III SA/Kr 1135/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie WSA Elżbieta Kremer (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. sprawy ze skargi U. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 września 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] 1997 r. nr [...] Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego [...] orzekł o cofnięciu J.L. przydziału lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz przydzielił powyższy lokal B.K.. W motywach uzasadnienia podano, że po śmierci najemcy T. L. w 1984 r i opuszczeniu lokalu przez jego żonę J. L. w lokalu pozostała córka najemców G. K. wraz z mężem B. K., którzy wystąpili z wnioskiem o przydział lokalu. Podstawę decyzji stanowił art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. -Prawo lokalowe (Dz. U. z 1983 r, nr 11, póz. 55) stanowiący, o przydzieleniu lokalu mieszkalnego w całości lub części przez terenowy organ administracji państwowej jeżeli najemca opuścił lokal mieszkalny a pozostały w nim jego dzieci, osoby przysposobione lub rodzice. W przypadkach społecznie uzasadnionych, również inne osoby bliskie mogą uzyskać przydział całego lub części lokalu opuszczonego przez najemcę. W dniu [...] 1996 r. U. W. -współwłaściciel i administrator budynku przy ul. [...] w [...] wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, zarzucając jej niewłaściwe zastosowaniu przepisu art. 42 K.p.a. skoro w przedmiotowej sprawie prawa i obowiązki stron nie wynikają z tego samego stanu prawego i z tej samej podstawy prawnej, ponieważ o cofnięciu i przydziale lokalu, jako o dwóch rozbieżnych stanach faktycznych, prawnych i obowiązkach nie można orzekać w tej samej decyzji. Ponadto U. W. wskazała, że powołany w decyzji przez organ l instancji art. 42 ust. 1 ustawy Prawo lokalowe nie daje podstawy do orzekania o cofnięciu przydziału. Zakwestionowała również fakt przydzielenia lokalu przy ul. [...] zięciowi Pani J. L., B. K., gdyż nie jest on dzieckiem J. L. oraz nie zachodzą społecznie uzasadnione przypadki w rozumieniu cytowanej ustawy - Prawo lokalowe, aby dokonać przydziału na jego rzecz. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 1998 r., znak: [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Kierownika Urzędu Dzielnicowego [...] Wydziału Spraw Lokalowych z dnia [...] 1987 r. o cofnięciu J.L. przydziału lokalu Nr [...] w realności przy ul. [...] w [...] i przydzieleniu tego lokalu B.K.. Pismem z dnia [...] 1998 r. U.W. zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] 1999 r. wydało postanowienie znak: [...] o zawieszeniu postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd zagadnienia wstępnego, jakim jest ustalenie, czy najemcami lokalu Nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] byli J. i T. L. i kiedy przedmiotowy przydział wygasł. Sąd Rejonowy [...] w [...] Wydział l Cywilny, w dniu [...] 2004 r. wydał wyrok, w którym ustalił, że stosunek najmu lokalu mieszkalnego Nr [...] położonego w K. przy ul. G. [...] łączący T. L. - jako najemcę z właścicielami tej nieruchomości - jako wynajmującym, wygasł w dniu [...] 1979 r. Ustalono też że J. L. nie była najemcą lokalu mieszkalnego Nr [...] położonego przy ul. [...] w [...] Decyzją z dnia 30 września 2004 r. sygn. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Kierownika Urzędu Dzielnicowego Kra [...] Wydziału Spraw Lokalowych z dnia [...]1987 r. o cofnięciu J.L. przydziału lokalu Nr [...] w realności przy ul. [...] w [...] i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy w ten sposób, że stwierdza nieważność decyzji Nr [...] Kierownika Urzędu Dzielnicowego [...] Wydziału Spraw Lokalowych z dnia [...] 1987 r. w części traktującej o cofnięciu Pani J. L. przydział lokalu Nr [...] w realności przy ul. [...] w [...] Organ uznał, że decyzja Kierownika Urzędu Dzielnicowego [...] Wydziału Spraw Lokalowych z dnia 3 marca 1987 r. w części dotyczącej cofnięcia J.L. przydziału lokalu Nr [...] w realności przy ul. [...] w [...]jest obarczona wadami stanowiącymi rażące naruszenie prawa, dając podstawy do stwierdzenia jej nieważności w w/w części. Kolegium oceniło, że skoro J. L. nie była najemczynią lokalu mieszkalnego nr [...] położonego przy ul. [...] w [...] to Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego [...] decyzją z dnia [...]1987 r. nie mógł orzec o wygaśnięciu wobec J. L. przydziału lokalu nr [...] w realności przy ul. [...] w [...]