III SA/Kr 1102/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec NSA Krystyna Kutzner Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi S. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie III SA/Kr 343/10 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uchyla decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 1 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 343/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 1 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 27 marca 2011 r. Sąd orzekał na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy: na podstawie przydziału lokalu mieszkalnego nr [...] z dnia 6 stycznia 1968 r. Kwatermistrz Komendy Milicji Obywatelskiej przydzielił S. G. lokal przy ul. R w K. Do wspólnego zamieszkania w tym lokalu zostali uprawnieni: żona J. G. i córki: K. G., L. G. i S. G. (obecnie S. G.). W dniu 29 czerwca 1985 r. S. G. zmarł, a lokal zajęła jego żona, która zmarła w dniu 26 listopada 2006 r. W mieszkaniu pozostali: skarżąca S. G. z mężem M. G. i synem P. G. W dniu 9 października 2009 r. Komendant Miejski Policji na podstawie art. 95 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz.U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277) wszczął- postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia ww. lokalu mieszkalnego. Wszczęcie postępowania poprzedziło uzyskanie przez organ Policji informacji od Zarządu Budynków Komunalnych, z której wynikało, że lokal przy ul. R w K jest zajmowany przez skarżącą bez tytułu prawnego. Jednocześnie wskazano, że na lokalu ciąży zaległość czynszowa w wysokości 36.430,70 zł. Komendant Miejski Policji wydał w konsekwencji decyzję nr [...] znak [...] na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 90 ust. 1, art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. Nr 105, poz. 884 ze zm.) wzywającą S. G., M. G. i P. G. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego przy ul. R w K. Organ uzasadnił tę decyzję wskazując, że ww. osoby nie są uprawnione do zamieszkania w przedmiotowym lokalu, gdyż nie posiadają uprawnień do świadczeń resortowych. Nie są emerytami lub rencistami policyjnymi, ani też nie przysługuje im renta rodzinna po zmarłym funkcjonariuszu. W stosunku do osób nieuprawnionych wydaje się na podstawie art. 95 ustawy o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu, którą podejmuje kierownik jednostki organizacyjnej Policji, w którego dyspozycji pozostaje lokal, w tym przypadku jest to Komendant Miejski Policji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca podniosła, że Komendant Miejski Policji nie wziął pod uwagę istotnej dla sprawy okoliczności wydania na rzecz jej matki J. G. przez Prezydenta Miasta w dniu 29 sierpnia 2000 r. skierowania oznaczonego sygnaturą [...] do lokalu przy ul. R w K, w efekcie czego J. G. najęła ten lokal jako lokal zamienny na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266). Zarzuciła organowi, że pomimo posiadania stosownej w tym względzie dokumentacji nie odniósł się do tej dokumentacji, a w konsekwencji wydał wadliwe orzeczenia z uzasadnieniem, które nie odniosło się do wszystkich okoliczności sprawy. W ocenie odwołującej się kwestię jej uprawnienia oraz pozostałych zamieszkujących z nią osób do w/w lokalu należy rozpoznać na podstawie ustawy o ochronie lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Wojewódzki Policji wydał zaskarżoną decyzję z dnia 1 marca 2010 r. nr [...], w której podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji, precyzując, że po śmierci J. G. skarżąca oraz jej mąż i syn pozostali w mieszkaniu na podstawie skierowania Urzędu Miasta, ale nadal jako osoby nieuprawnione do świadczeń z resortu spraw wewnętrznych i administracji. Jednocześnie organ zauważył, że skarżąca zajmowała lokal przy ul. R wyłącznie w charakterze członka rodziny (córki) S. G., funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej, który otrzymał to mieszkanie jako lokal służbowy, a następnie córki J. G., zajmującej lokal na podstawie skierowania Urzędu Miasta. W rozważaniach prawnych organ odwoławczy zwrócił uwagę, że regulacje prawne dotyczące policyjnych mieszkań służbowych stanowią rozwiązania szczególne wobec zasad ogólnych prawa lokalowego, w związku z czym rządzą się odrębnymi zasadami. W art. 97 ust. 5 ustawy o Policji znajduje się upoważnienie do wydawania decyzji w sprawie przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego stanowi w art. 3 ust. 2, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Przepisy odrębne stanowi ustawa o Policji. Organ odniósł się też do regulacji obowiązującej przed wprowadzeniem ww. ustawy, to jest do ustawy z dnia 30 stycznia 1959 r. - Prawo lokalowe (Dz.U. z 1962 r., Nr 47, poz. 227). Z ustawy tej wynikało, że mieszkania przeznaczone dla funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej nie podlegały publicznej gospodarce lokalowej, realizowanej na danym terenie przez jednostki władzy publicznej szczebla podstawowego. Konsekwencją tego stanu rzeczy był z jednej strony fakt, że nie one przydzielały lokale, a z drugiej niestosowanie Prawa lokalowego i Kodeksu cywilnego do spraw dotyczących tych mieszkań. Jak zauważył organ, w kontekście powyższych uregulowań należy rozważyć status prawny tych mieszkań, jak też tryb ich przekazywania, przydzielania i opróżniania. Dla rozważanej sprawy istotne znaczenie ma pojęcie dyspozycyjności lokalu. Żaden z mających zastosowanie w sprawie aktów prawnych nie definiuje tego pojęcia, ale w ocenie organu należy przyjąć za wykładnią dokonaną w wyrokach sądów powszechnych, że elementem dyspozycyjności jest uprawnienie dysponenta do wydawania przydziałów mieszkania jako lokalu służbowego, czyli każdorazowego wskazywania jego najemcy. Nie zmienia tego uprawnienia okoliczność władztwa gminy wobec danej nieruchomości. Dyspozycja lokalami służbowymi wynika nie z faktu prawa własności Skarbu Państwa (gminy) ale z możliwości faktycznego dysponowania nimi na potrzeby instytucji. W ocenie organu nie nastąpiło automatyczne pozbawienie instytucji takich jak policja rzeczywistego władztwa nad lokalami tylko z uwagi na przejście prawa własności tych lokali na inny podmiot. Po przejściu przedmiotowej nieruchomości na własność Gminy Komendant Miejski Policji nie podjął czynności zmierzających do zrzeczenia się posiadanej dyspozycji na rzecz gminy. Z tej uwagi lokal przy ul. R w K nadal pozostaje w dyspozycji Policji i Komendant Miejski Policji miał prawo wydać w sprawie decyzję o opróżnieniu tego lokalu przez osoby nieuprawnione do zajmowania lokalu. Skarżąca S. G., M. G. i P. G. nie są i nigdy nie byli funkcjonariuszami Policji, nie posiadają uprawnień do policyjnej renty rodzinnej i nie są członkami rodziny S. G. w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, z uwagi na ukończenie 25 roku życia. Organ odwoławczy zauważył na koniec, że Komendant Miejski Policji bezpodstawnie przyjął za podstawę prawną art. 90 ust. 1 ustawy o Policji, który w dacie wydawania orzeczenia już nie obowiązywał. Od dnia 5 sierpnia 2009 r. w wyniku wejścia w życie ustawy z dnia 21 maja 2009 r. o zmianie ustawy o Policji art. 90 otrzymał brzmienie: "na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów". Nie ulega jednak wątpliwości - w ocenie organu odwoławczego - że zarówno obecnie obowiązująca podstawa prawna, tj. art. 90 ustawy o Policji, jak również podstawa faktyczna (brak uprawnień stron do lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Policji), uprawniają organ pierwszej instancji do wydania zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu skarżącej o nieuwzględnieniu w rozważaniach decyzji pierwszej instancji wniosków dowodowych, organ ten zauważył, że brak jest w aktach, które miał do dyspozycji Komendant Miejski Policji, jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o skierowaniu matki skarżącej przez Gminę do lokalu przy ul. R, stąd ten zarzut nie podlega uwzględnieniu. S. G. załączyła dokument skierowania dopiero wraz z odwołaniem od decyzji pierwszej instancji. Sąd oddalił skargę na powyższą decyzję wskazując, że organ II instancji prawidłowo wskazał w uzasadnieniu decyzji, że regulacja prawna dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy policji i emerytów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego stanowi, że przepisy tej ustawy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Wewnętrznej oraz ich rodzin (tekst jedn.: Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67) mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Powyższe przepisy w sposób szczególny uregulowały status prawny tych lokali, krąg osób, które są uprawnione do uzyskania tytułu prawnego do takiego lokalu, a także zasady postępowania i opróżniania lokali w przypadku gdy lokale zajmowane są przez osoby bez tytułu prawnego. Stąd też do lokali mieszkalnych pozostającego w dyspozycji organów Policji nie ma zastosowania art. 30 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego. Na podstawie ustawy o Policji tytuł prawny do lokalu mieszkalnego może otrzymać tylko i wyłącznie funkcjonariusz Policji. Osoby wymienione w art. 89 