III SA/Kr 110/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi I. P., M. J. na decyzję Wojewody z dnia 27 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania skargę oddala. Zaskarżoną przez I. P. i M. J. (dalej skarżący) decyzją z dnia 27 listopada 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 657 ze zm., zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności), Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2017 r., znak: [...], orzekającą o odmowie wymeldowania S. Z. (dalej uczestnika postępowania) z miejsca pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. W w R. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Z wnioskiem o wymeldowanie uczestnika postępowania - S. Z. - z miejsca pobytu stałego zwrócili się skarżący, twierdząc, że nie zamieszkuje ona w przedmiotowym lokalu, tylko mieszka u swoje córki w S. Podnieśli, że od wielu miesięcy nie reguluje opłat czynszowych za lokal do wspólnoty mieszkaniowej. Wskazali kwotę zadłużenia z tego tytułu. Nadto podnieśli, że o fakcie nie przebywania w przedmiotowym lokalu uczestnika postępowania świadczy zerowe zużycie wody za zeszły rok. Lokal od dłuższego czasu jest nieremontowany i zaniedbywany, a skarżący, wpisani do księgi wieczystej jako współwłaściciele, nie mają do niego dostępu. Twierdzą, że uczestnik postępowania celowo doprowadza do takiej sytuacji domagając się od nich korzyści finansowych. Burmistrza Miasta decyzją z dnia [...] 2017 r., znak: [...], orzekł o odmowie wymeldowania uczestnika postępowania z miejsca stałego pobytu. Organ I instancji uznał bowiem, że uczestnik postępowania nie opuściła spornego lokalu. W lokalu tym, jak ustalono, posiada rzeczy osobiste, meble, sprzęt gospodarstwa domowego oraz dożywotnią możliwość korzystania z tego lokalu, zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego oddalającym pozew skarżących o eksmisję. Uczestnik postępowania jest osobą starszą, w wieku 88 lat, schorowaną. Z uwagi na pogorszenie się jej stanu zdrowia, kłopotów z widzeniem zaistniała potrzeba opieki osoby trzeciej. Po operacji, zaplanowanej na dzień 26 czerwca br. i rekonwalescencji zamierza ona powrócić do spornego lokalu. Była w mieszkaniu wiosną 2017 r. i wymieniła ubrania z zimowych na wiosenne. Od lipca 2016 r., z uwagi na wysokie koszty, przestała partycypować w kosztach utrzymania spornego lokalu. Organ stwierdził więc, że nie zaszły przesłanki dobrowolnego i trwałego opuszczenia spornego lokalu i w związku z tym brak było podstaw do jej wymeldowania z tego lokalu. W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik skarżących zarzucił organowi wydanie decyzji z naruszeniem prawa poprzez uznanie, że uczestnik postępowania nie opuściła w sposób dobrowolny i trwały spornego lokalu. Twierdzi przeciwnie, że opuściła ona sporny lokal w 2015 r. dobrowolnie, gdyż potrzeby życiowe zmusiły ją do zmiany miejsca stałego pobytu i zamieszkania u córki w S z uwagi na potrzebę opieki z jej strony. Zakwestionowała ustalenia faktyczne organu I instancji akcentując, że wątpliwym jest możliwość jej powrotu do spornego lokalu z uwagi na jej obecny stan zdrowia. Również zaniechanie opłacania czynszu świadczy, zdaniem pełnomocnika, o braku zamiaru utrzymania spornego lokalu. Pełnomocnik wniósł więc o uchylenie kwestionowanej decyzji. Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wymeldowaniu uczestnika postępowania z miejsca stałego pobytu. