III SA/Kr 111/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2012 r. sprawy ze skargi M. S. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej Nr [...] z dnia 9 listopada 2011 r. w przedmiocie braku związku schorzenia ze służbą wojskową postanawia: odrzucić skargę Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] 2011 r. w sprawie kontrolnego badania inwalidy - uznała majora rezerwy M. S. za trwale niezdolnego do służby wojskowej kategoria "N" na podstawie ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2004 r., nr 8, poz. 66 ze zm.), rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie orzekania o inwalidztwie żołnierzy zawodowych, żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej oraz emerytów i rencistów wojskowych, a także właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. nr 12, poz. 75 ze zm.). rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2010 r., nr 15, poz. 80 ze zm.). W szczególności w orzeczeniu (pkt 8) rozpoznano u M. S. szereg schorzeń: A. Powodujące niezdolność do służby wojskowej: 1. Pourazowe zaawansowane zwyrodnienia stawów kolanowych znacznie upośledzające sprawność ruchową - § 77 pkt 11. 2. Przewlekłą nerwicę neurasteniczno-depresyjną z komponentem narządowym znacznie upośledzającą zdolności adaptacyjne, nie poddającą się leczeniu – utrwaloną - § 66 pkt 3. 3. Przewlekłą chorobę niedokrwienną serca z częstymi zaostrzeniami - § 38 pkt 6. 4. Nadciśnienie tętnicze III stopnia - § 39 pkt 3. 5. Głuchotę ucha prawego z osłabieniem słuchu dużego stopnia ucha lewego - § 21 pkt 4. B. Schorzenia współistniejące: 6. Organiczne zaburzenia nastroju - § 73 pkt 1. 7. Chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa z dyskopatią piersiową Th11-Th12 i wielopoziomową dyskopatią szyjną C3-C4-C5-C6 oraz lędźwiową L3-L4-L5-S1 z okresowym zespołem bólowym – upośledzającą sprawność ustroju - § 34 pkt 6. 8. Uogólnione zmiany zwyrodnieniowe stawów – zwłaszcza biodrowych i śródstopnopaliczkowych paluchów – upośledzające sprawność ustroju - § 77 pkt 10. 9. Przewlekły nieżyt gardła i krtani - § 27 pkt 1. 10. Dna moczanowa - § 59 pkt 1. 11. Przebyte stłuczenie ręki prawej bez następstw - § 77 pkt 5. Ponadto organ uznał: - M. S. za trwale niezdolnego do służby wojskowej kategoria "N" (pkt 9), - oraz, że schorzenia wymienione w pkt 8 ppkt 1,11 pozostają w związku ze służbą wojskową w następstwie wypadków, schorzenie wymienione w pkt 8 ppkt 2 pozostaje w związku ze służbą wojskową, natomiast pozostałe schorzenie nie pozostają w takim związku (pkt 10), - zaliczył M. S. do drugiej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia (pkt 11a), do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową (pkt 11b) oraz do drugiej grupy inwalidztwa związku ze służbą wojskową, powstałego wskutek wypadku/choroby, z tytułu których przysługują świadczenia odszkodowawcze (pkt 11c). M. S. odwołał się od powyższego orzeczenia, ponieważ nie zgadzał się z treścią punktu 10 orzeczenia dotyczącego braku związku schorzenia wymienionego w pkt 8 lit. B ppkt 7 to jest "Chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa..." ze służbą wojskową. Wskazał, że to schorzenie powstało wskutek wypadku któremu uległ 3 października 1981 r. w czasie służby wojskowej. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska decyzją z dnia 9 listopada 2011 r. Nr [...] utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję TWKL. W uzasadnieniu decyzji RWKL podniosła, że sporne schorzenie nie jest następstwem wypadku z 3 października 1981 r. Dolegliwości bólowe i upośledzenie sprawności ustroju są następstwem schorzenia podstawowego tj. zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych kręgosłupa. Zgodnie z wiedzą medyczną decydujące znaczenie w powstawaniu choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa i zmian dyskopatycznych mają czynniki endogenne. Wobec tego RWKL stwierdziła, iż brak jest podstaw do uznania związku tego schorzenia ze służbą wojskową. W pouczeniu organ wskazał, że od decyzji przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jednakże skarga nie przysługuje w zakresie ustalenia grupy inwalidztwa i jego związku lub braku związku ze służbą wojskową oraz związku lub braku związku chorób i schorzeń ze służba wojskową. M. S. wniósł