III SA/Kr 1139/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) NSA Krystyna Kutzner Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody z dnia 13 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu bezrobotnego skargę oddala. W dniu 1 czerwca 2009 r. J. M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna (decyzja z [...] 2009 r. znak: [...]) z prawem do uzupełniającego zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 czerwca 2009 r w wysokości i na zasadach określonych w ustawie. J. M. został skierowany przez Powiatowy Urząd Pracy na szkolenie Nr [...], które przeprowadzała Izba Rzemiosła Polsko-Niemieckie Centrum Szkolenia, obejmujące "obsługę i eksploatację urządzeń i instalacji elektrycznych i elektroenergetycznych do napięcia 15 kV". Szkolenie odbywało się w okresie od 17 maja 2010 r. do 28 maja 2010 r. J. M. został poinformowany o obowiązkach osoby uczestniczącej w szkoleniu miedzy innymi o każdorazowym usprawiedliwianiu nieobecności na zajęciach szkoleniowych, w terminie 2 dni od daty jej wystąpienia oraz obowiązku zwrotu kosztów szkolenia, w przypadku nieukończenia go z własnej winy, chyba że powodem nieukończenia szkolenia będzie podjęcie pracy. Pismem z 28 maja 2010 r. Izba Rzemiosła i Przedsiębiorczości, poinformowała Powiatowy Urząd Pracy, że J. M. był nieobecny na szkoleniu w dniach od 24 do 27 maja 2010 r. i z powodu niedostatecznej frekwencji na zajęciach, nie został dopuszczony do egzaminu na uprawnienia SEP. W związku z tym, Starosta w dniu 18 czerwca orzekł o utracie statusu bezrobotnego od 24 maja 2010 r. z powodu przerwania z własnej winy szkolenia; o pozbawieniu statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres 120 dni (decyzja znak: [...]). Starosta decyzją z dnia [...] 2010 r. znak: [...] orzekł o obowiązku zwrotu kosztów szkolenia w kwocie 708, 30 zł. J. M. złożył odwołanie od ww. dwóch decyzji, a Wojewoda decyzją z dnia [...] 2010 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego od 24 maja 2010 r. Decyzją z dnia [...] 2010 r. znak: [...] uchylił decyzję orzekającą o obowiązku zwrotu kosztów szkolenia w kwocie: 708,30 zł i przekazał ją do ponownego rozpatrzenia. Decyzja z [...] 2010 r. znak: [...] stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który w uzasadnieniu wyroku z 22 czerwca 2011 r. sygn. akt III SA/Kr 1086/10 uchylając jedynie zaskarżoną decyzję organu odwoławczego stwierdził, że organ odwoławczy winien najpierw ocenić, czy organ I instancji podlega wyłączeniu. Wojewoda nie uwzględnił wniosku o wyłączeniu Powiatowego Urzędu Pracy (postanowienie z [...] 2011 r. znak: [...]). Wojewoda ponownie rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] 2011 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] 2010 r. znak: [...]. Na powyższą decyzję Wojewody J. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 19 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1383/11 skargę oddalił. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I OSK 970/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, ponieważ zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak było wyczerpujących ustaleń czy nie zaistniały inne przyczyny niezależne od woli skarżącego, które nie stanowiłyby o winie skarżącego w przerwaniu szkolenia. Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1888/14 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w tej sytuacji rzeczą organów administracyjnych jest wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności wyjaśnienie okoliczności, w jakich doszło do nieobecności skarżącego na szkoleniu i dokonanie oceny tych okoliczności przez pryzmat zaistnienia lub braku winy J. M. w powstaniu tej nieobecności. Ponownie prowadząc postępowanie po wyroku uchylającym sądu administracyjnego, organ I instancji wezwał skarżącego do osobistego stawiennictwa, celem złożenia wyjaśnień w sprawie okoliczności mających wpływ na usprawiedliwienie nieobecności na szkoleniu (wezwanie z 9 czerwca 2015 r. znak: [...]). J. M. zgłosił się