ustawy o Policji, które uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego policjantowi (małżonka, dzieci, rodziców policjanta i jego małżonka będący na jego wyłącznym utrzymaniu lub jeżeli ze względu na wiek albo inwalidztwo, albo inne okoliczności są niezdolni do wykonywania zatrudnienia; za rodziców uważa się również ojczyma i macochę oraz osoby przysposabiające), nie posiadają samodzielnego tytułu prawnego do lokalu, ich uprawnienie do zamieszkiwania w lokalu wywodzi się z tytułu prawnego, jaki posiada policjant. Natomiast na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji zachowują, lub mogą taki tytuł uzyskać, emeryci i renciści policyjni. Ten sam przepis art. 29 ustawy powołanej wyżej przewiduje możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przez członków rodziny, ale tylko i wyłącznie w takim przypadku, gdy byliby uprawnieni do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. A zatem tytuł prawny do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, po śmierci emeryta policyjnego może otrzymać tylko taki członek rodziny, który byłby uprawniony do renty rodzinnej po zmarłym. Sąd zauważył, że w rozpoznawanej sprawie jest rzeczą bezsporną, że skarżąca S. G. nie była osobą uprawnioną do renty rodzinnej po zmarłym funkcjonariuszu Milicji S. G. Tym samym S. G. nie posiadała tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego przy ul. R w K, a nadto w świetle obowiązujących przepisów nie mogła takiego tytułu prawnego uzyskać. Była zatem osobą zajmującą lokal mieszkalny bez tytułu prawnego. To samo stwierdzenie dotyczy jej męża M. G. i syna P. G. Wskazane przepisy uregulowały w sposób szczególny możliwość uzyskania tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji, przez członka rodziny po śmierci policjanta (milicjanta), wyłączając możliwość stosowania instytucji wstąpienia w najem uregulowanej w art. 691 k.c. Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu, jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest przepis art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zgodnie z którym decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. W dniu 9 lipca 2014 r. skarżąca S. G. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego ww. wyrokiem. Skarżąca wniosła o zmianę tego wyroku poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 1 marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie ww. decyzji. Skarżąca wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, jak również o zwolnienie jej samej od kosztów sądowych. Skarżąca wskazała, że wyrokiem z dnia 28 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy w Wydziale l Cywilnym, w sprawie o sygn. akt [...] orzekł o wstąpieniu skarżącej z dniem 26 listopada 2003 r. w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K przy ul. R w miejsce zmarłej J. G. W ocenie skarżącej okoliczność ta stanowi podstawę wznowienia postępowania, gdyż wobec istnienia stosunku najmu między skarżącą a Gminą (właścicielem tego lokalu), zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), można żądać wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem, w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stosownie do art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia. W pierwszej kolejności Sąd dokonał zatem analizy dopuszczalności wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, a zatem zbadał, czy rozpoznawana skarga została wniesiona w terminie i opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Należy zatem zauważyć, że skarga ta została wniesiona w dniu 9 lipca 2014 r., gdy tymczasem jako dzień, w którym strona skarżąca dowiedziała się o podstawie wznowienia wskazano datę 9 kwietnia 2014 r. W tym dniu doręczono bowiem pełnomocnikowi skarżącej odpis ww. wyroku Sądu Rejonowego, zaopatrzony w klauzulę prawomocności. W ocenie Sądu został zatem dochowany trzymiesięczny termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania. Ponadto zdaniem Sądu rozpoznawana skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Autor skargi powołał się bowiem na wyrok ww. wyrok Sądu Rejonowego, który w jego ocenie stanowi okoliczność faktyczną lub środek dowodowy, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 343/10. Sąd ma świadomość, że wyrok, na który powołuje się skarżąca powstał już po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie sądowej prowadzonej pod sygn. akt III SA/Kr 343/10, a zatem w zasadzie nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt l GSK 68/12, LEX nr 1136542), niemniej jednak wyrokiem tym orzeczono o wstąpieniu skarżącej z dniem 26 listopada 2003 r. w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K przy ul. R w miejsce zmarłej J. G. To zaś w ocenie Sądu oznacza, że w sprawie mamy do czynienia z okolicznością faktyczną istniejącą w dacie wydania orzeczenia w sprawie III SA/Kr 343/10 (istniejącą od dnia 26 listopada 2003 r.), nieznaną jednak jakiemukolwiek podmiotowi tego postępowania aż do dnia, w którym uprawomocnił się wyrok dla Sądu Rejonowego, sygn. akt [...]