skargę na powyższe orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący podniósł, że orzeczenie zostało wydane z naruszeniem art. 7, art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. Organ nie wziął pod uwagę nieznanych mu nowych dowodów istniejących w chwili wydania orzeczenia, trzech zdjęć RTG wykonanych 11 dni po wypadku. Zarzucił oparcie się przez organ jedynie na dokumentacji z 2006r., oraz brak wezwania go by mógł wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i przedstawić nowe. RWKL w odpowiedzi na skargę wniosła o jej odrzucenie, powołując się na utrwalone orzecznictwo, przesądzające, że w sprawach ustalenia grupy inwalidztwa i jego związku lub braku związku ze służbą wojskową skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Po wniesieniu skargi do WSA w Krakowie RWKL wezwała M. S. ze wskazanymi dokumentami i przeprowadziła dodatkowe badania neurochirurgiczne. Badania te nie wskazywały na istnienie u skarżącego choroby zwyrodnieniowej i dyskopatycznej kręgosłupa, o której mowa w pkt 8 ppkt 7 i której stopień nasilenia nie daje podstaw do kwalifikacji grupy inwalidzkiej. Opisane w zdjęciu RTG z 14 października 1981 r. podejrzenie złamania trzonu Th 11 pozostaje bez wpływu na wynik obecnego postępowania. Badania radiologiczne, w tym rezonans magnetyczny wskazuje, że nawet ewentualne złamanie trzonu kręgu Th11 30 lat wcześniej wygoiło się bez następstw, bez zmian kostnych trzonów kręgosłupa. Badania wykazały jedynie zmiany krążków międzykręgowych w przestrzeniach międzykręgowych. Ostatecznie RWKL stwierdziła, że przedstawiona przez skarżącego nowa dokumentacja nie ma wpływu na rozstrzygnięcie w obecnym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zakres kontroli działalności administracji publicznej, wykonywanej przez sądy administracyjne wyznacza natomiast art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego następuje w szczególności wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.) lub gdy dotyczy sprawy wyłączonej z właściwości tych sądów (art. 5 p.p.s.a.). Odrzucenie skargi z wymienionego powodu ma miejsce także w wypadku, gdy skarga została wniesiona w sprawie objętej właściwością sądów powszechnych. Skarga podlega odrzuceniu, gdyż sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że istnieją dwie grupy orzeczeń wydawanych przez wojskowe komisje lekarskie. Zarówno w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. OPS 8/97 (ONSA 1998, nr 2, poz. 39), jak i w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. sygn. akt III ZP 9/99 (OSNAPiUS 2000, nr 5, poz. 167) rozróżniono orzeczenia ustalające stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu jej powołania lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby oraz orzeczenia ustalające schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych, rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów w postanowieniu z dnia 6 stycznia 2000 r. sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47) orzekł, że od orzeczenia wojskowej komisji lekarskiej w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego (rentowego), skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie przysługuje. Orzeczenia ustalające związek schorzeń ze służbą nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej. Orzeczenia w tym zakresie wydawane są na użytek innych postępowań (emerytalnych, rentowych, odszkodowawczych), w których właściwy jest sąd powszechny. W sprawie zaskarżone orzeczenie komisji lekarskiej w części rozstrzygającej o braku związku schorzenia wymienionego w pkt 8 lit. B ppkt 7 decyzji organu I instancji, to jest "Choroby zwyrodnieniowej kręgosłupa..." ze służbą wojskową, jest zatem elementem sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych. Sprawy takie zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964 r., nr 43, poz. 296 ze zm.), mają charakter spraw cywilnych, do których rozpoznania właściwe są sądy powszechne (art. 2). Sprawy w przedmiocie związku rozpoznanych u żołnierza chorób ze służbą wojskową, a także w zakresie ustalania grupy inwalidztwa i jej związku ze służbą wojskową nie mają charakteru spraw administracyjnych, w których służyłaby skarga do sądu administracyjnego. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a.