w Urzędzie w dniu 3 sierpnia 2015 r. i podtrzymał swoje dotychczasowe zeznania w sprawie i oświadczył, że ustną decyzję o indywidualnym toku nauczania wydał J. K. (protokół z 3 sierpnia 2015 r.). Jako świadka w sprawie przesłuchano J. K., który oświadczył, że nigdy nie wyraził zgody na indywidualny tok nauczania J. M. Następnie jako świadka przesłuchano B. O., która oświadczyła, że skarżący samowolnie dokonał adnotacji do listy nieobecności. W piśmie z dnia 28 października 2010 r. opisana została cała sytuacja. Podpis pod adnotacją na liście nieobecności również należy do Pana J. M. Nie pamięta, czy J. M. dokonał adnotacji oraz podpisu w jej nieobecności. Pod uwagę wzięto również zeznania świadka L. K., który poinformował, że nie wie kto dokonał adnotacji na liście obecności ani kto jest pod tą adnotacją podpisany. Na listach obecności nigdy nie stosowało się praktyki, aby kursant sam osobiście dokonywał jakichkolwiek korekt i wpisów i nie wyrażał zgody na odbywanie kursu w formie indywidualnego toku nauczania, ponieważ nigdy nie było takiej formy. Po analizie materiału dowodowego, organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej od dnia 24 maja 2010 r. (decyzja z dnia [...] 2016 r. znak: [...]). Od tej decyzji J. M. złożył odwołanie. J. M. skierował do organu II instancji e-mail z dnia 8 czerwca 2016 r., do którego dołączył: protokół Sądu Rejonowego z 11 marca 2015 r. sygn. akt [...], pismo z 17 sierpnia 2015 r., pismo przewodnie przekazujące odwołanie (z 9 maja 2016 r. znak: [...]), zawiadomienie z 19 maja 2016 r. znak: [...]. Organ II instancji zwrócił uwagę, że z protokołu Sądu Rejonowego z 11 marca 2015 r. sygn. akt [...] wynika, że przesłuchiwana była E. L. (potwierdzająca, że nie otrzymał on zgody Urzędu Pracy na nieuczestniczenie w szkoleniu i był informowany o obowiązku usprawiedliwienia nieobecności na szkoleniu) oraz J. K. (informujący, że pouczył skarżącego o obowiązku uczestnictwa w szkoleniu, pomimo że był inżynierem, a warunkiem dopuszczenia do egzaminu jest lista obecności. Natomiast usprawiedliwienie nieobecności zależy od organizatora szkolenia i J. M. nie został dopuszczony do egzaminu z uwagi na nieusprawiedliwione nieobecności). Wojewoda decyzją z dnia 13 czerwca 2016 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 645 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia 14 kwietnia 2016 r. znak: [...], orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 24 maja 2010 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ II instancji wskazał na treść art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy zgodnie z którą starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który z własnej winy przerwał szkolenie, staż lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a tej ustawy lub inną formę pomocy określoną w ustawie, pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3. J. M. został pisemnie pouczony, że każdorazowa nieobecność na zajęciach szkoleniowych winna być usprawiedliwiona (dowód: własnoręczny podpis na skierowaniu na staż oraz pod Informacją o prawach i obowiązkach związanych z uczestnictwem w szkoleniu). Szkolenie nie przewidywało w programie indywidualnego trybu nauczania. Bezsporne jest to, że od dnia 24 maja 2010 r. J. M. nie uczestniczył w szkoleniu. Potwierdza to zarówno on sam, jak i wszyscy świadkowie: a) J. K. oświadczył, że nigdy nie wyraził zgody na indywidualny tok nauczania i dlatego nieobecność spowodowała, że J. M. nie został dopuszczony do egzaminu; b) L. K. poinformował, że nie wie kto dokonał adnotacji na liście, a na odbywanie kursu w formie indywidualnego toku nauczania nie wyraził zgody, ponieważ nigdy nie było takiej formy; c) E. L. potwierdziła, że J. M. nie otrzymał zgody Urzędu Pracy na nieuczestniczenie w szkoleniu i był informowany o obowiązku usprawiedliwienia nieobecności na szkoleniu; d) B. O. oświadczyła, że to skarżący dokonał adnotacji na liście, ale nie pamięta czy to było w jej obecności. W oparciu o cały materiał dowodowy