III SA/Kr 1148/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) SO del. Janusz Bociąga Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie gorącego posiłku skargę oddala Pismem z dnia 19 grudnia 2011 r. M. N. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej "o dofinansowanie do kosztów obiadów w stołówce pracowniczej Uniwersytetu w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 r." na uzasadnienie podał, że chce korzystać z pracowniczej stołówki uniwersyteckiej, z której korzysta od 1974 r., położonej blisko od jego miejsca zamieszkania i w której są dobre obiady. Jednocześnie zaznaczył, że – jego zdaniem – bezprawnym jest doliczanie do jego dochodu równowartości pieniężnej świadczenia, które otrzymuje z Uniwersytetu w postaci gorącego posiłku. Decyzją z dnia [...] 2012 r. Nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania M. N. świadczenia w formie gorącego posiłku. Organ I instancji ustalił, że M. N. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a źródłem jego dochodu w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w listopadzie 2011 r. była renta z ZUS w wysokości 818,74 zł, dodatek mieszkaniowy w wysokości 25,75 zł oraz comiesięczne dofinansowanie do obiadów z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych w stołówce pracowniczej Uniwersytetu w okresie od 01.09.2011 r. do 31.12.2011 r., które w listopadzie wyniosło 211,25 zł. Prezydent Miasta podał, że zgodnie z art. 8 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, do dochodu ustalonego zgodnie z art. 8 ust. 3 tej ustawy nie wlicza się jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, zasiłku celowego, pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty oraz wartości świadczenia w naturze. Organ I instancji uznał zatem, że nie ma podstawy do wyłączenia z dochodu M. N. dofinansowania do obiadów z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Zdaniem organu nie jest to bowiem świadczenie w naturze w rozumieniu art. 8 ust. 4 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej, gdyż co miesiąc stosowna kwota jest przekazywana na konto stołówki i w listopadzie wyniosła ona 211,25 zł. Organ I instancji stwierdził, że kwota ta nie została wprawdzie wypłacona do rąk wnioskodawcy, jednak nie zmienia to faktu, że nie można w tym przypadku mówić o formie rzeczowej ponieważ Uniwersytetu dokonał opłat za obiady w stołówce, do których płacenia M. N. był zobowiązany. Zdaniem Prezydenta Miasta, przyznanego dofinansowania do obiadów z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nie można uznać też za jednorazowe pieniężne świadczenie socjalne w rozumieniu art. 8 ust. 4 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Organ I instancji zaznaczył przy tym, że przepisy tej ustawy nie wskazują co należy rozumieć pod pojęciem jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, ale w doktrynie i orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że świadczeniem tego rodzaju jest: zasiłek celowy wymieniony w art. 36 pkt 1 lit. c oraz w art. 39 ustawy o pomocy społecznej; zapomogi i pożyczki przyznawane w szczególności przez państwowe lub inne fundusze celowe, zakładowe fundusze świadczeń socjalnych, Grodzki Urząd Pracy, organizacje pozarządowe, fundacje związki zawodowe, kościoły i związki wyznaniowe; dodatki do zasiłku rodzinnego z tytułu urodzenia dziecka oraz z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego. Prezydent Miasta stwierdził, że przyznane M. N. dofinansowanie do obiadów z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych miało charakter okresowy a nie jednorazowy. Mając powyższe na uwadze organ I instancji podał, że stosownie do art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony), bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania. W ocenie Prezydenta Miasta, dofinansowanie do obiadów opłacane przez Uniwersytet na rzecz M. N. należy uznać za świadczenie pieniężne i przyjąć, że przychód ten stanowi z punktu widzenia ustawy o pomocy społecznej dochód podlegający wliczeniu do dochodu. Tym samym organ I instancji uznał, że łączny dochód M. N. w listopadzie 2011 r. wyniósł 1055,74 zł i tym samym przekracza 200% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, tj. kwotę 954,00 zł. Prezydent Miasta podał też, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł, że w myśl art. 48 ust. 1 tej ustawy osoba lub rodzina ma prawo do schronienia, posiłku i niezbędnego ubrania, jeżeli jest tego pozbawiona, a zgodnie z ust. 4 tego przepisu pomoc doraźna albo okresowa w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Rozważając zasadność przyznania M. N. dofinansowania do gorącego posiłku Prezydent Miasta powołał się na treść § 1 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2006 r. Nr [...] w sprawie zasad ponoszenia odpłatności za świadczenia w postaci posiłków, zgodnie z którym pomoc w formie posiłku może zostać przyznana osobom, o których mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", których dochód lub dochód na osobę w rodzinie przekracza 150%, a jednocześnie nie przekracza 200% kryterium dochodowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. W odwołaniu od powyższej decyzji Prezydenta Miasta M. N. wniósł o jej uchylenie i orzeczenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze co do istoty sprawy przez przyznanie mu na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 r. świadczenia w postaci gorącego posiłku w stołówce pracowniczej Uniwersytetu, zamiast zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności w wysokości 93,75 zł, względnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Nadto odwołujący domagał się aby organ II instancji nakazał Prezydentowi Miasta przyznać odwołującemu się na stałe świadczenia w postaci gorącego posiłku (obiadów) w stołówce pracowniczej Uniwersytetu, a kwota ta powinna być wypłacana do jego rąk z przeznaczeniem na zakup gorącego posiłku (obiadów) w stołówce pracowniczej Uniwersytetu, ewentualnie w razie oddalenia tego żądania, przelewana na konto stołówki pracowniczej Uniwersytetu. Odwołujący się podał, że we wniosku z dnia 19 grudnia 2011 r., doprecyzowanym następnie w protokole wywiadu środowiskowego z dnia 22 grudnia 2011 r., wniósł o: 1) przyznanie świadczenia w postaci gorącego posiłku (obiadu) w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 2012 r. na stołówce pracowniczej Uniwersytetu, ewentualnie 2) o przyznanie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do obiadów w stołówce pracowniczej Uniwersytetu. Odwołujący się stwierdził, że w pierwszej kolejności organ I instancji powinien rozpatrzyć żądanie o przyznanie gorącego posiłku na stołówce pracowniczej Uniwersytetu, a dopiero w razie jego oddalenia rozpoznać żądanie o przyznanie zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do obiadów na stołówce pracowniczej Uniwersytetu. Zdaniem odwołującego się, organ nie mógł zatem rozpatrzyć żądania drugiego zanim nie oddalił uprzednio całkowicie lub częściowo żądania pierwszego. Tymczasem MOPS przyznał zasiłek celowy specjalny na zakup żywności w kwocie 93,75 zł na okres od 1 stycznia do 29 lutego 2012 r., natomiast pismem z dnia 19 stycznia 2012 r. Nr [...] poinformował odwołującego się, że sprawa dotycząca przyznania pomocy w formie gorących posiłków nie może być załatwiona w terminie 1 miesiąca zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. Przyczyną przedłużenia postępowania było oczekiwanie na stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w związku z wniesionym przez M. N. odwołaniem w tożsamej sprawie. Odwołujący się podał, że terminy te były przedłużane co miesiąc, aż do 20 kwietnia 2012 r. Zdaniem odwołującego się, skoro organ I Instancji uważał, że rozstrzygnięcie przez niego sprawy wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Wojewódzki Sąd Administracyjny lub Naczelny Sad Administracyjny, to powinien był wydać postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. M. N. stwierdził, że wydając dwie decyzje z dnia [...] 2011 r. i [...] 