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda, cytując znajdujący zastosowanie w sprawie przepis art. 35 ustawy o ewidencji ludności wskazał, że po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgadza się ze stanowiskiem organu I instancji. Stwierdził, że nie doszło do opuszczenia miejsca stałego pobytu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Jakkolwiek objęta wnioskiem o wymeldowanie nie przebywa w spornym lokalu, to jednak nie opuściła go w sposób trwały. Stan obiektywnego "nieprzebywania" nie jest jeszcze dobrowolnym i trwałym opuszczeniem lokalu. Nie przesądza też o trwałym opuszczeniu przebywanie przez osobę w innym lokalu. Niezbędnym jest jeszcze zobiektywizowanie zamiaru trwałego puszczenia, a o tym decydują między innymi: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu, pogodzenie się z dalszym niezamieszkiwaniem w miejscu stałego pobytu. W rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy w sposób wystarczający obrazuje zachowanie uczestnika postepowania, że nie opuściła ona trwale miejsca stałego pobytu. Materiał ten odzwierciedla też trwający od wielu lat konflikt między współwłaścicielami przedmiotowego lokalu a wymeldowywaną. Wojewoda podkreślił, że żadne przepisy prawa nie stanowią jak często oraz w jaki sposób ma osoba zameldowana korzystać z lokalu. Każdy ma prawo do swobodnego poruszania się i przebywania poza miejscem stałego pobytu, nawet przez dłuższy czas. Zaistnienie takiej sytuacji nie daje jednakże prawa do stwierdzenia, że nastąpiło opuszczenie miejsca stałego pobytu i nie uzasadnia żądania wymeldowania takiej osoby z lokalu. Nie ma więc znaczenia w tej sprawie jak często uczestnik postępowania korzysta ze spornego lokalu, skoro wyraziła swą wolę zamieszkiwania po powrocie do zdrowia. Oceniając zebrany materiał, Wojewoda podkreślił, że nawet przy ustaleniu okoliczności nieprzebywania w lokalu w sposób stały, decyzja o wymeldowaniu nie może poprzedzać faktycznego jego opuszczenia. Instytucja wymeldowania nie może być wykorzystywana do wyprowadzenia osoby z miejsca stałego pobytu. Wymeldowanie nie jest tożsame z wykonywaniem eksmisji i nie może być drogą zmuszającą osobę do opuszczenia spornego lokalu. Z załączonego do akt wyroku Sądu Rejonowego, Wydział I Cywilny z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt [...], oddalającego powództwo skarżących o eksmisję wymeldowywanej wynika, że uczestnik postępowania ma prawo mieszkać w spornym lokalu aż do śmierci. Kwestie majątkowe pozostają poza sferą postępowania o wymeldowanie. Wojewoda stwierdził więc, że decyzja organu I instancji jest trafna. Zwrócił jednakże organowi I instancji uwagę, że dopuścił się on uchybień art. 107 § 1 i 9 k.p.a. Nie powołał aktualnego publikatora przepisów będących podstawą prawną decyzji. Błędy te nie miały jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dlatego też Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący podnieśli następujące zarzuty naruszenia przez organy: - prawa materialnego – art. 35 w zw. z art. 25, 28 i 33 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędną wykładnię tego przepisu - art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobody organu w kształtowaniu treści rozstrzygnięcia w przypadku, gdy norma prawa materialnego pozostawia organowi swobodę w ustalaniu następstw prawnych faktów udowodnionych. Powtórzono dotychczasową argumentację, że uczestnik postępowania opuściła sporny lokal w sposób dobrowolny i trwały. Skoro podjęła decyzję, by przenieść się do córki, to był to jej świadomy wybór. Nie przebywa w spornym lokalu od 2 lat, co jest też przejawem koncentracji spraw życiowych w nowym miejscu zamieszkania. Są więc wystarczające powody, by stwierdzić, że nastąpiło opuszczenie spornego lokalu. Stan zdrowia, jak i konieczność opieki osób trzecich, wskazują też na brak racjonalnych możliwości realizacji zadeklarowanego zamiaru powrotu do spornego lokalu. Pełnomocnik skarżących wniósł więc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą orzekania w niniejszej sprawie stanowił art. 35 ustawy 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 657, zwanej dalej ustawą o ewidencji ludności). Zgodnie z art. 35 ustawy o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Wymeldowanie z miejsca stałego pobytu winno być więc następstwem ustalenia przez orzekające organy nie tylko zamiaru zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, ale również okoliczności, czy zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Nie bez znaczenia jest bowiem treść art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 - zwanej dalej k.p.a.), zgodnie z którym właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się - w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca jej położenia. Opuszczenie miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, winna być rozumiana jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. W orzecznictwie wskazuje się, że "rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu powinna nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również poprzez odpowiednie zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby. Opuszczeniem jest zatem nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem wszelkich związków z lokalem dotychczasowym i założeniem w nowym miejscu ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów". Do okoliczności, wskazujących na wolę swobodnego opuszczenia lokalu przez daną osobę, należeć będą także: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w danym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim. Przesłanka opuszczenia miejsca stałego pobytu zawiera zatem zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe. Zarówno element przedmiotowy - fizyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego - jak i element podmiotowy - zamiar zlokalizowania centrum życiowego w innym miejscu niż miejsce stałego pobytu – winny być ustalone w drodze wyjaśnienia różnorodnych okoliczności faktycznych. W szczególności chodzi o fizyczne przebywanie w określonym miejscu, cel przebywania w tym miejscu, przyczynę opuszczenia miejsca stałego pobytu. Jest to o tyle istotne, że w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego z powodu przymusu fizycznego, psychicznego, czy też uniemożliwienia dostępu do lokalu z powodu wymiany zamków w drzwiach, nie można uznać tego za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, publ. LEX nr 80643). W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się jednolite stanowisko, że zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie jest jedynie stwierdzeniem pewnego faktu i nie wpływa w żaden sposób na uprawnienia strony wynikające z prawa własności czy innych praw (por orzeczenia np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2013 r., IV SA/Po 310/13; wyrok NSA z dnia 10 lipca 2012 r., II OSK 824/11; ww. orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl),). Zameldowanie nie służy zatem powstaniu, czy też potwierdzeniu prawa własności do określonego lokalu, zaś wymeldowanie w żaden sposób tego prawa nie niweczy. Celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter czysto ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji i doprowadzeniu do zgodności pomiędzy miejscem zamieszkania, a miejscem zameldowania. Oceniając w tym kontekście wydane w niniejszej sprawie decyzje: zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Sąd stwierdził, że są one prawidłowe i zapadły w wyniku prawidłowej wykładni i zastosowania art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Również właściwa jest ocena zgromadzonego w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy materiału dowodowego. Zgodnie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Czynność zameldowania potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny i ma charakter wtórny do zaistniałych wcześniej zdarzeń. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zasadne jest stanowisko orzekających organów w niniejszej sprawie, iż uczestnik postępowania nie opuściła spornego lokalu w sposób dobrowolny i trwały. Rzeczywiście okolicznością bezsporną w tej sprawie jest fizyczne, i to od dłuższego czasu, jej nieprzebywanie w spornym lokalu. Nie ulega też wątpliwości, że w tym czasie czynności związane z egzystencją uczestnik postępowania wykonuje w mieszkaniu córki. Zwrócić jednakże należy w tym względzie uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżących, zamiar zerwania wszelkich więzów ze spornym lokalem nie został zobiektywizowany. Czasowe nieprzebywanie w tym lokalu