Wojewoda stwierdził, że brak wymaganej obecności na szkoleniu oraz niedopuszczenie do egzaminu były spowodowane przerwaniem przez J. M. szkolenia. Bezsprzecznym jest również, że skoro szkolenie nie przewidywało indywidualnego toku nauczania, to zaprzestanie uczestnictwa w szkoleniu było działaniem samowolnym. Na koniec podniesiono, że rejestracja osoby bezrobotnej jest czynnością dobrowolną, jednak w przypadku jej dokonania bezrobotny musi mieć świadomość swoich obowiązków i konsekwencji z tytułu ich nie wypełniania. J. M., nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia 13 czerwca 2016 r. Skarżący nie zgadza się z wydaną decyzją i podnosi, że decyzja nie wskazuje podstaw prawnych i ignoruje treść wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnosi o uchylenie decyzji i orzeczenie, że nie może być wykonana. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W ocenie Sądu żadna z ww. przesłanek nie zaistniała i nie ma podstaw do uchylania wydanych w sprawie decyzji. W tej sprawie kilkakrotnie orzekały już sądy administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 września 2014 r. sygn. akt I OSK 970/13 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1388/11 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Będąc związanym wykładnią prawa i wytycznymi Sądu II instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1888/14 wprost stwierdził, że uchyla obie poprzednio wydane w sprawie decyzje i wskazuje, aby w ponownie przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym organ I instancji wyjaśnił, czy skarżący ponosi winę w przerwaniu szkolenia, czy też winy nie ponosi. Brak było podstawy prawnej, z której wynikałoby, że nieobecność skarżącego na szkoleniu może być uznana za usprawiedliwioną jedynie zwolnieniem lekarskim. Nieobecność skarżącego na szkoleniu mogła być wywołana także innymi przyczynami niezależnymi od woli skarżącego, które również nie będą stanowiły winy skarżącego. Rzeczą organów administracyjnych, jak wyraźnie to stwierdził Sąd, ma być wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a w szczególności wyjaśnienie okoliczności w jakich doszło do nieobecności skarżącego na szkoleniu i dokonanie oceny tych okoliczności przez pryzmat zaistnienia lub braku winy skarżącego w powstaniu tej nieobecności. Dopiero to wyjaśnienie będzie mieć znaczenie dla ustalenia spełnienia lub braku przesłanek określonych w przytoczonym wyżej art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2016 r. poz. 645 z późn. zm.) w wersji obowiązującej na datę wydania w sprawie zaskarżonej decyzji. Sąd w ponownie rozpoznawanej sprawie przytoczył wskazówki zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1888/14 z następującego powodu. Wskazania te wiążą i organ ponownie rozpoznający sprawę i sąd, który później na skutek wniesienia skargi kontrolowałby dany organ administracyjny. Wynika to wprost z art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W tej sprawie przepisy prawa nie uległy zmianie. Należy także wyjaśnić, że zgłoszone w skardze i podtrzymane na rozprawie przez skarżącego argumenty dotyczące braku jakichkolwiek podstaw do dalszego prowadzenia postępowania w tej sprawie przez organy administracyjne po wydaniu wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1888/14, są bezpodstawne i wynikają z błędnego zrozumienia samej sentencji rozstrzygnięcia zawartego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1888/14. Wyrokiem tym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji wyraźnie w uzasadnieniu nakazując ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie i wskazał na okoliczności, które muszą zostać wyjaśnione. To zaś oznacza, że sprawa nie zakończyła się, a tylko sąd prawomocnie uchylił wydane poprzednio decyzje nakazując ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego. Nie było żadnych podstaw do wznawiania postępowania administracyjnego, a tym bardziej wznawiania postępowania sądowego. Obowiązkiem organów w tej sprawie po wydaniu wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1888/14 było dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego i w tym kierunku prawidłowo organy podjęły czynności. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji mając na uwadze związanie Sądu wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt III SA/Kr 1888/14 należy stwierdzić, że organy ponownie prowadząc postępowanie nie naruszyły prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonych aktów administracyjnych. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji z dnia [...] 2016 r. opisano ustalony stan faktyczny sprawy. Organ I instancji ponowił czynności dowodowe związane z ustaleniem przebiegu szkolenia w dniach 17 maja 2010 r. – 28 maja 2010 r. zorganizowanego przez Izbę Rzemiosła i Przedsiębiorczości w zakresie obsługi i eksploatacji urządzeń i instalacji elektrycznych i elektroenergetycznych do napięcia 15 kV. Szkolenie to było prowadzone przez Polsko-Niemieckie Centrum Szkolenia. Organ I instancji ustalił, że samowolnie skarżący opuścił to szkolenie w dniach 24-27 maja 2010 r. nie uzyskawszy zgody na nieobecność na tym szkoleniu. Organ I instancji przeprowadził w dniu 3 sierpnia 2015 r. dowód w postaci przesłuchania skarżącego i w czasie przesłuchania skarżący potwierdził, że sam dokonał wpisania adnotacji o indywidualnym toku nauczania dodając, że sam tejże adnotacji nie podpisywał. Skarżący wyjaśnił również, że otrzymał ustną decyzję od prowadzącego wykłady J. K., który także zasugerował uczynienie przez samego skarżącego adnotacji na liście uczestników o indywidulanym toku nauczania (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 519). Skarżący nie podpisał jednak protokołu swojego przesłuchania nie wnosząc przy tym żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości odzwierciedlenia w tym protokole jego wypowiedzi (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 519). Dalej organ I instancji przesłuchał jako świadków (o przesłuchanie których wnioskował także sam skarżący) L. K. – dyrektora Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości, B. O. – głównego specjalisty Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości i Polsko-Niemieckiego Centrum Szkolenia. Organ I instancji przesłuchał jako świadka także J. K. Przesłuchiwany świadek J. K. wprost zeznał, że skarżący ani nie pytał o zgodę na odbywanie jakiegokolwiek indywidualnego toku nauczania, ani też prowadzący wykłady nigdy i nikomu takiej zgody nie udzielał. J. K. zeznał przy tym, że skarżący był poinformowany o wymaganej obecności uzasadniającej dopuszczalność przystąpienia (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 552). Co ważne, o terminie i miejscu odebrania zeznań od świadka J. K. był poinformowany skarżący, który jednak na przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka się nie stawił i nie wskazał na okoliczności uzasadniające brak stawiennictwa (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 546). Brak stawienia się skarżącego pozbawił go możliwości zadawania pytań świadkowi i ewentualnego podważania zeznań świadka. W żadnej późniejszej wypowiedzi skarżący nie zakwestionował wprost zeznań tego świadka. Te zeznania świadka J. K. są spójne z zeznaniami złożonym przed Sądem Rejonowym w sprawie o sygnaturze akt [...], gdzie ten świadek zeznał, że zawsze uprzedzał skarżącego, że lista obecności jest obowiązkowa i jest ona warunkiem dopuszczenia do egzaminu i to nawet w przypadku, gdy kursant jest magistrem inżynierem. Lista obecności była sprawdzana codziennie, a nieobecności nie usprawiedliwia prowadzący wykłady, tylko sekretariat (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 494). Przesłuchiwana jako świadek B. O. zeznała, że skarżący samowolnie dokonał adnotacji na liście obecności i tę adnotację podpisał. W dniu 25 maja 2010 r. świadek ten sporządził notatkę w sprawie nieobecności skarżącego na zajęciach i tę notatkę dołączono do akt sprawy (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 567). Także