. Powołując się na wyjątkowy charakter instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej Kolegium ustaliło, że taka decyzja w/w organu stanowiła rażące naruszenia prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji. Kolegium zauważyło, że w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, decyzja jest oceniana według przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2001 r, sygn. II SA 590/00, opublik. w LEX nr 53453). Organ l instancji wydając przedmiotową decyzję działał w oparciu o przepisy prawa materialnego, tj. ustawę z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe (tj. z 1983 r. Dz.U. Nr 11. póz. 55 ze zm.). Powołana ustawa przewidywała możliwość cofnięcia najemcy przydziału lokalu mieszkalnego z przyczyn wymienionych w art. 23 ust. 3 i art. 46. W pierwszym przypadku dotyczy to sytuacji, gdy: ta sama osoba bądź małżonkowie nie mogą zajmować dwóch lub więcej lokali mieszkalnych, jeżeli przynajmniej jeden z lokali znajduje się w budynku położonym w miejscowości, w której obowiązuje najem na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, lub w budynku położonym w innej miejscowości i pozostającym w zarządzie jednostki gospodarki uspołecznionej. W razie naruszenia przepisu ust. J terenowy organ administracji państwowej wezwie osoby zainteresowane do wskazania w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż 3 miesiące, lokalu, w którym chcą zamieszkiwać, lub zgłoszenia wniosku o zamianę zajmowanych lokali na jeden lokal o przysługującej im powierzchni mieszkalnej. Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego przez terenowy organ administracji państwowej organ ten cofnie przydział jednego z lokalu. Natomiast w drugim przypadku, gdy: "gdy najemca oddając w bezpłatne używanie lub w podnajem zajmowany lokal bądź jego część, spowoduje nadmierne jego zagęszczenie, naruszenie podstawowych zasad współżycia społecznego albo gdy odda lokal w bezpłatne używanie lub w podnajem bez wymaganej zgody tego organu; decyzja taka może być wydana również w przypadku, gdy najemca faktycznie lokalu nie zajmuje". Jak wynika z treści wyroku Sądu Rejonowego [...] w [...], Wydział l Cywilny, z dnia [...] 2004 r. J. L. nie była najemcą lokalu mieszkalnego Nr [...] położonego przy ul. [...] w [...]. W świetle powyższego, stwierdzono że Kierownik Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego [...] wydając decyzję z dnia [...] 1987 r. nie powinien orzekać o wygaśnięciu Pani J.L. przydziału lokalu nr [...] w realności przy ul. [...] w [...] bo takiego przydziału nigdy nie otrzymała i najemcą przedmiotowego lokalu nie była – jak orzekł Sąd Rejonowy [...] w [...] Wydział l Cywilny, w wyroku z dnia [...] 2004 r. W pozostałym zakresie organ utrzymał w mocy decyzję uznając prawidłowość przydzielenia lokalu G. i B. K. W skardze wniesionej na decyzję znak [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 września 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] U. W. podniosła zarzuty naruszenia przepisów art. 156 § 1 i § 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji może orzec co do istoty sprawy oraz przyjęcie, że nie jest rażącym naruszeniem prawa naruszenie art. 107 § 3 kpa polegające na niewłaściwym uzasadnieniu decyzji uznaniowej oraz naruszenie art. 42 ust 1 zd. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku Prawo lokalowe (Dz.U. Nr 11 póz. 55 wraz z póz. zm.) polegające na przyjęciu, że zięć na należy do enumeratywnie wymienionego kręgu osób wymienionych w dyspozycji tego przepisu wnosząc o uchylenie decyzji. Przytaczając w skardze argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej U. W. zarzuciła błędne oparcie przez organ decyzji o przydzieleniu lokalu nr [...] położonego przy ul. [...] w [...] B. K. opierając się na dyspozycji normy z art. 42 ust. 1 zd. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku Prawo lokalowe (Dz.U. Nr 11 póz. 55 wraz z póz. zm.), który w sposób enumeratywny wylicza krąg osób na których rzecz może zostać dokonany przydział w wypadku opuszczenia lokalu mieszkalnego przez najemcę. Są to dzieci, osoby przysposobione i rodzice dotychczasowego najemcy. Tymczasem B. K. nie należy do tego kręgu osób -jest zięciem Pani J. L.. Ponadto skarżąca zarzuciła oparcie decyzji Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] 1987 roku ( znak [...] ) rozstrzygnięciu zawartym w dyspozycji normy z art. 42 ust. 1 zd. 1 cytowanej ustawy, podczas gdy organ prowadzący postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest uprawniony do rozstrzygania sprawy do istoty, lecz jedynie badania istnienia, bądź nieistnienia przesłanek z art. 156 § 1 i § 2 kpa. Ponadto skarżąca zarzuciła uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej , niezgodność z regułami określającymi uzasadnianie decyzji uznaniowych, gdyż organ powinien wykazać dlaczego przypadek przyznania lokalu B. K. "społecznie uzasadniony", a nie ograniczyć się do stwierdzenia, że nic nie wskazuje aby nie zachodził przypadek społecznie uzasadniony. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko przytaczając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Ponadto wskazano, że uznając w poprzedniej swojej decyzji przez Kolegium zaistniałe uchybienia co do części sprawy, zmieniono w tej części poprzednią decyzję Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, nr 153, póz. 1270) skargę należy oddalić. Stosownie do przepisu art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. W przedmiotowej sprawie granice te wyznacza postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji regulują przepisy art. 156 § 1 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W przedmiotowej sprawie podstawowym zarzutem podnoszonym przez skarżącą było rażące naruszenie prawa, które miało miejsce przy wydaniu decyzji z dnia 3 marca 1987r. Zaskarżoną decyzją Kolegium uchyliło decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]1998 r., znak: [...] w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Dzielnicowego [...] Wydziału Spraw Lokalowych Nr [...] z dnia [...]1987 r. o cofnięciu J.L. przydziału lokalu Nr [...] w realności przy ul. [...] w [...] orzekając co do istoty sprawy w ten sposób, że stwierdziło nieważność decyzji w części traktującej o cofnięciu J. L. przydział lokalu Nr [...] w realności przy ul. [...] w [...] Podstawą do wydania przez Kolegium zaskarżonej decyzji był wyrok Sądu Rejonowego [...] w [...] , Wydział l Cywilny, z dnia [...] 2004 r. (sygn. [...] ), w którym ustalono, że stosunek najmu lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...] przy ul. [...] łączący T. L. - jako najemcę z właścicielami tej nieruchomości - jako wynajmującym, wygasł w dniu [...] 1979 r, zaś J.L. nie była najemcą przedmiotowego lokalu. Tym samym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uwzględniło w części wniosek skarżącej. Mając powyższe na uwadze, podnoszone w trakcie postępowania administracyjnego przez skarżącą zarzuty dotyczące braku posiadania przez T. i J. L. tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu, jak również naruszenia art. 62 Kpa poprzez połączenie w jednym postępowaniu sprawy cofnięcia przydziału i przydziału lokalu, a więc spraw w których prawa i obowiązki stron wynikały z różnych stanów faktycznych i różnych podstaw prawnych stały się bezprzedmiotowe. Podstawowy zatem zarzut podnoszony przez skarżącą dotyczył naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, że nie jest rażącym naruszeniem prawa: naruszenie art.42 ust.1 zd.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe, polegające na przyjęciu, że zięć należy do enumeratywnie wymienionego kręgu osób wymienionych w dyspozycji tego przepisu, a także naruszenie art. 107 parag.3 kpa polegające na niewłaściwym uzasadnieniu decyzji. Nadto zarzucono naruszenie art. 156 § 1 i 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ w postępowaniu o stwierdzenie nieważności może orzec co do istoty sprawy. Zdaniem Sądu podnoszone zarzuty nie są zasadne. Odnośnie zarzutu naruszenia art.42 ust.1 zd.1 ustawy Prawo lokalowe, Sąd stwierdza co następuje: Przede wszystkim z uwagi na treść art. 42 ust. 1 zd. 1 ustawy który przewidywał. że jeżeli najemca opuścił lokal mieszkalny a pozostały w nim jego dzieci, osoby przysposobione lub rodzice, terenowy organ administracji państwowej powinien w miarę potrzeby przydzielić im ten lokal wynika, że ustawodawca w