nie tylko da się logicznie, ale i obiektywnie wytłumaczyć na podstawie zebranego i prawidłowo ocenionego przez organy materiału dowodowego. Z dowodów osobowych wyraźnie wynika, że to ze względu na podeszły wiek (88 lat) i pogorszenie się stanu zdrowia uczestnik postępowania przeniosła się do mieszkania córki w Starachowicach, by tam znaleźć potrzebną jej opiekę na czas dojścia do samodzielnego funkcjonowania. Podyktowane to było też koniecznością jej hospitalizacji w szpitalu i wykonaniem operacji. Twierdzenia w tym zakresie nie są gołosłowne, lecz potwierdzone znajdująca się w aktach sprawy kopią "Skierowania do szpitala" z dnia 25 kwietnia 2017 r.; k. 54 akt administracyjnych. Zarówno więc przyczyna dłuższego nieprzebywania w spornym lokalu, jak i cel przeniesienia się czasowego do córki uczestnika postępowania, a także utrzymywanie więzi ze spornym lokalem nie potwierdzają zatem argumentacji skarżących. W ten kontekst wpisują się również kwestie związane ze sprzedażą spornego lokalu. Lokal ten, mianowicie stanowił początkowo mienie komunalne, w którym zamieszkiwała uczestnik postępowania wraz z mężem i dziećmi jako jego najemca. Wprawdzie, jak trafnie stwierdził Wojewoda, postępowanie w sprawie wymeldowania nie wpływa na kwestie praw do lokalu, to nie mniej jednak postępowanie przed sądem powszechnym o eksmisję wpisuje się w kwestie dobrowolnego i trwałego opuszczenia, jak i zobiektywizowania zamiaru przebywania w dalszym ciągu uczestnika w spornym lokalu, ale także co z tym związane, z celem postępowania skarżących. Jak ustalił Sąd Okręgowy, Wydział III Cywilny Odwoławczy, po śmierci męża w spornym lokalu zamieszkiwali – uczestnik postępowania wraz z synem. W 1995 r. doszło do sprzedaży spornego lokalu przez Gminę na rzecz syna uczestnika postępowania oraz jego żony – a skarżącej w tym postępowaniu sądowym. Sprzedaż ta odbywała się w trybie bezprzetargowym z bonifikatą, na podstawie uchwały Rady Miasta z dnia 20 czerwca 1995 r. oraz art. 21 ustawy z dnia 29 kwietnia 1995 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Zgodnie z § 2 ww. uchwały sprzedaż mogła nastąpić wyłącznie na rzecz najemców lub osób bliskich stale z nimi zamieszkujących. Syn uczestnika postępowania zameldował się w spornym lokalu w dniu 16 sierpnia 1995 r. i pozostawał w nim zameldowany do dnia 24 listopada 1995 r., tj. do dnia zakupu tego mieszkania. Przed sprzedażą w piśmie z dnia 14 sierpnia 1998 r. podnosił, że najemcą jest jego matka, a on chciałby zapewnić jej zamieszkiwanie w tym lokalu do końca życia. Skarżący nigdy nie zamieszkali jednakże w spornym lokalu. Sąd odwoławczy, oddalając apelację od wyroku Sądu Rejonowego, Wydział I Cywilny z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt [...], oddalającego powództwo skarżących o eksmisję uczestnika postępowania, wskazał, że własność spornego lokalu była wykazywana treścią księgi wieczystej nr [...], w której w dziale II jako współwłaściciele w częściach ułamkowych po ½ widnieją skarżący. Sąd odwoławczy uznał, że stanowisko sądu meriti, iż nieważna jest czynność prawna sprzedaży spornego lokalu dotycząca skarżącej, za prawidłowe. Nie powiadomiono bowiem o możliwości zakupu najemczyni i osoby z nią zamieszkującej. Drugi ze skarżących w niniejszym postępowaniu sądowym nabył udział w spornym lokalu w dobrej wierze, aczkolwiek to stanowisko, zdaniem Sądu Okręgowego, nie znalazło w wystarczający sposób oparcia w dowodach. Sąd odwoławczy za zbędne uznał jednak odniesienie się do tej kwestii, gdyż stwierdził, że w okolicznościach sprawy i tak eksmisja uczestnika postępowania byłaby niezgodna z zasadami współżycia społecznego z uwagi na wiek i stan zdrowia uczestnika niniejszego postępowania sądowego. Uznał domaganie się więc eksmisji przez skarżących za rażąco naganne. Sąd Rejonowy, Wydział I Cywilny w wyroku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt [...] podkreślił z kolei, że skarżący domagając się eksmisji uczestnika postępowania ze spornego lokalu zobowiązani