III SA/Kr 1108/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie zasiłku stałego skargę oddala. Zaskarżoną przez Z. K. (dalej skarżący), decyzją z dnia 6 lipca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) oraz art. 8 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 pkt 5 i 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1, art. 106 ust. 3a i ust. 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. jedn., Dz.U. z 2016 r., poz. 930 ze zm., dalej zwanej ustawą o pomocy społecznej), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] 2017 r. nr [...] zmieniającą decyzję z dnia [...] 2006 r. nr [...] w ten sposób, że: 1) w miejsce zasiłku stałego w kwocie 604,00 zł miesięcznie orzeczono o przyznaniu zasiłku stałego w wysokości 481,00 zł od miesiąca maja 2017 r. 2) w pozostałym zakresie pozostawiono postanowienia ww. decyzji bez zmian. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] przyznano skarżącemu pomoc w postaci zasiłku stałego. Z kolei decyzją z dnia [...] 2015 r. nr [...] dokonano weryfikacji wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku i od dnia 1 października 2015 r. wysokość tego świadczenia wynosiła 604,00 zł miesięcznie. Jak ustalił organ I instancji w chwili ustalania wysokości tego świadczenia skarżący prowadził samodzielne gospodarstwo domowe i nie posiadał żadnego dochodu. Decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] przyznano jednakże skarżącemu od dnia 1 marca 2017 r. świadczenie w formie zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153,00 zł miesięcznie. W związku z powyższym sytuacja dochodowa skarżącego z tą chwilą uległa zmianie. Jedynym dochodem skarżącego była więc kwota uzyskanego zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153,00 zł miesięcznie. Zgodnie więc z treścią art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej zmienia się lub uchyla decyzję między innymi w sytuacji zmiany sytuacji dochodowej. Burmistrz, mając to na względzie wydał więc w dniu [...] 2017 r., na podstawie art. 106 ust,. 5 ustawy o pomocy społecznej, decyzję nr [...] zmieniającą decyzję z dnia [...] 2006 r. nr [...] w ten sposób, że: 1) w miejsce zasiłku stałego w kwocie 604,00 zł miesięcznie orzekł o przyznaniu zasiłku stałego w wysokości 481,00 zł od miesiąca maja 2017 r. 2) w pozostałym zakresie postanowienia ww. decyzji nie uległy zmianie. Odwołując się od tej decyzji, skarżący wyraził niezadowolenie z powodu pomniejszenia mu wysokości zasiłku stałego. Podniósł, że zasiłek ten został mu przyznany w związku z ukończeniem przez niego 75 lat życia. Domaga się więc wypłaty zaległego zasiłku pielęgnacyjnego od dnia 20 grudnia 2015 r. wraz z odsetkami, bo w tym roku ukończył ten wiek i na był prawo do tego świadczenia. Domaga się także wyrównania należnego mu zasiłku na lekarstwa, gaz w butlach, na zakup plandeki, żywności, okna do piwnicy. Zamieścił krytyczne uwagi pod adresem dyrekcji MOPS zarzucając , że nie jest mu przyznawana należna mu pomoc. Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej SKO, po wskazaniu decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek stały, a następnie decyzji weryfikującej jego wysokość oraz przytoczeniu treści art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, normującego przyznawanie zasiłku stałego, a także art. 8 ust. 1 pkt 1 wskazującym na kryterium dochodowe od którego spełnienia uzależnione jest przyznanie tego świadczenia, wskazało w szczególności, że skarżący boryka się z dużymi problemami finansowymi. Podkreśliło jednak, że zmniejszenie skarżącemu zasiłku stałego było uzasadnione, ponieważ wysokość tego świadczenia nie zależy od uznania organu, ale w myśl przywołanego art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy wysokość świadczenia jest różnicą między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Skoro skarżącemu przyznano zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł, który przekracza 10% kryterium dochodowego, to w świetle treści art. 106 ust. 3a ustawy o pomocy społecznej wpływa to na wysokość pobieranego świadczenia pieniężnego. Kolegium nie znalazło więc podstaw do uchylenia lub zmiany kwestionowanej przez skarżącego decyzji organu I instancji i utrzymało ją w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wyraził swoje niezadowolenie z rozstrzygnięć organów i powtórzył zarzuty oraz żądania przedstawione w odwołaniu do decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z przepisami obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji prawa. Prawidłowo przyjęły orzekające w obydwu instancjach organy, że zasiłek pielęgnacyjny, o którym mowa w art. 16 ust. 1 oraz art. 16 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1952), przyznany skarżącemu decyzją z dnia 3 kwietnia 2017 r. nr [...] w wysokości 153,00 zł od 1 marca 2017 r., jest dochodem w rozumieniu art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 8 ust. 3, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej pomniejszoną o: miesięczne obciążenia podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach z opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Nie ma więc podstaw do niewliczania tego zasiłku do dochodu. Zamknięty katalog przypadków takiego niewliczania zawarty jest bowiem w art. 8 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. W katalogu tym nie wymieniono zasiłku pielęgnacyjnego. Skoro zatem, wysokość tego zasiłku (153,00 zł miesięcznie) przekracza 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (tj. 10% z 634,00 zł, a więc kwotę 63,4 zł), jak stanowi art. 106 ust. 3a ustawy o pomocy społecznej, to w świetle jego postanowień okoliczność ta wpływa na zmianę dochodu osoby w okresie pobierania przez nią świadczenia pieniężnego. Nie wpływają na taką zmianę tylko te okoliczności wskazujące, że wysokość uzyskiwanego świadczenia nie przekracza 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Zasadnie więc organy zastosowały w niniejszej sprawie art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten stanowi bowiem, że decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku między innymi zmiany sytuacji dochodowej, która to miała miejsce w tym stanie faktycznym. W ocenie zatem Sądu zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak i Burmistrz Miasta nie naruszyły ani przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego – ustawy o pomocy społecznej i w sposób dostateczny uzasadniły motywy swojego działania, dokonując zmiany decyzji przyznającej skarżącemu zasiłek stały w zakresie wysokości tego świadczenia od miesiąca maja 2017 r., mając na względzie charakter konstytutywny decyzji z art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej (organ może dokonać zmiany decyzji jedynie na przyszłość), jak i to, że świadczenia pieniężne z tej ustawy przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego (art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej). Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.