sposób enumeratywny określił krąg osób uprawnionych. Tym samym Sąd podziela co do zasady pogląd skarżącej, że tak określony krąg osób nie może być rozszerzany i nie formułuje poglądu polegającego na przyjęciu, że zięć należy do enumeratywnie wymienionego kręgu osób w art.42 ust.1 zd.1 ustawy Prawo lokalowe. Rozważając jednak czy dana decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa nie można pominąć okoliczności faktycznych na tle których doszło do wydania decyzji. To okoliczności stanu faktycznego są istotnym elementem wpływającym na ocenę danej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem. W rozpoznawanej sprawie jest bezsporne, że małżonkowie B. K. i G.K. mieszkający w lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] zamieszkiwali w nim wraz głównym najemcą tego lokalu T. L. /ojcem G. K./. G. K. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu od urodzenia tj od 1943r., a B. K. od 1968r. tj od zawarcia związku małżeńskiego z G. K. W lokalu tym zamieszkiwali zarówno w dniu [...]1979r., a więc w dacie w której T. L. wymeldował się z przedmiotowego lokalu, jak również zamieszkiwali w dacie składania wniosku o przydział lokalu i wydania decyzji z dnia [...] 1987r. o przydziale lokalu. Zarówno z wyjaśnień G.K. jaki i B.K., a także z uzasadnienia decyzji z dnia [...] 1987r. o przydziale wynika, że G.K. i B. K. wspólnie podjęli kroki o wydanie im decyzji o przydziale przedmiotowego lokalu . W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 1987r. stwierdzono " W lokalu nr [...] przy ul [...] w [...] pozostała córka najemców wraz z mężem i dziećmi. Wystąpili oni do tut. Wydziału z wnioskiem o przydział w/wym. lokalu." W takich okolicznościach dotyczących stanu faktycznego została wydana decyzja z dnia [...]1987r. w której przydzielono przedmiotowy lokal B.K., a uprawnionymi do zamieszkania były: G. K., oraz córki M. K. i M.K. Nie ma tym samym wątpliwości, iż stan faktyczny w przedmiotowej sprawie w dacie wydania decyzji z dnia [...] 1987r. wyczerpywał dyspozycję art.42 ust.1 zd.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe. Tym samym nie było przeszkód prawnych, aby po opuszczeniu lokalu mieszkalnego przez głównego najemcę T.L., wydać decyzję o przydziale tego lokalu na rzecz pozostałej wraz z rodziną córki G. K.. Konsekwencją takiej decyzji byłoby uregulowanie tytułu prawnego do lokalu zajmowanego przez małżonków G. i B. K. Wydanie decyzji z dnia [...] 1987r. o przydziale przedmiotowego lokalu w którym jako główny najemca został wskazany B. K., a uprawnionymi do zamieszkania G.K. i córki M.K. i M. K. doprowadziło do tego samego rezultatu. To znaczy został uregulowany tytuł prawny do lokalu zajmowanego przez małżonków G. i B. K. Nadto oceniając decyzję z dnia [...]1987r. o przydziale lokalu nie można pominąć treści art.9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe. Zgodnie z zasadą zawartą w tym przepisie " Małżonkowie wspólnie zajmujący lokal mieszkalny są z mocy prawa najemcami tego lokalu, chociażby umowa najmu została zawarta tylko przez jednego z nich lub przydział lokalu pozostającego w dyspozycji terenowego organu administracji państwowej nastąpił na rzecz jednego z małżonków. A zatem zarówno w przypadku wydania decyzji o przydziale lokalu na rzecz B.K. jak i w przypadku wydania decyzji o przydziale lokalu na rzecz G. K., oboje z mocy prawa są najemcami przedmiotowego lokalu. Należy jeszcze podkreślić, że przepis art.42 ust.1 zd.1 Prawa lokalowego stanowiący podstawę prawną do wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego jeżeli najemca opuścił przedmiotowy lokal nie określał żadnego terminu w ciągu którego osoby pozostałe w lokalu mogły wystąpić o jego przydział. Przepis art.42 ust.1 ustawy Prawo lokalowe miał na celu ochronę określonej kategorii osób, zamieszkałych wspólnie z najemcą, w sytuacji gdy najemca opuścił lokal. Mając zatem na uwadze stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie można podzielić poglądu skarżącej, że decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego z dnia [...] 1987r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, albowiem jako najemca został wskazany B. K, a nie G. K. . Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 30 listopada 1999r, V SA 876/99, LEX nr 50137 " O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać mianowicie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. /.../ Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony". Stąd też oceniając przedmiotową decyzję z dnia [...]1987r. o przydziale lokalu z punktu widzenia skutków społeczno-gospodarczych nie można przyjąć, że doszło do takiego naruszenia prawa, w wyniku którego powstałyby skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny spełniał przesłanki określone w art.42 ust.1 zd 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r, Prawo lokalowe, co uzasadniało wydanie decyzji o przydziale lokalu na rzecz G. K. jej męża B.K. i córek M. K., M. K.. Decyzją z dnia [...] 1987r. został przydzielony przedmiotowy lokal wskazanym wyżej osobom. A zatem decyzja z dnia [...] 1987r. nie spowodowała uzyskania tytułu prawnego do lokalu przez osoby, które nie spełniałyby ustawowych przesłanek do jego przydziału, tym samym nie powstały skutki prawne, które byłby niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Kolejny zarzut podnoszony przez skarżącą dotyczy naruszenia art.156 § 1 i § 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji może orzec co do istoty sprawy. Skarżąca podniosła, iż jak wynika z uzasadniania decyzji z dnia 3 marca 1987r. organ orzekł o przydzieleniu lokalu nr [...] położonego przy ul [...] w [...] B.K. opierając się na dyspozycji normy art.42 ust.1 zd.1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. Prawo lokalowe. Świadczy o tym zacytowanie przedmiotowego przepisu w uzasadnieniu decyzji. Natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w decyzji z dnia [...] 2004r. przyjęło, że decyzja o której stwierdzenie nieważności wystąpiono nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Takie rozstrzygniecie organ wyprowadził z treści art.41 ust.1 zd.2 ustawy. Zarzut ten został sformułowany w oparciu o fragment uzasadnienia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w którym Kolegium wywodzi " nic nie wskazuje, że nie zachodził wypadek społecznie uzasadniony, który przemawiałby za przydzieleniem lokalu opuszczonego przez najemcę na rzecz B. K., jako osobę bliską dla T.L.. Zdaniem skarżącej zmiana podstawy prawnej oraz powoływanie okoliczności o których nie było mowy, tak w sentencji jak i w uzasadnieniu decyzji o której stwierdzenie nieważności wniesiono, oznacza de facto orzeczenie co do istoty sprawy. Z kolei decyzja wydana na podstawie art.42 ust.1 zd.2 ustawy miałaby charakter uznaniowy, z uwagi na konieczność wykazania iż zachodzi "uzasadniony społecznie" przypadek uzasadniający dokonanie przydziału. W uzasadnieniu decyzji brak takiego wywodu ponieważ organ wydał decyzje w oparciu o art.42 ust.1 zd.1, natomiast takie uzasadnienie nie może pojawić się dopiero w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Nadto uzasadnienie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego również nie spełnia reguł określających uzasadnianie decyzji uznaniowych, co stanowi zarzut naruszenia art.156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, że nie jest rażącym naruszeniem prawa naruszenie art.107 §3 kpa. Zdaniem Sądu sformułowanie zarzutu, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzekło co do istoty sprawy jest wysunięciem zbyt daleko idących wniosków w oparciu o fragment uzasadnienia decyzji. To odniesienie się przez Kolegium w uzasadnieniu decyzji do treści przepisu art.42 ust.1 zd.2 ustawy Prawo lokalowe wynikało z konieczności zbadania czy decyzja o której stwierdzenie nieważności wniesiono nie narusza treści całego przepisu art.42 ust.1, a więc obu norm w nim zawartych. Zdaniem Sądu odwołanie się przez Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji do treści przepisu art.42 ust.1 zd.2 ustawy Prawo lokalowe to wskazanie na istniejącą w porządku prawnym ewentualną możliwą podstawę wydania decyzji, a nie orzekanie co do istoty sprawy przez Kolegium Odwoławcze. Tym samym zarzut, iż uzasadnienie decyzji nie spełnia reguł określonych dla decyzji uznaniowych jest bezprzedmiotowy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 września 2004r. nr [...] jest zgodna z prawem, dlatego też działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, póz. 12707 skarga została oddalona.