byli do wykazania własności tego lokalu. Stwierdzając, że umowa sprzedaży spornego lokalu była bezwzględnie nieważna w odniesieniu do skarżącej, wskazał, iż w odniesieniu do drugiego ze skarżących tak nie jest. Ma on własne prawo do dochodzenia roszczenia windykacyjnego. Skarżący przystąpili do aktu notarialnego, na podstawie którego nabyli sporny lokal, tylko dzięki akceptacji uczestnika postępowania. Uzgodnienie to, jest zdaniem Sądu Rejonowego zawarciem terminowej umowy użyczenia spornego lokalu, określonym na dzień śmierci uczestnika postępowania. Zatem dopiero śmierć uczestnika postępowania, jak i poprzednika prawnego skarżącego, kończy zawarty stosunek prawny. Stąd Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, że uczestnik postępowania może w spornym lokalu mieszkać aż do śmierci. Wobec powyższego racje ma Wojewoda podnosząc, że żaden przepis prawa nie wymaga przy tym, aby w okresie czasowej zmiany miejsca pobytu utrzymywana była jakakolwiek więź z dotychczasowym miejscem pobytu stałego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. II SA/Ol 442/15). Ustalenie stanu przebywania na stałe w danym lokalu nie wyłącza zatem możliwości przejściowej nieobecności, czy też występowania nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania. Takie sytuacje nie upoważniają do automatycznego stwierdzenia, iż zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Nade wszystko, z materiału dowodowego wynika, że uczestnik postępowania bywała w spornym lokalu w celu wymiany garderoby – z ubrań zimowych na wiosenne. Zasadnie stwierdził więc Wojewoda, że: "Nie ma więc znaczenia w tej sprawie jak często uczestnik postępowania korzysta ze spornego lokalu, skoro wyraziła swą wolę zamieszkiwania po powrocie do zdrowia." Mimo, że skarżący wątpią w realną możliwość takiej poprawy stanu zdrowia uczestnika postępowania, by powróciła ona do spornego lokalu, to po pierwsze, kwestia ta jest poza niniejszym postępowaniem, po drugie, co najistotniejsze nie tylko skarżący, począwszy od wniosku inicjującego postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, ale i ich profesjonalny pełnomocnik w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie w skardze do sądu administracyjnego, nie zaprzeczają okoliczności, iż czasowo przebywa u córki z uwagi na swój wiek i stan zdrowia. Żaden więc z dowodów, wbrew twierdzeniom skarżących i ich pełnomocnika, nie wskazuje, że uczestnik postępowania wyraziła swój zamiar zerwania "na stałe" więzów ze spornym lokalem jako miejscem stałego pobytu i uczynienia z innego lokalu miejsca swoich osobistych i majątkowych interesów. Rzeczywiście, jak podnosi Wojewoda, żadne przepisy prawa nie stanowią jak często oraz w jaki sposób ma osoba zameldowana korzystać z lokalu oraz, że każdy ma prawo do swobodnego poruszania się i przebywania poza miejscem stałego pobytu, nawet przez dłuższy czas. Zgodzić się więc należało z Wojewodą, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy zaistnienie sytuacji nieprzebywania uczestnika postępowania w spornym lokalu nie dawało prawa do stwierdzenia, że nastąpiło opuszczenie miejsca stałego pobytu i nie uzasadniało żądania wymeldowania z tego lokalu. Takiego stanu rzeczy nie mogły zmienić okoliczności związane z zaniechaniem partycypowania przez uczestnika postępowania w kosztach utrzymania spornego lokalu. W obliczu powyższego w pełni zgodzić się należy ze stanowiskiem Wojewody, że decyzja o wymeldowaniu nie może poprzedzać faktycznego opuszczenia spornego lokalu ani też zastępować eksmisji osoby z miejsca stałego pobytu. Wbrew zatem twierdzeniom skargi orzekające organy nie naruszyły przepisów postępowania – artykułów: 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik tej sprawy ani też nie naruszyły przepisów prawa materialnego – w szczególności art. 35 ustawy o ewidencji ludności – w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Skarga nie mogła zatem wywrzeć zamierzonego skutku. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.