. Istotne dla zaliczenia ww. zdarzenia prawnego jako podstawy wznowienia postępowania jest to, że wspomniany wyrok sądu powszechnego odnosi skutek ex tunc, a zatem modyfikuje obiektywny porządek faktyczny z datą 26 listopada 2003 r. Innymi słowy, podstawą wznowienia postępowania sądowego, zakończonego wyrokiem dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 343/10, jest okoliczność faktyczna w postaci wstąpienia skarżącej z dniem 26 listopada 2003 r. w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K przy ul. R w miejsce zmarłej J. G., która to okoliczność istniała przed zakończeniem postępowania w sprawie III SA/Kr 343/10, a została wykryta (ustalona) po wydaniu prawomocnego orzeczenia kończącego to postępowanie. Sąd wskazuje, że taka interpretacja art. 273 § 2 p.p.s.a. znalazła odzwierciedlenie w orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2007 r, sygn. akt l FSK 1469/06; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt l OSK 2068/11.CBOSA). Ustaliwszy zatem, że wznowienie postępowania sądowego w sprawie III SA/Kr 343/10 jest dopuszczalne, Sąd rozpoznał tę sprawę na nowo, uwzględniając przede wszystkim wykrycie okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 282 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając zatem ponownie sprawę ze skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2010 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, należy zauważyć w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 90 ustawy o Policji na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. Jak podano w treści zaskarżonej decyzji, lokal mieszkalny nr [...] położony w K przy ul. R "znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji". Organ wskazał, że skarżąca S. G. (wraz z mężem i synem) pozostawała w ww. lokalu na podstawie skierowania Urzędu Miasta "jako osoba nieuprawniona do świadczeń z resortu spraw wewnętrznych i administracji" oraz że skarżąca zajmowała ww. lokal "wyłącznie w charakterze członka rodziny (córki) S. G., funkcjonariusza MO". Tymczasem jak wynika z wyroku Sądu Rejonowego Wydziału l Cywilnego z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt [...], z dniem 26 listopada 2003 r. skarżąca wstąpiła w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K przy ul. R w miejsce zmarłej J. G. Stan faktyczny ustalony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji nie odpowiada zatem rzeczywistości, gdyż nie uwzględnia on, że skarżąca pozostawała od dnia 26 listopada 2003 r. w stosunku zobowiązaniowym najmu, stanowiącym tytuł prawny do ww. lokalu. To zaś oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a., gdyż uchybia ona zasadzie prawdy obiektywnej. Wobec powyższego Sąd, stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a., orzekł o zmianie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Kr 343/10 w ten sposób, że na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Środek ten zastosowano również względem decyzji wydanej w pierwszej instancji, stosownie do art. 135 p.p.s.a., gdyż jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę będącą przedmiotem kontroli sądu w niniejszym postępowaniu, organy administracyjne uwzględnią okoliczność, iż skarżąca z dniem 26 listopada 2003 r. wstąpiła w stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w K przy ul. R w miejsce zmarłej J. G. W szczególności organy powinny zbadać, czy ww. lokal mieszkalny od 26 listopada 2003 r. w ogóle pozostaje w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, czy też sposób jego użytkowania należy do sfery praw i obowiązków Gminy jako właściciela tego lokalu oraz skarżącej jako jego najemcy. Ustalenie tej okoliczności pozwoli organowi na ocenę, czy jest właściwy do załatwienia tej sprawy oraz czy w ogóle sprawa ta ma charakter administracyjny. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę, w myśl art. 205 § 2 p.p.s.a. złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej, ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490). Mając powyższe na uwadze, w oparciu o powołane wyżej przepisy orzeczono jak w sentencji.