III SA/Kr 1129/19

|Sygn. akt III SA/Kr 1129/19 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bożenna Blitek (spr.), Sędziowie: WSA Hanna Knysiak-Sudyka, WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Specjalista Agata Zaręba-Piotrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r., sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej świadczenia wychowawczego skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] Wójt Gminy przyznał M. S. świadczenie wychowawcze na dziecko D. S. na okres od 1 października 2018 r. do 30 września 2019 r. w wysokości 500 zł miesięcznie. W dniu 14 grudnia 2018 r. do organu l instancji wpłynęło pismo Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, że w dniu 11 grudnia 2018 r., realizując postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 6 grudnia 2018 r., sygn. akt [...], umieszczono małoletniego D. S. w rodzinie zastępczej zawodowej na terenie powiatu [...]. Decyzją z dnia [...] 2019 r. nr [...] Wójt Gminy uchylił swoją decyzję z dnia [...] 2018 r. nr [...]. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 8 pkt 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze nie przysługuje, jeżeli dziecko zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w pieczy zastępczej. W związku z powyższym organ uznał, że świadczenie wychowawcze M. S. na dziecko D. S. nie przysługuje. W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. wniosła o "nieodbieranie" jej zasiłków, podkreślając, że kupuje synowi potrzebne mu rzeczy. Decyzją z dnia 29 sierpnia 2019 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 8, art. 27 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 z późn. zm.), art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 924) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2019 r. nr [...]. Uzasadniając swoją decyzję Kolegium wskazało, że jak stanowi przepis art. 8 pkt 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, świadczenie wychowawcze nie przysługuje, jeżeli dziecko zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w pieczy zastępczej. Zgodnie natomiast z przepisem art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1111) formami rodzinnej pieczy zastępczej są: 1) rodzina zastępcza: a) spokrewniona, b) niezawodowa, c) zawodowa, w tym zawodowa pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego i zawodowa specjalistyczna; 2) rodzinny dom dziecka. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że umieszczenie D. S. w rodzinie zastępczej zawodowej stanowi umieszczenie dziecka w pieczy zastępczej. Powyższe oznacza, zdaniem organu II instancji, że M. S. nie przysługuje świadczenie wychowawcze na D. S. SKO uznało zatem, że organ I instancji prawidłowo uchylił decyzję przyznającą M. S. świadczenie wychowawcze na D. S. Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodziła się M. S. i w dniu 25 września 2019 r. wniosła na nią skargę, podnosząc, że kupuje synowi owoce, picie, ubranie i środki czystości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga M. S. jest całkowicie nieuzasadniona i wynika zapewne z niezrozumienia przez skarżącą uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy jest niesporny. Po decyzji przyznającej matce dziecka M. S. świadczenie wychowawcze, dziecko to – małoletni D. S. ur. [...] 2008 r. – zostało umieszczone w rodzinie zastępczej zawodowej. Z akt administracyjnych wynika m.in., że małoletni D. S. cierpi na otyłość olbrzymią i - według karty informacyjnej Szpitala [...] z dnia 11 grudnia 2018 r. – waży ponad 142 kg. Umieszczenie dziecka w rodzinie zastępczej zawodowej oznacza, że dziecko jest umieszczone w pieczy zastępczej, albowiem art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1111), który określa formy pieczy zastępczej stanowi: "Art. 39. 1. Formami rodzinnej pieczy zastępczej są: 1) rodzina zastępcza: a) spokrewniona, b) niezawodowa, c) zawodowa, w tym zawodowa pełniąca funkcję pogotowia rodzinnego i zawodowa specjalistyczna; 2) rodzinny dom dziecka." W związku z powyższym Sąd zwraca uwagę na to, że art. 8 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r. poz. 2134 z późn. zm.), ustanawia tzw. negatywne przesłanki przyznania świadczenia wychowawczego i w ust. 1 pkt 2 tego przepisu stanowi: "Art. 8. 1. Świadczenie wychowawcze nie przysługuje, jeżeli: 2) dziecko zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie albo w pieczy zastępczej;" Kategoryczne sformułowanie niniejszego przepisu "nie przysługuje" oznacza, że z chwilą umieszczenia dziecka w pieczy zastępczej, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, nie można rodzicowi na to dziecko przyznać świadczenia wychowawczego, a jeśli takie zostało już przyznany, to należy je uchylić. Sformułowanie to oznacza także, że organ administracyjny nie ma żadnej możliwości "złagodzenia" tego skutku, gdyż wyrażony w ustawie obowiązek nie podlega żadnemu uznaniu administracyjnemu. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że organy administracyjne nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy. Nie naruszyły też przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem Sąd - nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji - na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.