wyraźny zobowiązywała organy do wypowiedzenia się w kwestii wyjaśnienia wątpliwości co do treści uzasadnienia przedmiotowej decyzji i tego organy obu instancji dokonały. Pismo to nie było wnioskiem o uzupełnienie decyzji, jak chce tego skarżąca zarówno w zażaleniu jak i w skardze, tym bardziej, że sama skarżąca na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. nie była w stanie wskazać, czego miało dotyczyć jej żądanie zawarte w piśmie z dnia 30 marca 2012 r. Zdaniem Sądu, organy administracji obu instancji w przeprowadzonym postępowaniu nie naruszyły ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.