2012 r. o przyznaniu zasiłku celowego specjalnego na dofinansowanie do zakupu obiadów w stołówce pracowniczej Uniwersytetu organ I instancji faktycznie, ale nie prawnie, oddalił żądanie o przyznanie świadczenia w postaci gorącego posiłku na stołówce pracowniczej Uniwersytetu w okresie od 1 do 31 grudnia 2011 r. oraz od 1 stycznia do 29 lutego 2012 r. Formalnie jednak takiej decyzji częściowej, ani tym bardziej całkowitej, organ nie wydał, uniemożliwiając M. N. wniesienie odwołania od tej decyzji. Odwołujący się zarzucił prezydentowi Miasta bezprawne i bezpodstawne wliczenie do dochodu równowartości świadczenia w naturze w postaci gorącego posiłku (obiadów) przyznanego decyzją Rektora Uniwersytetu w stołówce pracowniczej Uniwersytetu w kwocie 305 zł, pomniejszonej o wartość świadczenia MOPS, tj. 93,75 zł, czyli 211,25 zł w listopadzie 2011 r. i podniósł, że – jego zdaniem - świadczenia tego nie wlicza się do dochodu, gdyż jest to wartość świadczenia w naturze. Odwołujący się wyjaśnił, że zgodnie z art. 8 ust. 4 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej, do dochodu nie wlicza się "wartości świadczenia w naturze", czyli świadczenia w postaci gorącego posiłku (obiadów) przyznanych przez Uniwersytet. Zdaniem M. N., "posiłek" jest klasycznym, typowym przykładem świadczenia w naturze, o czym stanowi art. 36 ust. 2 pkt 2j: "Świadczeniami z pomocy społecznej są: 2) świadczenia niepieniężne (świadczenia w naturze w rozumieniu art. 8 ust. 4 pkt 4 ustawy o pomocy społecznej) posiłek". Odwołujący się stwierdził, że jest rzeczą oczywistą, że za każdym świadczeniem w naturze kryje się jego równowartość pieniężna, bo ktoś za to świadczenie w naturze musi zapłacić, dlatego wykładnia przyjęta przez organ I instancji jest sprzeczna z prawem, w tym ustawą o pomocy społecznej (m.in. z art. 8 ust. 4 pkt 4 w zw. z art. 36 pkt 2j). Ponadto podniósł, że zgodnie z art. 48 ust. 1 i 4 ustawy o pomocy społecznej, ma on prawo do jednego gorącego posiłku dziennie, który może być realizowany w dowolnym miejscu, np. na stołówce studenckiej lub uczniowskiej, stołówce pracowniczej. Odwołujący się podniósł, iż przy posiłku gorącym (obiad) ma on publiczne prawo podmiotowe (roszczenie) do tego świadczenia (w naturze) w stosunku do organu administracyjnego (wyłączone jest ono jednocześnie z uznania administracyjnego), zaś przy zasiłku celowym specjalnym nie ma publicznego prawa podmiotowego do organu administracyjnego, gdyż przyznawane jest ono jako świadczenie o charakterze nieobowiązkowym na zasadzie uznania administracyjnego. Odwołujący się zastrzegł jednak, że gdyby okazało się, że gorący posiłek nie jest świadczeniem w naturze, to wówczas należy uznać go za jednorazowe pieniężne świadczenie socjalne (art. 8 ust. 4 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej), które jest wprawdzie przyznane jednorazowo, ale wypłacane częściami (ratami miesięcznymi) składającymi się na jedną całość (a nie jest to świadczenie pieniężne okresowe) i dlatego nie wlicza się go do dochodu w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. M. N. zastrzegł również, iż w razie nieprzyjęcia, że jest to jednorazowe pieniężne świadczenie socjalne, należy wtedy przyjąć, że jest to "zasiłek celowy" przyznany przez Uniwersytet na zakup obiadów (art. 8 ust. 4 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej w drodze analogii). Taką też - zdaniem odwołującego - postać alternatywną przyjął organ I instancji w decyzji przyznając zasiłek celowy specjalny, czyli postać zasiłku celowego specjalnego, spełniającego jego istotę. W ocenie M. N., gorący posiłek można także uznać za pomoc materialną mającą charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawaną na podstawie przepisów o systemie oświaty (art. 8 ust. 4 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej). Zdaniem M. N., świadczenie Uniwersytetu z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych ma charakter pomocy materialnej mającej charakter socjalny przyznawanej na podstawie prawa o szkolnictwie wyższym, które jest rodzajem oświaty i z tego też tytułu nie wlicza się tego świadczenia do dochodu. Odwołujący się zarzucił również organowi I instancji, że ten bezprawnie i bezpodstawnie żąda od niego przedstawiania zaświadczenia ZUS o wysokości renty, pomimo tego, że organowi doręczona została kserokopia decyzji ZUS o wysokości renty. Ponadto organ I instancji żąda od odwołującego się wyciągu bankowego za dany miesiąc (z historią operacji bankowych), za który przelewana jest renta ZUS, pomimo braku do tego podstaw prawnych. Za bezprawne i bezpodstawne odwołujący się uznał wliczanie do jego dochodu dodatku mieszkaniowego w wysokości 25,75 zł w listopadzie 2011 r. Zdaniem M. N., jest to w istocie świadczenie socjalne pełniące podobną funkcję jak świadczenia z pomocy socjalnej, w tym zasiłek