i o przeprowadzeniu dowodu z zeznań tego świadka skarżący został poinformowany, ale nie stawił się (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 546). Przesłuchany jako świadek L. K. również zeznał, że nigdy nie stosowano praktyki dokonywania jakichkolwiek wpisów lub korekt na liście obecności przez samego kursanta, a także, że nie wyrażał zgody na odbywanie kursu w formie indywidualnego toku nauczania, ponieważ nigdy takiej formy nie było (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 574). O przeprowadzeniu dowodu z zeznań tego świadka skarżący został poinformowany, ale nie stawił się (akta administracyjne sprawy, tom IV, karta nr 570). Te dodatkowe dowody w postaci zeznań świadków, przesłuchania samej strony (aczkolwiek bez jakiegokolwiek uzasadnienia odmowy podpisania protokołu przesłuchania) oraz dotychczas zgromadzony w sprawie materiał dowodowy z dodatkowymi protokołami zeznań świadków przed sądem rejonowym pozwalają na prawidłowe ustalenie, że nieobecność skarżącego w dniach 24-27 maja 2010 r. na kursie zorganizowanym przez Izbę Rzemiosła i Przedsiębiorczości w zakresie obsługi i eksploatacji urządzeń i instalacji elektrycznych i elektroenergetycznych do napięcia 15 kV była zawiniona przez samego skarżącego. Zeznania ww. świadków nie budzą wątpliwości, są spójne i logiczne i znajdują potwierdzenie w dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym. W czasie ww. kursu zorganizowanego w dniach 17-28 maja 2010 r. w dniu 25 maja 2010 r. miała miejsce kontrola jego prowadzenia przeprowadzona przez Powiatowy Urząd Pracy. W czasie tej kontroli stwierdzono, że skarżący ma dwie nieobecności na kursie (w dniach 24 i 25 maja 2010 r.) i sporządzono na datę 25 maja 2010 r. kserokopię listy obecności z wpisanym "nieob" przy nazwisku J. M. (akta administracyjne sprawy, tom II, karty nr 361-362 i nr 365). Okoliczność tą potwierdziły zeznania świadka E. L. złożone przed Sądem Rejonowym w sprawie o sygn. akt [...], gdzie zaakcentowano brak udzielania zgody skarżącemu na nieuczestniczenie w szkoleniu i informowaniu o obowiązku usprawiedliwienia nieobecności na szkoleniu (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 494). Co więcej, w dniu 25 maja 2010 r. zostały przeprowadzone ankiety z obecnymi kursantami na zajęciach i z tych ankiet wynika, że kurs przeprowadzany jest prawidłowo, wpisu na listę obecności dokonywano na bieżąco, była prowadzona lista obecności (przy wpisanej nieobecności skarżącego) i wszystkie osoby uczestniczące w kursie wypowiadały się pozytywnie o prowadzonych zajęciach i o wykładowcy (akta administracyjne sprawy, tom II, karty nr 364-363). Dalej w aktach sprawy znajduje się notatka służbowa z dnia 28 maja 2010 r. informująca, że skarżący nie informował o przyczynach nieobecności na zajęciach kursu i w dniu 28 maja 2010 r. stawił się do instytucji szkolącej i samowolnie dokonał wpisania adnotacji na liście obecności podpisując tę adnotację (akta administracyjne sprawy, tom II, karta nr 366). W aktach sprawy znajduje się oryginalna lista obecności na której przy nieobecnościach skarżącego widnieje adnotacja "Nieobecny usprawiedliwiony – indywidualny tryb nauczania" wraz z podpisem. Podpis ten najprawdopodobniej należy do skarżącego, a nie do prowadzącego zajęcia J. K., co wynika z prostego porównania tego podpisu z wcześniejszymi podpisami skarżącego (akta administracyjne sprawy, tom II, karta nr 372) oraz podpisem J. K. (akta administracyjne sprawy, tom III, karta nr 552). Dalej jak wynika z notatki Dyrektora Izby Rzemiosła i Przedsiębiorczości już w dniu 20 maja 2010 r. skarżący złożył wniosek o przystąpieniu do egzaminu i pozostawił w sekretariacie opłatę egzaminacyjną mimo "kilkukrotnych tłumaczeń i próśb zarówno pracowników Polsko-Niemieckiego Centrum Szkolenia i prowadzącego szkolenie J. K. (...), że wnioski te należy złożyć dopiero u Przewodniczącego Komisji Egzaminacyjnej w dniu egzaminu (...). Pomimo wielokrotnie powtarzanych w dniu następnym próśb o zabranie wniosków oraz