III SA/Kr 113/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2014 r. Nr: [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wydatków poniesionych na realizację usług opiekuńczych pielęgnacyjnych p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych Wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2014 roku w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wydatków poniesionych na realizację usług opiekuńczych pielęgnacyjnych skarżący Z. L. złożył wniosek o przyznanie mu prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych motywowany wysokimi kosztami leczenia i przeprowadzonego remontu. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Zgodnie z treścią art. 239 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Z brzmienia tego przepisu wynika jednoznacznie, że strona, która skarży działanie lub bezczynność organu administracji w sprawach z zakresu szeroko rozumianej pomocy społecznej, a do takiej kategorii zalicza się przedmiotowa sprawa opatrzona symbolem 6322, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy samego prawa. Zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych dokonane na mocy powołanego przepisu, oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku zarówno wnoszenia opłat sądowych, jak i ponoszenia wydatków. W związku z tym, że w niniejszej sprawie skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, jego wniosek w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy. W takiej sytuacji postępowanie wywołane tym wnioskiem należało umorzyć w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.