celowy (art. 8 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 39 ustawy o pomocy społecznej) lub jednorazowe świadczenie pieniężne socjalne (art. 8 ust. 4 pkt 1) lub wartość świadczenia w naturze (art. 8 ust. 4 pkt 1) w postaci usługi na utrzymanie mieszkania, lub pomoc materialna mająca charakter socjalny (art. 8 ust. 4 pkt 3 ustawy o pomocy społecznej) i nie wlicza się go do dochodu z ustawy o pomocy społecznej. M. N. zwrócił się do Kolegium o dokonanie waloryzacji progów dochodowych, które wynoszą obecnie 477 zł dla osoby samotnie gospodarującej, wobec niedokonywania tej waloryzacji przez Radę Ministrów, mimo obowiązku ustawowego od 1 października 2006 r. i stałej wysokiej inflacji i wzrostu cen oraz zwiększenia wynagrodzeń za pracę. Zdaniem odwołującego się, samoistne prawo podmiotowe m.in. do gorącego posiłku (obiadu) wynika dla niego z Konstytucji RP oraz z prawa Unii Europejskiej (np. Europejskiej Kart Społecznej). Decyzją z dnia 25 czerwca 2012 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 2, art. 3, art. 8 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i ust. 4, art. 48 ust. 1 i ust. 4, art. 102 ust. 1, art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.), art. 3 pkt 1, art. 5 ust. 1, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 z późn. zm.), § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 127, poz. 1055), § 1 uchwały Rady Miasta z dnia [...] 2006 r. Nr [...] w sprawie zasad ponoszenia odpłatności za świadczenia w postaci posiłków oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. Nr [...]. Kolegium podzieliło stanowisko organu l instancji, iż dofinansowanie do obiadów z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, przyznane decyzją Rektora Uniwersytetu oraz dodatek mieszkaniowy należy uznać za dochód w sprawie o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Organ odwoławczy wskazał, że dofinansowanie do obiadów z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych nie jest świadczeniem w naturze. Jest to bowiem odpowiednia kwota pieniężna, która co miesiąc przekazywana jest na konto stołówki. Dofinansowanie stanowi więc, zdaniem Kolegium, świadczenie pieniężne, które zamiast odwołującego się, na konto stołówki wpłaca Uniwersytet z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Organ II instancji stwierdził, że dofinansowanie to nie jest również jednorazowym pieniężnym świadczeniem socjalnym, albowiem ma charakter okresowy i zostało przyznane na okres od 1 września 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. W ocenie Kolegium, organ l instancji zasadnie uznał również za dochód w niniejszej sprawie przyznany M. N. dodatek mieszkaniowy. Jest to bowiem świadczenie okresowe, a zatem brak podstaw do jego wyłączenia z dochodu. W związku z powyższym na podstawie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego Kolegium ustaliło, że M. N. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a uzyskiwany przez niego dochód przekracza 200% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na dochód strony w listopadzie 2011 r. składała się: renta z tytułu niezdolności do pracy w wysokości 818,74 zł netto, dodatek mieszkaniowy w kwocie 25,75 zł oraz dofinansowanie do obiadów z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych, które w tym miesiącu wyniosło 211,25 zł. W związku z powyższym dochód strony w listopadzie wyniósł 1055,74 zł. Biorąc powyższe pod uwagę, Kolegium uznało, że organ l instancji zasadnie odmówił przyznania M. N. świadczenia w formie gorącego posiłku z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego. Odnosząc się natomiast do podniesionych w odwołaniu zarzutów i wniosków, Kolegium stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie. W szczególności Kolegium podało, że organy administracji obu instancji nie posiadają kompetencji do dokonywania waloryzacji kryterium dochodowego. Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a zatem nie mogą przyznać świadczenia w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie kryteria warunkujące ich przyznanie, określone w obowiązujących przepisach prawa. W skardze na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego M. N. wniósł o jej uchylenie, podnosząc te same zarzuty co w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, skarga M. N. jest nieuzasadniona. Przedmiotem skargi M. N. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2012 r. Nr [...] odmawiającą przyznania M. N. świadczenia w postaci gorącego posiłku. Powyższe decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu m.in. o przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2009 r., Nr 175, poz. 1362 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" (Dz. U. Nr 267, poz. 2259 z późn. zm.). Art. 2 pkt 1 ustawy o ustanowieniu programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" stanowi: "Art. 2. Celem Programu jest: 1) wsparcie gmin w wypełnianiu zadań własnych o charakterze obowiązkowym w zakresie dożywiania dzieci oraz zapewnienia posiłku osobom jego pozbawionym, ze szczególnym uwzględnieniem osób z terenów objętych wysokim poziomem bezrobocia i ze środowisk wiejskich;" Z treści przytoczonego wyżej art. 2 pkt 1 ustawy wynika więc, że celem programu jest m.in. "zapewnienie posiłku osobom jego pozbawionym". Tymczasem – jak wynika to z akt sprawy – skarżący M. N. nie jest osoba pozbawioną posiłku, albowiem od lat, co sam podkreśla, otrzymuje gorący posiłek w stołówce pracowniczej Uniwersytetu, który to posiłek w formie obiadu finansowany jest z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Zdaniem Sądu, już tylko ta okoliczność – w przypadku twierdzenia skarżącego, że otrzymuje on nie dofinansowanie do obiadów, a świadczenie w naturze w postaci gorącego posiłku – powoduje, że skargę należy oddalić jako całkowicie nieuzasadnioną. W przypadku, gdyby jednak uznać, jak uczyniły to organy administracyjne obu instancji, że skarżący korzystając z obiadów w stołówce pracowniczej Uniwersytetu finansowanych z funduszu socjalnego nie otrzymuje świadczenia w naturze w postaci gorącego posiłku, a jedynie dofinansowanie do obiadów w postaci comiesięcznej kwoty przeznaczanej na ten cel z funduszu socjalnego Uniwersytetu, to – zdaniem Sądu – rację mają organy obu instancji włączając kwotę dofinansowania do dochodu, o którym mowa w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Sąd zwraca uwagę w szczególności na treść art. 8 ust. 3 i ust. 4 tej ustawy, który stanowi: "Art. 8. (...) 3. Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku (...) bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne (...) oraz ubezpieczenia społeczne (...); 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. 4. Do dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 nie wlicza się: 1) jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego; 2) zasiłku celowego; 3) pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty; 4) wartości świadczenia w naturze; 5) świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych." Zdaniem Sądu, nie ma racji skarżący podnosząc, że otrzymywane przez niego z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych Uniwersytetu dofinansowanie do obiadów w stołówce pracowniczej jest jednorazowym pieniężnym świadczeniem socjalnym, albowiem otrzymywane dofinansowanie jest przyznawane na dłuższy okres jako świadczenie comiesięczne, a nie jednorazowe w rodzaju jednorazowej zapomogi. Nie jest to także zasiłek celowy, który jest przyznawany jako świadczenie z ustawy o pomocy społecznej. Nie jest to także pomoc materialna mająca charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawana na podstawie przepisów o systemie oświaty, albowiem przepisy o systemie oświaty przewidują różnego rodzaju stypendia, do których nie należy dofinansowanie do obiadów z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych uczelni. Nie można też uznać, że kwota dofinansowania jest wartością świadczenia w naturze, albowiem kwestia otrzymywania przez skarżącego obiadu jako świadczenia w naturze – omówiona wyżej – wykluczałaby sama przez się możliwość przyznania skarżącemu drugiego świadczenia w formie gorącego posiłku. Tak więc, zdaniem Sądu, zarzuty przedstawione przez skarżącego należy uznać za nieuzasadnione, a stanowisko organów administracyjnych obu instancji za zgodne z prawem. Należy zauważyć, że organy administracyjne obu instancji przeprowadziły prawidłowo postępowanie w sprawie i dokonały ustaleń i oceny stanu faktycznego w sposób właściwy nie naruszając ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.