III SA/Kr 1143/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie NSA Grażyna Danielec (spr.) SO del. Janusz Bociąga Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2012 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz radcy prawnego M. S. - Kancelaria Radcy Prawnego w K, ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 360 ( trzysta sześćdziesiąt ) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 maja 2012 r. sygn. akt l OSK 2357/11 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 773/10 oddalający skargę J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 czerwca 2010 r. znak [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach stanu faktycznego: Zaskarżoną przez J. J. decyzją z dnia 7 czerwca 2010r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1, w zw. z art. 7 pkt 5 i art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64 poz. 593 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej) oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - k.p.a.) uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy dnia [...] 2010 r., znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu decyzji, określając stan faktyczny sprawy organ wskazał, że w dniu 26 marca 2010 r. J. J. złożył wniosek o przyznanie mu świadczenia na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia i zakup żywności. Wójt Gminy w dniu [...] 2010r. wydał decyzję na podstawie art. 8 ust. 1, art. 39 i 106 ustawy o pomocy społecznej oraz art. 104 i art. 108 k.p.a. przyznającą J. J. zasiłek celowy w wysokości 200,00 zł na: pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia w wysokości 100,00 zł, zakup żywności w wysokości 100,00 zł. Organ ten ustalił, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, posiada bardzo trudną sytuację materialną i nie jest w stanie samodzielnie zapewnić sobie żywności i leków. Na podstawie wywiadu środowiskowego ustalone zostało, że J. J. utrzymuje się z zasiłku stałego, a jego łączny dochód, ustalony zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, wynosi 444 zł i nie przekracza ustawowego kryterium dochodowego, określonego w tym przepisie. J. J. spełniał zatem w ocenie organu kryterium, z art. 7 pkt 1 ustawy (ubóstwo) i zaszły przesłanki do przyznania mu pomocy w formie zasiłku celowego z art. 39 ustawy o pomocy społecznej w kwocie 200 zł na zakup żywności i leków. Odwołanie od tej decyzji złożył J. J., w którego treści wyraził niezadowolenie z wysokości przyznanego mu zasiłku. Zaznaczył, że zarówno kwota 100 zł na zakup żywności, jak i kwota 100 zł na zakup leków są nieadekwatne do wydatków, jakie ponosi na te potrzeby i dlatego też wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy dnia [...] 2010 r., znak: [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Organ zwrócił uwagę na element stanu faktycznego, a mianowicie na okoliczność, że J. J. jest osobą niepełnosprawną i ze względu na swoją niepełnosprawność otrzymuje zasiłek stały w wysokości 444 zł, który stanowi jedyny jego dochód. Orzeczenie o niepełnosprawności straciło jednakże ważność z dniem 31 marca 2010 r. Organ zauważył przy tym, że wójt Gminy przyznając J. J. zasiłek celowy w wysokości 200 zł z przeznaczeniem go na zakup żywności w wysokości 100 zł i zakup leków w wysokości 100 zł, nie ustosunkował się do tych istotnych okoliczności faktycznych. Nie ustalił stopnia tej niepełnosprawności, jak i na jaki okres niepełnosprawność ta została orzeczona. Uniemożliwia to, zdaniem organu odwoławczego ocenę stanu rzeczy, zwłaszcza, że w aktach sprawy brak jest decyzji o przyznaniu J. J. zasiłku stałego. Zdaniem Kolegium organy pomocy społecznej w uzasadnieniach decyzji tego rodzaju winny konkretnie podawać wysokość kwoty, jaką dysponowały na udzielenie danego rodzaju potrzeby, jaka kwota już została rozdysponowana i na co oraz w jakiej wysokości były przyznawane przeciętnie zasiłki celowe. Nie wskazanie tego "(...) można uznać za działanie organu nadmiernie dowolne, a więc przekraczające granice uznania administracyjnego". Organ powinien, zatem ustalić rzeczywistą wysokość potrzeb J. J. i wykazać, dlaczego uznał przyznaną mu pomoc za wystarczającą na ich zaspokojenie, z uwzględnieniem oczywiście realnych możliwości finansowych gminy. Kolegium podniosło też, że jednym z elementów decyzji jest uzasadnienie decyzji, które powinno zawierać wskazanie okoliczności faktycznych jak i prawnych, jakimi organ kierował się przy orzekaniu. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji rodzi wątpliwości strony, co do słuszności dokonanego nią rozstrzygnięcia niejednokrotnie jest powodem zaskarżenia takiej decyzji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 czerwca 2010 r., nr [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył J. J. W jej treści stwierdził, że instytucje powołane do pomocy społecznej działają nieudolnie. Dalej zauważył, że w przedmiotowym postępowaniu Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej nie znajduje podstaw do zmiany lub uchylenia decyzji własnej, w myśl art. 133 k.p.a. i przekazuje odwołanie organowi odwoławczemu, który decyzję organu l instancji uchyla i sprawę przekazuje organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. Takie działanie organów w nie zawiłej sprawie stawia osobę w skrajnie trudnej życiowo sytuacji, gdyż zostaje ona wskutek tego pozbawiona środków do życia, a także uniemożliwia odwołanie się i dochodzenie swoim praw. Zakwestionował również stanowisko organu l instancji podnosząc, że w oparciu, o jakie kryteria organ ten twierdzi, że kwota 100 zł na miesięczne utrzymanie jest kwotą wystarczającą, - na jakiej podstawie. Z jakich powodów punktem odniesienia nie jest w tym zakresie minimalna płaca. Wskazał również, że Gminy Ośrodek Pomocy Społecznej nie zwraca pełnej kwoty 194,63 zł, wydatkowanej na zakup leków. Wobec tego wniósł o zwrot przez organ l instancji pozostałej części kwoty - 94,63 zł, wydatkowanej na leki - oraz o uchylenie zaskarżonej decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze i rozpatrzenie jego skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dodając, że przyznanie zasiłku celowego nie wiąże się z miesięcznym okresem rozliczeniowym, a co do kwoty tego zasiłku odpowiadającej wysokości minimalnej płacy, wskazało, że tego rodzaju oczekiwanie jest niewspółmiernie wygórowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał w następstwie rozpoznania skargi w dniu 7 grudnia 2010 r. wyrok, na mocy którego oddalił skargę J. J. Sąd w uzasadnieniu wyroku zaznaczył, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowi, że zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów m.in. zakupu żywności, leków i leczenia. Powołany powyżej przepis nie precyzuje wysokości takiego zasiłku. Z uwagi na użyty przez ustawodawcę w tym przepisie zwrot "może", należy przyjąć, że decyzja w zakresie zasiłku celowego podejmowana jest przez organ administracyjny, w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego trafnie wobec tego wskazało Kolegium, że organ l instancji nie ustalił i nie wskazał istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności związanych z ważnością orzeczenia o niepełnosprawności, a co za tym idzie, ze źródłem i wysokością dochodu skarżącego. Ustalenie okoliczności, że skarżący z jakiś względów, nie otrzymuje zasiłku stałego, powiązanego z orzeczeniem o niepełnosprawności, niewątpliwie wpływałoby na obraz jego sytuacji życiowej, w tym materialnej. Prawidłowo też w ocenie Sądu argumentuje Kolegium, że uzasadnienie decyzji o przyznaniu zasiłku celowego, zwłaszcza określonej jego kwoty, winno zawierać wskazanie, co legło u podstaw przyznania skarżącemu tego świadczenia w takiej, a nie innej wysokości, nawet z odwołaniem się do ilości posiadanych na te cele przez organ pomocy społecznej środków finansowych, wielkości kwot już rozdysponowanych, czy ilości beneficjentów. Organ pomocy społecznej musi, wyważyć pomiędzy indywidualnym interesem osoby ubiegającej się o pomoc, a interesem społecznym, w którym wyraża się interes pozostałych obywateli, w tym także tych, którzy podobnie jak skarżący, także oczekują ze względu na swoją sytuację życiową pomocy od Państwa. Bezsprzecznie strona powinna wiedzieć, jakimi kryteriami kierował się organ przyznając jej zasiłek celowy jedynie w wysokości 200 zł. Gwarantują jej to postanowienia naczelnych zasad postępowania administracyjnego: art. 8, stanowiącego, że organy obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębić zaufanie obywateli do organów Państwa, jak i art. 11 k.p.a., z którego treści wynika, iż organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu spraw. Sąd dalej wskazał, że rację ma też Kolegium podnosząc, że organ l instancji powinien w ponownym rozpatrzeniu sprawy ustalić rzeczywiste potrzeby skarżącego, a następnie rozważając przyznanie mu pomocy w określonej wysokości wziąć to pod uwagę, jak i realne możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej. Sąd zauważył, że pomoc społeczna ma mieć charakter doraźny, skierowany na przezwyciężenie sytuacji, w jakiej dana osoba się znalazła, a która nie jest w stanie jej samodzielnie przezwyciężyć wykorzystując w tym celu własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ustawy o pomocy społecznej). Wysokość przyznawanego zasiłku jest każdorazowo determinowana możliwościami pomocy społecznej. Udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, organ powinien dostosowywać rodzaj i wysokość świadczenia do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnić potrzeby osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Na koniec Sąd podał, że SKO w sposób wystarczający uzasadniło potrzebę uchylenia decyzji organu l instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia, w głównej