III SA/Kr 1118/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer AWSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2007r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 lipca 2006r. nr. [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala Wojewoda [...] decyzją z dnia 25 lipca 2006 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1pkt 1 kpa w związku z art, 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j, Dz. U z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...]orzekającej o wymeldowaniu M. S. z miejsca pobytu stałego, z lokalu przy ul. [...] nr [...] w A. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ l instancji, powołując się na przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o wymeldowaniu M. S. z miejsca pobytu stałego, z uwagi na to, że bez wymeldowania opuścił przedmiotowy lokal. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił nierzetelność w przeprowadzeniu postępowania, a tym samym wydanie decyzji w oparciu o błędne ustalenia, niezgodne z treścią zebranego materiału. Zwraca uwagę na zawarte w decyzji sprzeczności w przedstawianiu faktów dot. kwestii dysponowania lokalem oraz okoliczności jego opuszczenia. W dalszej części odwołania, szczegółowo omawia prowadzone w sądzie sprawy pomiędzy małżonkami: o rozwód, o ochronę naruszonego posiadania, a także o ustanowienie rozdzielności majątkowej. Wnosił o uchylenie decyzji w całości. Organ drugiej instancji po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym stwierdził, że zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U Nr 93, póz. 887), organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad dwa miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dalej organ podnosi, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż przez opuszczenie lokalu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, należy rozumieć opuszczenie dobrowolne i trwałe, z kolei zgodnie z art. 6 ust. 1cyt Wyżej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. W ocenie organu odwoławczego uznać należy, iż organ l instancji prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Wyjaśnienia stron są w przedmiotowej sprawie zgodne i jednoznacznie wskazują, iż M. S. opuścił przedmiotowy lokal w marcu 2005 r. i obecnie w nim nie zamieszkuje. Nie ulega wątpliwości, zdaniem organu, że opuszczenie przedmiotowego lokalu nie było dobrowolne. Jak wynika z akt sprawy, M. S.l został do tego zmuszony działaniem żony, która wymieniła zamki w drzwiach, uniemożliwiając mu swobodny dostęp do lokalu. M. S. wystąpił jednak do Sądu Rejonowego w W. Wydziału l Cywilnego o ochronę naruszonego posiadania i w dniu [...] stycznia 2006 r., w trakcie rozprawy, otrzymał od żony klucze do rzeczonego lokalu. Skoro jednak, stwierdza dalej organ, mimo uzyskania swobodnego dostępu do lokalu, M. S. w lokalu przy ul. [...]nr [...] w A. ponownie nie zamieszkał, w lokalu tym nie nocuje i nie wykonuje czynności życia codziennego, a jedynie przechowuje tam swoje rzeczy, to daje to podstawę do przyjęcia, iż opuścił on miejsce pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i opuszczenie to nabrało cech dobrowolności, a także ma charakter trwały. Kolejno organ podnosi, że bezspornym jest fakt, iż wszyscy świadkowie, którzy składali zeznania przed organem l instancji, tj. M. S., teściowa, W. G., bliska sąsiadka, D. S., krewna oraz M. S., matka zgodnie podali, że M. S. w przedmiotowym lokalu posiada do własnej dyspozycji pokój, jednak od około roku w nim nie zamieszkuje. Mieszka natomiast w domu rodzinnym w [...] przy ul. [....], tam przebywa i nocuje gdy wraca z podróży służbowych, a matka zapewnia mu posiłki i pierze rzeczy. Według zeznań M. S., po otrzymaniu kluczy w styczniu 2006 r, syn, tylko raz był w przedmiotowym lokalu, aby sprawdzić stan swojego pokoju. Fakt niezamieszkiwania M. S. w spornym lokalu potwierdziła wnioskodawczyni, J. S. oraz on sam w wyjaśnieniach składanych przed organem l instancji. Również z treści złożonego odwołania, stwierdza organ, nie wynika, by M.. S. ponownie zamieszkał w rzeczonym lokalu i obecnie nadal w tym lokalu przebywał. Zawarta jest w nim jedynie informacja, że w lokalu tym korzysta z jednego pokoju, przechowując w nim nadal swoje rzeczy. Konkludując organ stwierdza, że zajmowanie przedmiotowego lokalu przez M. S., poprzez przechowywanie w nim należących do Niego rzeczy, nie może być poczytane za faktyczne zamieszkiwanie z koncentracją spraw życiowych w tym lokalu, które uniemożliwiałoby Jego wymeldowanie zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 15 ust. 2 powołanej wyżej ustawy. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł M.S. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu l instancji. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja jest błędna prawnie, nie mogąc się ostać z następujących powodów: Jest bezspornym w sprawie, że M. i J. S. są aktualnie małżeństwem i między nimi toczy się sprawa o rozwód przed Sądem Okręgowym w do sygn. [...] , która to po dzień dzisiejszy nie zakończyła się w pierwszej instancji. Jest również bezspornym, że Sąd Rejonowy w W. w sprawie [...] ustalił między małżonkami rozdzielność majątkową. W wyniku tego przedmiotowe, własnościowe mieszkanie jest wpisane w księdze wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w W. jako współwłasność po [...] części małżonków, a niejako ustawowa wspólność majątkowa małżeńska. Ponadto z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego w W., z których dowód był zawnioskowały w sprawie w pkt 3 pisma z [...] czerwca 2006 r. wynika, że w Spółdzielni Mieszkaniowej w A. za media z przedmiotowego mieszkania płaci M.S. , przy czym płaci również za dziecko stron, a J. S. w ogóle nie płaci nic za media związane z tym mieszkaniem, mimo zamieszkuje. Dalej skarżący podnosi, że również jest bezspornym i słusznie ustala to decyzja organu l i II instancji, że M.. S. w przedmiotowym mieszaniu posiada jeden zamknięty pokój ,w którym ma wyłącznie jego rzeczy osobiste i meble iż którego wyłącznie on korzysta. Ustala organ l instancji powyższy fakt, a jego ustalenia za własne przyjął organ II instancji, że M.. S. jest kierowcą zawodowym jeżdżącym Tire-m na dalekie trasy zagraniczne, nie będąc przez to często w Polsce przez tydzień lub nawet dwa tygodnie. Jest więc oczywistym, że w okresie wyjazdów służbowych za granicę na tak długie okresy jaki kierowca Tira M. S. nie zamieszkuje przedmiotowym mieszkaniu. Następnie skarżący podnosi, że skoro wystąpił do Sądu o ochronę naruszonego posiadania przedmiotowego mieszkania, dzięki czemu otrzymał od J. S. klucze od zmienionych przez nią zamków w celu uniemożliwienia mu dostępu do tegoż mieszkania i do dziś, jak słusznie ustala decyzja (organu liii instancji tamże ma jeden pokój, który jest zamknięty przez niego na klucz, tamże przechowuje swe rzeczy osobiste i meble i z niego wyłącznie korzysta, to świadczy to dobitnie o tym, że w tymże[mieszkaniu zamieszkuje. Fakt zaś, że jako kierowca Tira wyjeżdża na delegacje zagraniczne nawet trwające do 2 tygodni, nie będąc wówczas w tym mieszkaniu a po powrocie między następnym wyjazdem, z tego pokoju w mieszkaniu korzystając, nie pozbawia go prawa do zameldowania w tym mieszkaniu, którego jest współwłaścicielem w połowie. Zdaniem skarżącego brak tez jest przesłanki trwałości opuszczenia lokalu skoro między jedną a drugą delegacją korzysta z pokoju. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Art. 15 ust. 2 ustawy, jako jedną z przesłanek do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego. Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych można mówić jedynie wówczas, gdy z okoliczności sprawy mika, że opuszczenie takie rzeczywiście miało miejsce i że (było ono dobrowolne. Z przeprowadzonego postępowania dowodowego przed organem l instancji wynika, że skarżący nie wyprowadził j się dobrowolnie z przedmiotowego budynku, a nie miał możliwości wejścia do swojego mieszkania na skutek wymiany zamków przez żonę. Jednakże na skutek wniesionego przez skarżącego pozwu o ochronę posiadania, na rozprawie, zostały mu wręczone klucze od mieszkania. Pomimo tego, że skarżący, po uzyskaniu kluczy, miał swobodny dostęp do lokalu, nie powrócił do niego, a jedynie posiada do swojej dyspozycji jedne pokój, w którym przechowuje rzeczy. Fakt ten wynika z zeznań słuchanych w postępowaniu przed organem l instancji świadków. Z zeznań tych wynika, iż skarżący wracając z podróży służbowych, nie przychodzi do przedmiotowego mieszkania, a swoje sprawy życiowe koncentruje w domu rodzinnym w R. przy ul. [...]. Sam skarżący zeznał, iż w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje od marca [...] r. Z wyżej przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż skarżący faktycznie nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w A. Jak trafnie podnosi organ odwoławczy przechowywanie rzeczy w jednym pokoju przedmiotowego lokalu, nie może być uznane za zamieszkiwanie. Podnoszone w skardze twierdzenia dotyczące spraw cywilnych toczących się między stronami, nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi, gdyż są to sprawy nie mające wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie wymeldowania. Mając powyższe na uwadze, skoro skarga nie jest uzasadniona, Sąd na podstawie art. 151 ppsa orzekł jak w sentencji