III SA/Kr 1155/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. na czynność Starosty z dnia 6 września 2010r. nr [...] w przedmiocie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia : odrzucić skargę Pismem z dnia 30 sierpnia 2010r. A. J. zwrócił się do Starosty o zwrot nadpłaty w kwocie 425 zł za wydanie karty pojazdu marki BMW o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi Starosta w piśmie z dnia 6 września 2010r. nr [...] wyjaśnił, że brak jest podstaw do zwrotu opłaty za kartę pojazdu, która została pobrana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami, tj. § 1 pkt 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. nr 137, poz. 1310). Równocześnie Starosta wskazał, że jeżeli strona jest niezadowolona za sposobu załatwienia sprawy to przysługuje jej prawo złożenia skargi na czynność organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w terminie 14 dni od otrzymania tego pisma. Pismem z dnia 23 września 2010r. A. J. wniósł skargę na powyższe pismo Starosty domagając się jego uchylenia. Powołał się przy tym na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04 stwierdzający niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310) z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W dniu 10 lutego 2005r. skarżący A. J. uiścił opłatę za kartę pojazdu w związku z rejestracją samochodu na podstawie § 1 ust. 1 obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U nr 137, poz. 1310 z późn. zm.), który to przepis wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04 (Dz. U nr 15, poz.119) został uznany za niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma także uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008r., sygn. akt I OPS 3/07, która w tezie wyraziła pogląd, że skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 w/w rozporządzenia jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Jak zauważył bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w przypadku żądania przez stronę zwrotu opłaty za kartę pojazdu w całości lub w części, bez względu na motywy żądania, przedmiotem sprawy jest to, czy strona miała obowiązek uiszczenia określonej opłaty wynikający z przepisu prawa. Nie ulega wątpliwości, że uiszczenie opłaty za kartę pojazdu jest wykonaniem przez stronę obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, o którym organ nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Wobec tego żądanie zwrotu części opłaty za kartę pojazdu powoduje konieczność odniesienia się przez organ do takiego obowiązku w formie aktu lub czynności, które strona może poddać kontroli sądu administracyjnego. Skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżący nie poprzedził skargi wezwaniem organu do usunięcie naruszenia prawa jak wymaga tego w/w przepis prawa. Sąd zdaje sobie sprawę, że to organ błędnie pouczył skarżącego w piśmie z dnia 6 września 2010r., że ma prawo zaskarżenia czynności Starosty do sądu administracyjnego w terminie 14 dni od otrzymania tego pisma, niemniej jednak błędne pouczenie nie ma wpływu na ocenę Sądu prawidłowości zachowania przez skarżącego wymogów formalnych skargi z punktu widzenia art. 52 i 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Faktem jest, że skarżący nie wystosował do organu poprzedzającego skargę wezwania do usunięcie naruszenia prawa, co oznacza, że skarga na czynność Starosty z dnia 6 września 2010r. jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jako taka podlega odrzuceniu. Sąd nie ma podstaw do rozpoznania w związku z tym merytorycznie skargi. Mając powyższe na względzie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.