mierze ze względu na sytuację życiową skarżącego i brak w motywach wydanej przez organ l instancji decyzji, czym się on kierował orzekając o przyznaniu skarżącemu niskiej kwoty zasiłku. Wskazany w tej decyzji kierunek przyszłych działań organu l instancji jest korzystny dla skarżącego, a organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. J. J. wniósł od powyższego orzeczenia skargę kasacyjną, orzeczeniu zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego polegającego na: - błędnej wykładni art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej (dalej: "u.o.p.s") w zw. z art. art. 39 ust. 1 lub 2 u.o.p.s., II. przepisów normujących postępowanie przed sądami administracyjnymi, a mianowicie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 i 15 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. w zw. z art. 19 ust.2 pkt.1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. art. 107 k.p.a. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 k.p.a., oraz w zw. z art. 76 k.p.a. i art. 107 u.o.p.s. oraz § 2 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 k.p.a., 80 k.p.a. oraz 76 k.p.a. w zw. z art. 107 u.o.p.s. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. 107 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 39 u.o.p.s. oraz art. 3 ust. 4 u.o.p.s. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 ust. 3 u.o.p.s. w zw. z art. 138 §2 k.p.a. - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., - art. 134 i 135 p.p.s.a. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wydał opisany na wstępie wyrok, zauważając, że ocena zaskarżonej decyzji dokonana została przez Sąd Wojewódzki bez należytego rozważenia treści art. 138 § 2 K.p.a. stanowiącego, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W rozpoznawanej sprawie Sąd Wojewódzki zaakceptował stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego co do tego, że organ pierwszej instancji nie ustalił i nie wskazał istotnych dla treści rozstrzygnięcia okoliczności, co stało się przyczyną uchylenia decyzji. Jednak NSA podzielił pogląd skarżącego, że powyższe stwierdzenie Sądu nie zostało poprzedzone dość wnikliwą analizą decyzji organów obu instancji i materiału dowodowego zebranego w postępowaniu administracyjnym. Sąd zauważył, że ustalone zostało w sprawie, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną, samotnie gospodarującą, uzyskującą zasiłek stały w wysokości 444 zł. Przyjęto też, że posiada on bardzo trudną sytuację materialną i nie jest w stanie zapewnić sobie żywności i leków, oraz że spełnia kryterium ubóstwa (art. 7 pkt 1 u.o.p.s.). Powyższe okoliczności, jak zauważył NSA, znalazły potwierdzenie w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego, z którego wynika, że orzeczenie o niepełnosprawności skarżącego traci ważność w dniu 31 marca 2010 r., a postępowanie w sprawie orzeczenia niepełnosprawności jest kontynuowane. W ocenie NSA, w takim stanie faktycznym sprawy trudno uznać za przekonującą argumentację Kolegium, a następnie Sądu Wojewódzkiego, co do istnienia potrzeby przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji. Uzasadnienie orzeczenia Kolegium dowodzi, że zasadniczo o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej orzeczono z powodu braku jej prawidłowego uzasadnienia, zwłaszcza w zakresie informacji o niepełnosprawności skarżącego oraz danych dotyczących wysokości środków finansowych, którymi dysponował organ na cele pomocy społecznej. W ocenie NSA braki występujące w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji nie mogły stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 138 § 2 K.p.a. Ponadto NSA zauważył, że samo Kolegium również nie ustrzegło się od naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Z uzasadnienia jego decyzji nie wynika bowiem dlaczego, wobec dostrzeżonych braków w postępowaniu wyjaśniającym, organ odwoławczy nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 136 K.p.a. i nie przeprowadził uzupełniającego postępowania dowodowego. NSA podkreślił, że wbrew temu co przyjął Sąd Wojewódzki, uzasadnienie Kolegium nie zawiera przekonującej argumentacji co do tego, że rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części przez organ pierwszej instancji. Argumentacja przytoczona przez Kolegium wskazuje, że organ ten swoje działanie ograniczył w istocie do funkcji kontrolnej, podczas gdy powinien sprawę rozpoznać merytorycznie w jej całokształcie. NSA podkreślił też, że wyjątkowy charakter decyzji kasacyjnej ma związek z zasadą dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), której istota polega na dwukrotnym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Zasada, iż organ odwoławczy powinien podjąć wszelkie, oczywiście możliwe kroki, zmierzające do merytorycznego załatwienia sprawy -nabiera szczególnego znaczenia właśnie w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Jest