opłaty egzaminacyjnej nie chciał pan (tj. skarżący – dopisek Sądu) tego zrobić" (akta administracyjne sprawy, tom II, karty 382-380). Brak uzyskania od kogokolwiek zgody na indywidualny tok nauczania wynika dodatkowo z notatki sporządzonej przez głównego specjalistę B. O. w dniu 28 maja 2010 r. (akta administracyjne sprawy, tom II, karta nr 370). Sam skarżący prezentuje stanowisko, że został ustnie zwolniony z obowiązku uczestniczenia w zajęciach z uwagi na przyznanie mu indywidualnego trybu nauczania. W szczegółowo opisanym pobycie na zajęciach w dniach 17-21 maja 2010 r. i 28 maja 2010 r. opisał, że relacje między nim a wykładowcą układały się niepoprawnie, nieprawidłowy był sposób zwracania się do skarżącego przez wykładowcę, komentowano publiczne oceny skarżącego z poszczególnych przedmiotów zdawanych na studiach i spotkania skarżącego z jego córką. Stwierdził, że już 19 maja 2010 r. prowadzący wykłady zgodził się na złożenie przez skarżącego wniosków o sprawdzenie kwalifikacji i poddanie się egzaminowi, a po ich zabraniu przez wykładowcę ponownie złożył wnioski w dniu 20 maja 2010 r. Skarżący podał, że taką możliwość uzyskania uprawnień kategorii "D" bez uczestniczenia w kursie podał sam wykładowca już w dniu rozpoczęcia kursu. Skarżący podał dalej, że w dniu 20 maja 2010 r. sam prowadzący wykłady zasugerował zwolnienie z uczestniczenia skarżącego w zajęciach przejmując na siebie rozwiązanie problemu nieobecności (problemu organizacyjnego). Następnie opisując wydarzenia w dniach 20 i 21 maja 2010 r. skarżący podał, że to sam prowadzący wykłady zasugerował podpisanie przez skarżącego listy "do przodu" i opuszczenie zajęć, a w dniu 21 maja 2010 r. stwierdzając istotne braki wiedzy u prowadzącego wykłady skarżący poczuł nagły i silny ból głowy i opuścił zajęcia. W ocenie Sądu stanowisko skarżącego zawarte jego wyjaśnieniach z dnia 29 czerwca 2010 r. stanowi tylko próbę przedstawienia szkolenia z punktu widzenia samego skarżącego i obrony przyjętego stanowiska. Jest ono nielogiczne i sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym. Skarżący wskazuje, że to sam prowadzący wykłady miał sugerować dalsze nieprzychodzenie na zajęcia przez skarżącego i sam brał na siebie usprawiedliwienie tych nieobecności, a przynajmniej załatwienie tego od strony organizacyjnej. Skoro tak, to nie sam kursant miał prawo dokonania usprawiedliwienia swoich nieobecności, ale mógłby to – według stanowiska samego skarżącego – uczynić tylko prowadzący wykłady. Tego jednak J. K. nie zrobił i wbrew stanowisku skarżącego podpis widniejący pod adnotacją, którą na liście obecności w dniu 28 maja 2010 r uczynił sam skarżący "Nieobecny usprawiedliwiony – indywidualny tryb nauczania" nie jest podpisem J. K. Niczym nieuzasadnione jest twierdzenie skarżącego, że już w dniu 19 maja 2010 r. uzyskał zgodę na złożenie wniosków dotyczących przeprowadzenia egzaminu wraz z opłatą egzaminacyjną, skoro warunkiem przystąpienia do egzaminu był udział w samym kursie, o czym wszyscy kursanci byli informacji i o czym sam skarżący wiedział. Przeczy temu i dalsza relacja skarżącego z której wynika, że nie chciano przyjąć od niego tych wniosków i opisane wyżej notatki służbowe jednoznacznie wskazujące, że w dniu 20 maja 2010 r. skarżący mimo wielu próśb i tłumaczeń i ze strony pracowników sekretariatu i samego prowadzącego wykłady co do bezskuteczności pozostawienia wniosków w sprawie dopuszczenia i przeprowadzenia egzaminu, wniosków tych nie chciał odebrać. Sam J. K. kilkakrotnie zeznając stwierdził, że żadnego zgody na jakikolwiek indywidualny tok nauczania nie wyrażał, bo nigdy takiej sytuacji nie było, a ponadto warunkiem przystąpienia do egzaminu była obecność na zajęciach. Nielogicznym jest także stwierdzenie skarżącego, że już w dniu 21 maja 2010 r. sam prowadzący wykłady zasugerował wpisanie się przez skarżącego na listę obecności "do przodu" i to było jednym z powodów już dalszego nieprzychodzenia na zajęcia przez skarżącego. Nielogiczność tego wywodu polega na