III SA/Kr 1125/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat M. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy T. W. na akt Prezydenta Miasta z dnia 18 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobu Gminy postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla skarżącego adwokat (k. 20) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenas M. W. (k. 37) w piśmie datowanym na dzień 6.11.2015 r., które do tut. sądu wpłynęło 12.11.2015 r. wniosła o przyznanie na jej rzecz wynagrodzenia związanego z udzieleniem z urzędu pomocy prawnej skarżącemu. Nadmieniła, że w dniu 30 września 2015 r. WSA w Krakowie wydał postanowienie o odrzuceniu skargi. Wyjaśniła, że zanim to nastąpiło w sprawie udzieliła skarżącemu porady prawnej podczas kilkukrotnych konsultacji w swojej kancelarii, pomogła w sporządzeniu skargi, do której złożenia uprawiony był skarżący zgodnie ze skierowanym do niego pouczeniem, jak również uprzednio konsultowała ze skarżącym wezwanie do usunięcia prawa. W tym stanie rzeczy uważa, że jej wniosek jest uzasadniony. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.). Wskazując na powyższe podnieść należy, że przy obowiązujących regulacjach prawnych wynagrodzenie ze środków budżetowych pozostających w dyspozycji sądu należy się adwokatowi ustanowionemu dla strony z urzędu za czynności podjęte w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis §18 ust. 1 powołanego rozporządzenia nie pozostawia co do tego żadnych wątpliwości. W realiach rozstrzyganego przypadku skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podpisana jest co prawda osobiście przez skarżącego (a nie jego pełnomocnik) nie można jednak tracić z pola widzenia, że w piśmie z dnia 6.11.2015 r. wyznaczona adwokat wyjasniła, że udzieliła skarżącemu porady prawnej podczas kilkukrotnych konsultacji w swojej kancelarii i pomogła mu w sporządzeniu tej skargi. Oceniając oświadczenia składane przez adwokata trzeba zaś pamiętać, że przy wykonywaniu zawodu podlegają oni nie tylko powszechnie obowiązującemu prawu ale dodatkowo wiążą ich Zasady Etyki Adwokackiej i Godności Zawodu (§11) za uchybienie którym adwokat odpowiada dyscyplinarnie (§4). Poza tym z akt nie wynika by strona zakwestionowała fakt udzielenia jej pomocy prawnej przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w tej formie. Równocześnie podnieść jednak trzeba, że jeśli adwokat wnosi o "przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu", to powinna pamiętać, że zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia jej wniosek musiał zawierać oświadczenie, iż opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Skoro zaś w realiach rozstrzyganego przypadku adwokat nie złożyła takiego oświadczenia, to nie istnieje inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia takiego wniosku. Brak jest bowiem podstaw, aby wzywać adwokat do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.). Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia. Pomijając bowiem, że wniosek pochodzi od profesjonalisty, takie działanie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione. Z tych przyczyn orzeczono zatem jak w sentencji.