III SA/Kr 111/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Agnieszka Sotnicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2009 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 01.12.2008 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokat M. G. - Kancelaria Adwokacka al. [...] - tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 257,- zł (dwieście pięćdziesiąt siedem złotych), a w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240,- (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 1 grudnia 2008r. nr [...] wydaną po rozpoznaniu odwołania K. S., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2008r. w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. A w K. Wydanie powyższych decyzji poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi: K. S. – aktualnie rencistka policyjna, na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] 1996r. wydanej przez Zastępcę Komendanta Wojewódzkiego Policji, uzyskał lokal mieszkalny nr [...] przy ul. A w K. Lokal ten znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Z uwagi na zaleganie z opłatami czynszu za zajmowany lokal przez K. S., organ po ustaleniu, że na dzień 31 marca 2007r. zaległości wynoszą 9.033,96 zł , pismem z dnia 9 maja 2007r. wezwał skarżącą do uregulowania należności do 15 sierpnia 2007r.. Z uwagi, że zaległości nie zostały uregulowane organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu. W dniu 29.10.2007r. zgłosiła się organu I instancji K. S., która złożyła pisemne oświadczenie, że w ciągu miesiąca ureguluje wszelkie zaległości czynszowe, organ I instancji przychylił się do prośby i przedłużył termin spłaty zaległości do dnia 30.11.2007r. Jednak zaległości nie tylko nie zostały uregulowane, ale nadal rosły z uwagi na dalsze niepłacenie czynszu. ostatecznie organ ustalił, że na dzień 31 lipca 2008r. łączne zadłużenie z tytułu użytkowania lokalu mieszkalnego zajmowanego przez K. S. wynosiło 15.263,27 zł w tym odsetki stanowiły 2.331,59zł. W takich okolicznościach Komendant Miejski Policji wydał w dniu [...] 2008r. decyzję nr [...] wzywającą K. S. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A w K. Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 95 ust.2 pkt 4 i ust.4, oraz art.97 ut.5 ustawy z dnia 6 kwietnia o Policji ( tj. Dz.U. z 2007r. Nr 43, poz.277 z późn. zm.), oraz art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...(Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz. 67 z póżn.zm.). Odwołanie od decyzji złożyła K. S. W odwołaniu opisywała swoją ciężką i trudną sytuację finansową podnosiła, że córka uczęszcza do przedszkola, a ona postara się znaleźć zatrudnienie, aby mieć stały dochód i móc spłacać zadłużenie. Prosiła, aby jej ponownie zaufać, wydłużyć okres spłaty i nie pozbawiać jej szansy na godne zamieszkiwanie. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 1 grudnia 2008r. nr [...] wydaną po rozpoznaniu odwołania K. S., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2008r. w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. A w K. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji szczegółowo wyjaśnił status prawny przedmiotowego lokalu mieszkalnego i wskazał pełną podstawę prawną wydania decyzji. Organ podniósł, że lokal mieszkalny zajmowany przez K. S. należy do kategorii mieszkań o których mowa w art. 90 ustawy o Policji. Z kolei na podstawie art.29 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji...i ich rodzin, do mieszkań zajmowanych przez osoby uprawnione do policyjnej emerytury lub renty stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy policji. Organ przedstawił przepis art.95 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji zgodnie z którym, decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się jeżeli policjant jest w zwłoce z zapłatą czynszu lub opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, po uprzedzeniu na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczeniu dodatkowego miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności. Odnośnie wniosku strony o wydłużenie w czasie realizacji zaskarżonej decyzji, organ wskazał, ze przesłanki zawieszenia postępowania zostały enumeratywnie określone w art.97 i żadna z nich w przedmiotowej sprawie nie zachodzi. Z kolei możliwość zawieszenia postępowania na wniosek strony zgodnie art. 98 § 1 kpa ma zastosowanie tylko w przypadku postępowania wszczętego na wniosek strony, natomiast postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte z urzędu. Nadto w uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ I instancyjny prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy, jednak w uzasadnieniu decyzji organ I instancji niezbyt precyzyjnie przedstawił analizę stanu faktycznego do stanu prawnego, a przede wszystkim nie odwołał się do przepisu art. 90 ust.1 ustawy o Policji i art.29 ust.1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym policjantów. Jednak błędy te nie są na tyle istotne, aby wyeliminować decyzję z obrotu prawnego, albowiem sama decyzja merytorycznie jest zasadna. Od powyższej decyzji skargę złożyła K. S. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu i instancji. W uzasadnieniu skargi przyznała, że ustalenia faktyczne są prawdziwe i że zalega z opatami czynszowymi na znaczą kwotę tj 15.263,27 zł. i zdaje sobie sprawę, że istnieją podstawy prawne do wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Następnie przedstawiła swoja trudną sytuację finansową podała, że w grudniu spłaciła 500zł zadłużenia i być może w styczniu spłaci 800zł. W konkluzji wnosi o uchylenie zaskarżonych decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.169/ nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi, zarzutami, wnioskami oraz powołana podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Organ II instancji prawidłowo wskazał w uzasadnieniu decyzji, że regulacja prawna dotycząca problematyki mieszkań dla funkcjonariuszy policji, emerytów policyjnych, rencistów policyjnych została odrębnie uregulowana w przepisach resortowych i w tym zakresie nie mają zastosowania powszechne rozwiązania dotyczące najmu lokali mieszkalnych, czy też ochrony praw lokatorów. W przypadku lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji. Przepisy te mają bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Wewnętrznej oraz ich rodzin /t.j. Dz.U. z 2004r. Nr 8, poz.67/ mają również zastosowanie do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin. Zgodnie z art.95 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się jeżeli policjant: jest w zwłoce z zapłatą czynszu opłat za świadczenia związane z eksploatacją lokalu przez okres co najmniej dwóch pełnych okresów płatności, pomimo uprzedzenia na piśmie o zamiarze wydania decyzji o opróżnieniu lokalu i wyznaczenia dodatkowego, miesięcznego terminu zapłaty zaległych i bieżących należności. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, co sama skarżąca potwierdza, że na dzień 31.07.2008r. zalegała z opłatami czynszowymi na znaczną kwotę tj.15.263,27 zł wraz z odsetkami. Tak duża zaległość w opłatach czynszowych za mieszkanie, którego powierzchnia użytkowa wynosi 42,16 m2, wskazuje, że skarżąca całymi latami nie reguluje tych należności. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca co najmniej od 1998r. (pismo z dnia 19.08.1998 k.198 wzywające skarżącą o zapłatę zaległości czynszowych w kwocie 2.765,34 zł i odsetek w kwocie 841,80zł) zalega z opłatami mimo wielokrotnych pism wzywających o uregulowanie zaległości. W rozpoznawanej sprawie, organ I instancji przed wszczęciem postępowania w sprawie opróżnienia lokalu pismem z dnia 9 maja 2007r. (k.45, doręczonym skarżącej 14 maja 2007r.) wezwał skarżącą do uregulowania należności z tytułu czynszu i opłat związanych z eksploatacją lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. A w K. wynoszących 8.277,28 zł plus odsetki 756,68 zł w terminie do 15 sierpnia 2007r. W piśmie tym uprzedził skarżącą, że w przypadku nieuregulowania należności w podanym terminie zostanie wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego. Z uwagi, że zaległości nie zostały uregulowane, organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego, o czym zawiadomieniem z dnia 24 września 2007r. ( doręczonym w dniu 24 października 2007r.) zawiadomił skarżącą. Mając na uwadze, okoliczności faktyczne sprawy, które są bezsporne, oraz obowiązujący stan prawny, zaskarżonym decyzjom nie można zarzucić, że zostały wydane sprzecznie z prawem, czy też z naruszeniem prawa. Podnoszone przez skarżącą okoliczności dotyczące jej ciężkiej sytuacji finansowej i materialnej nie mogą być uwzględnione, albowiem nie mają prawnego znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Przede wszystkim przepis art.95 ust.2 ustawy o Policji, który określa kiedy wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu, ma charakter przepisu bezwzględnie obowiązującego. Tym samym w przypadku spełnienia jednej z przesłanek określonych w art.95 ust.2 pkt 1do 9, organ zobowiązany jest wydać decyzję o opróżnieniu lokalu, decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. Ustawodawca nie przewidział żadnych okoliczności, czy to natury rodzinnej, społecznej które umożliwiałoby organowi odstąpienie od wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Dlatego też okoliczności na które powołuje się skarżąca, w tym fakt posiadania małoletniej córki (urodzonej w 2002r. podczas gdy zaległości czynszowe istniały już w 1998r.) nie może być uwzględniony jako przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji o opróżnieniu lokalu, albowiem obowiązujący stan prawny nie przewiduje takiej podstawy, tym samym nie zwalnia organu z obowiązku wydania decyzji o opróżnieniu lokalu. Zgłoszony na rozprawie zarzut, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art.95 ust.4 ustawy o Policji jest niezasadny. Zgodnie z powołanym art.95 ust.4 decyzję o opróżnieniu lokalu wydaje się w stosunku do wszystkich osób zamieszkałych w tym lokalu . Decyzją z dnia [...] 2008r. nr [...] organ I "wezwał K. S. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul A w K." tym samym decyzją tą objęte zostały wszystkie osoby zamieszkałe w przedmiotowym lokalu, w tym również małoletnia córka skarżącej. Stad też, zdaniem Sądu zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zgodne są z obowiązującym stanem prawnym. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ skargę oddalił. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 250 ustawy powołanej wyżej.