tym, że skarżący nie dokonał żadnego wpisu "do przodu" i nie skorzystał z domniemanej sugestii prowadzącego wykłady. Rekapitulując należy stwierdzić, że trafnie przyjęły organy I i II instancji, że to po stronie skarżącego zachodziła wina w jego nieobecności na zajęciach w dniach 24-27 maja 2010 r. Poza samym skarżącym nic ani nikt nie potwierdza, aby ktokolwiek udzielał skarżącemu zgody na indywidualny tok nauczania, a przeciwko takiej zgodzie świadczą i spójne zeznania świadków, i zgromadzony materiał dowodowy w postaci notatek i sam protokół kontroli z dnia 25 maja 2010 r. Ponadto gdyby chociażby potencjalnie udzielono skarżącemu w dniu 20 lub 21 maja 2010 r. zgody na indywidualny tok (tryb) nauczania, to taka sytuacja musiałaby od razu znaleźć swoje potwierdzenie w dokumentacji tego kursu, w tym np. także na liście obecności. Od razu należałoby dokonać stosownych wpisów tak, aby np. uchronić się przed zarzutami wynikającymi z kontroli prowadzenia samego kursu. Jak zaś wynika z akt sprawy i to nie budzi najmniejszych wątpliwości, dopiero w dniu 28 maja 2010 r. sam skarżący wpisał adnotację o swoim usprawiedliwieniu w związku z przyznaniem mu indywidualnego toku nauczania i sam tę adnotację najprawdopodobniej podpisał. Sam skarżący jako kursant nie miał prawa do dokonywania żadnych adnotacji na liście obecności, poza podpisem swojej obecności. Jedynym powodem, w ocenie Sądu, samowolnego dokonania wpisu ww. adnotacji była chęć przystąpienia skarżącego do egzaminu mimo nieusprawiedliwionej nieobecności na zajęciach w kilku poprzednich dniach kursu. Mając powyższe na uwadze należy także stwierdzić, że w tej sprawie organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 33 ust 4 pkt 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy pozbawia statusu bezrobotnego, który z własnej winy przerwał staż, szkolenie, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy lub wykonywanie prac, o których mowa w art. 73a ww. ustawy lub inną formę pomocy określoną w ustawie. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia przerwania na okres wskazany w pkt 3 ustawy. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 i 7 pojęcia "uzasadniona przyczyna niestawiennictwa" i "własna wina w przerwaniu szkolenia" powinna być rozumiana w ten sposób, że dotyczą one okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkód na które bezrobotny nie miał wpływu, na przykład nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź. Za uzasadnione przyczyny nie uznaje się okoliczności powstałych tylko na skutek lekkomyślności czy niedbalstwa zainteresowanego (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2010 r. sygn. akt I OSK 942/10, opub. w Lex nr 745385). Taką uzasadniona przyczyna nie może być samowolne przyznanie sobie przez bezrobotnego indywidualnego toku nauczania na kursie. Wina bezrobotnego powinna być rozumiana jako naganny stosunek psychiczny osoby do podejmowanego działania uzewnętrzniający się w podjęciu lub zaniechaniu podjęcia określonych czynności, wyrażając się przez lekkomyślność albo niedbalstwo (tak też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 24 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Po 17/12). Powyższe rozumienie tych pojęć nie pozostawia wątpliwości, że w tej sprawie ani nie zaistniała żadna obiektywna przesłanka nieobecności skarżącego na kursie w dniach 24-27 maja 2010 r., a ponadto to sam skarżący ponosi winę w nieuczestniczeniu w kursie w dniach 24-27 maja 2010 r. Tym samym należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji są prawidłowe. Organy zgodnie z obowiązującymi przepisami, wszechstronnie zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały prawidłowej oceny tego materiału, kierując się wiążącymi wytycznymi Sądów w tej sprawie. W wydanych decyzjach organy w sposób szczegółowy przedstawiły ustalenia stanu faktycznego, wskazały przepisy, które miały zastosowanie w sprawie prawidłowo interpretując ich treść. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę