III SA/Kr 113/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Wiesław Kisiel Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2007 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Decyzją z dnia [...] znak [...] wydaną przez Starostę S. W. została uznana za osobę bezrobotną. W dniu [...] Starosta powołując się na przepis art. 6 pkt 6 lit "b" i art. 23 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2003 Nr 58, poz. 514 ze zm.) odmówił przyznania skarżącej od dnia 22.03.2004 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że S. W. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania udokumentowała łącznie 541 dni zatrudnienia, z tym, że dni, w których osiągnęła wymagane wskazaną wyżej ustawą wynagrodzenie czyli w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia dla pracowników w danym roku, od którego istniał obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy było w tym okresie tylko 164 zamiast wymaganych 365. Organ wskazał na następujące ustalenia w zakresie zatrudnienia i wynagrodzenia skarżącej: od dnia 20.09.2002 r. do dnia 28.02.2003 r. zatrudnienie w wymiarze ½ etatu, tj. 161 dni zatrudnienia, wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia w miesiącach wrzesień 2002 do grudzień 2002 r., od dnia 07.03.2003 r. do dnia 19.03.2004 r. zatrudnienie w wymiarze 0,750 etatu, w okresie od dnia 01.03.2003 r. do dnia 22.03.2004 r. wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia w październiku 2003 r. i listopadzie 2003 r. Wojewoda jako organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania S. W. z dnia [...], wydał decyzję w dniu [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Organ ten nie uwzględnił argumentacji skarżącej, która wskazała, że nieosiągnięcie przez nią w okresie 18 miesięcy poprzedzających zarejestrowanie przez okres 365 dni wynagrodzenia, które osiągnęłoby wysokość co najmniej równą najniższemu wynagrodzeniu jest od niej niezależne – gdyż wynikało to z sytuacji na rynku pracy i realnych możliwości zatrudnienia. Organ podkreślił słuszność rozstrzygnięcia organu I instancji, wskazując na podstawę prawną decyzji czyli art. 146 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm) oraz art. 23 ust. 1 i 2 lit "a" ustawy z dnia 14.12.1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 58, poz. 514 ze zm), który jako warunek do przyznania osobie bezrobotnej zasiłku dla bezrobotnych ustala m.in. by bezrobotny w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W zakresie ustaleń dotyczących okresów zatrudnienia i wysokości wynagrodzenia skarżącej organ powtórzył ustalenia organu I instancji, wysuwając końcowy wniosek, że skarżąca nie spełniła warunków koniecznych do przyznania jej prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. W. wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podkreśliła, iż organy nie wzięły pod uwagę następującego faktu, iż w dniu złożenia odwołania miała ukończone 50 lat a jej staż pracy wynosił 31 lat 5 miesięcy i 28 dni. W odpowiedzi na skargę Wojewoda, wnosząc o jej oddalenie, podniósł po raz kolejny, że S. W. nie spełniła ustawowych warunków wynikających z ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, wobec czego nie przysługuje jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Podstawowym ustaleniem, na którym oparły się organy jest to, że skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Urzędzie Pracy, posiadając okres zatrudnienia wystarczający dla przyznania prawa do zasiłku nie spełniła drugiego koniecznego warunku tj. nie osiągnęła w okresie 365 dni w podanym wyżej przedziale czasowym wynagrodzenia w wysokości co najmniej najniższego miesięcznego wynagrodzenia. W pozostałej części uzasadnienie odpowiedzi na skargę jest tożsame z treścią uzasadnienia decyzji Wojewody orzekającego jako organ II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga S. W. zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Z powyższego względu, mając na uwadze obowiązujący w dacie wydania zaskarżonych decyzji stan prawny wynikający z ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 58, poz. 514 ze zm.) oraz stan prawny wynikający kolejno z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 1998 r. w sprawie najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników (Dz. U. Nr 16, poz. 74), ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz.1679 r.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 września 2003 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2004 r. (Dz. U. Nr 167, poz. 1623), należy stwierdzić, że zarówno organ orzekający w I instancji jak i w II instancji naruszyły obowiązek wynikający z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stanowiący, iż organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Mianowicie: art. 23 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 27, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniego zatrudnienia, skierowania do prac interwencyjnych, robót publicznych lub na utworzone dodatkowe miejsce pracy oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej najniższego wynagrodzenia, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z wyjątkiem obowiązku opłacania składek za niepełnosprawnych, o których mowa w art. 54. O ile organy dokonały szczegółowego ustalenia na temat okresów zatrudnienia skarżącej we wskazanym wyżej przedziale 18-miesiecznym poprzez wskazanie, że w okresie od 21.09.2002 r. do 28.01.2003 r. skarżąca pracowała na ½ etatu a w okresie od 07.03.2003 r. do 19.03.2004 r. pracowała na 0,75 etatu – co dawałoby w sumie pozostawanie przez skarżącą w zatrudnieniu przez okres 16 miesięcy czyli przez okres prawem wymagany – to w zakresie ustaleń dotyczących osiąganego wynagrodzenia w okresie tych 18 miesięcy organy w sposób niewystarczający wskazały jedynie, że w okresie od września 2002 r. do grudnia 2002 r. skarżąca osiągnęła wynagrodzenie w wysokości co najmniej najniższego wynagrodzenia pracowników. Tak samo wskazano odnośnie okresu od marca 2003 r. do marca 2004 r. Tymczasem z uwagi na to, że kwota najniższego wynagrodzenia dla pracowników na gruncie obowiązującego prawa jest kwotą zmienną a na przestrzeni lat 2002-2004 wynosiła, zgodnie z powołanymi wyżej aktami prawnymi, kolejno kwoty: 760 zł, 800 zł i 824 zł wymaganym jest dla prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych szczegółowe wskazanie, które miesiące w przedziale 18-miesiecznym poprzedzającym rejestrację wzięte były pod uwagę przy rozstrzyganiu, czyli w których to miesiącach skarżąca osiągnęła wymaganą wysokość wynagrodzenia a w których to miesiącach wynagrodzenia tej wysokości nie osiągnęła. Wymagane jest szczegółowe zestawienie i przyporządkowanie kwot faktycznie uzyskanego wynagrodzenia do poszczególnych miesięcy, zwłaszcza, że organy dysponowały odpowiednim materiałem dowodowym. Powyższe dowodzi zdaniem Sądu, że organy orzekające w niniejszej sprawie naruszyły przepis postępowania (art. 77 § 1 kpa) w sposób, który może mieć istotny wpływ na wynik postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organy bowiem poprzez zbyt ogólne odniesienie się do kwestii niespełnienia przez skarżącą na gruncie tej ustawy przesłanek wymaganych do przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych dały wyraz nieprecyzyjnego wyjaśnienia sprawy a w konsekwencji zamknęły skarżącej drogę do obrony jej praw i interesów. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił z podanych względów zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.