to bowiem taka kategoria postępowań, w których priorytetowe znaczenie ma dobro osób korzystających z pomocy społecznej (art. 100 ust. 1 u.o.p.s.), a organy administracji powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Przewidziana w art. 12 K.p.a. zasada szybkości i ograniczonego formalizmu została niewątpliwie wzmocniona na gruncie ustawy o pomocy społecznej, co należy mieć na względzie przy kontroli legalności decyzji wydanych przez organy właściwe w tych sprawach. Jako nieusprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej NSA uznał naruszenie przepisu art. 3 ust. 4 u.o.p.s. w zw. z art. 39 ust. 1 i 2 u.o.p.s. Sąd wypowiadając się co do kryteriów, jakie muszą być brane pod uwagę przy określaniu wysokości przyznawanego świadczenia, poczynił trafną uwagę, że znaczenie ma także ilość posiadanych na cele pomocy społecznej przez organ środków finansowych, wielkość kwot rozdysponowanych, czy też ilość beneficjentów. Organ pomocy społecznej musi bowiem wyważyć pomiędzy indywidualnym interesem osoby ubiegającej się o pomoc a interesem społecznym, w którym wyraża się interes pozostałych obywateli, w tym także tych, którzy podobnie jak skarżący, także oczekują ze względu na swoją sytuację życiową pomocy od Państwa. Zastrzeżenia natomiast wzbudziło NSA stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, iż powstała potrzeba, aby to organ pierwszej instancji ponownie ustalił rzeczywiste potrzeby skarżącego i rozważył wysokość przedmiotowego zasiłku. W ramach wytycznych do dalszego orzekania, NSA wskazał, że Sąd Wojewódzki oceniając ponownie legalność zaskarżonej decyzji uwzględni po pierwsze - nie tylko ogólne wymogi procesowe, ale też reguły obowiązujące w postępowaniu prowadzonym przez organy pomocy społecznej po drugie - cele pomocy społecznej, a zwłaszcza charakter świadczenia, o które ubiega się skarżący. Sąd zauważył również, że z uwagi na to, że przedmiotem kontroli sądowej jest kasacyjna decyzja organu odwoławczego, to Sąd musi uwzględnić okoliczność, że w dalszym toku sprawy wydane zostało kolejne rozstrzygnięcie przez organ pierwszej instancji. Rzeczą więc Sądu Wojewódzkiego będzie rozważenie przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz ewentualne skorzystanie z uprawnienia orzeczniczego, przewidzianego w art. 135 p.p.s.a. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 190 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 190 zd. 1 p.p.s.a. dotyczyć może tylko dwóch sytuacji. Pierwsza z nich związana jest z ewentualną zmianą stanu faktycznego. Gdy w trakcie ponownego rozpoznania sprawy sąd I instancji stwierdzi, że stan faktyczny, który stanowił podstawę faktyczną rozstrzygnięcia dokonanego przez Naczelny Sąd Administracyjny nie został dostatecznie wyjaśniony bądź jest odmienny od przyjętego przez NSA, nie jest związany wyrażoną poprzednio oceną, ponieważ do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie nastąpiła zmiana stanu faktycznego od przyjętego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji organu I instancji z dnia [...] 2010 r. znak: [...] została w dniu [...] 2010 r., po ponownym rozpoznaniu wniosku J. J., wydana decyzja przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej działającego z upoważnienia Wójta, przyznająca skarżącemu zasiłek celowy w wysokości 200 zł, na pokrycie części kosztów leków i leczenia – 100 zł oraz na zakup żywności 100 zł. Decyzja ta nie została przez J. J. zaskarżona i jest ostateczna, co ustalił Sąd na podstawie pisma Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia 13 listopada 2012 r. Sąd rozważając możliwość zastosowania przepisu art. 135 ppsa doszedł do wniosku, iż brak było podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 12 lipca 2010r., gdyż decyzja ta w ocenie Sądu jest zgodna z prawem i nie narusza przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362, ze zm.). Organ I instancji w sposób prawidłowy wyważył pomiędzy indywidualnym interesem osoby ubiegającej się o pomoc a interesem społecznym, w którym wyraża się interes pozostałych obywateli, w tym także tych, którzy podobnie jak skarżący, także oczekują ze względu na swoją sytuację życiową pomocy od Państwa. Skarżący objęty stałą pomocą ze strony Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej. Nie może jednakże domagać się przyznawania mu każdorazowo pomocy we wnioskowanej przez siebie wysokości z uwagi na ograniczone środki, jakimi dysponuje GOPS. Mając powyższe na uwadze, skoro stan faktyczny uległ zasadniczej zmianie od stany faktycznego przyjętego przez Naczelny Sąd Administracyjny, a w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja rozstrzygająca niniejszą sprawę, z którą to decyzją skarżący pogodził się, nie składając od niej odwołania, na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na mocy art. 250 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.