III SA/Kr 1159/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie: WSA Ewa Michna WSA Janusz Kasprzycki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi K. K. na akt Starosty Olkuskiego z dnia 17 lutego 2022 r., znak: ZD-2/661/PS/G/1/22 przedmiocie zatwierdzenia projektu zmiany stałej organizacji ruchu drogowego I. stwierdza nieważność zaskarżonego aktu, II. zasądza od Starosty Olkuskiego na rzecz skarżącego K. K. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną przez K. K., zwanego dalej skarżącym, czynnością z dnia 17 lutego 2022 r. nr ZD-2/661/PS/G/1/22, Starosta Olkuski, działając na podstawie § 8 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r.,poz. 784) i na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym), zatwierdził projekt zmiany stałej organizacji ruchu dla zadania pn.: "Zmiana stałej organizacji ruchu w ciągu drogi gminnej nr [...] – ulica [...] w zw. z wprowadzeniem dodatkowych tablic pod znak drogowy B-1 w miejscowości Olkusz". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższy akt skarżący zarzucił Staroście naruszenie przepisów: 1) § 3 ust. 1a pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem – poprzez zatwierdzenie stałej organizacji ruchu obejmującej projektowaną strefą ruchu, teren drogi wewnętrznej położonej na dz. ew. nr [...] z obr. P. w gminie Olkusz, której właścicielem jest skarżący, wprowadzając tam możliwość publicznego ruchu pojazdów do posesji nr [...], [...], [...], [...],[...],[...], [...], [...] i [...] przy ulicy [...], w sytuacji gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym zatwierdzanie organizacji ruchu na drodze wewnętrznej należy do podmiotu zarządzającego drogą wewnętrzną (art. 10 ust. 7 Prawa ruchu drogowym w zw. z § 3 ust. 1a pkt 3 ww. rozporządzenia. W konsekwencji zaskarżony akt Starosty został dokonany bez podstawy prawnej, a nadto właściciele posesji nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] mają bezpośredni dostęp do drogi publicznej od strony drogi gminnej publicznej ulicy [...] w Olkuszu; 2) § 4 ust. 3 pkt 2a oraz § 3 ust. 1a pkt 2 ww. rozporządzenia polegające na tym, iż organ zarządzający ruchem na drodze (tj. Starosta Olkuski) sam przedstawił projekt stałej organizacji ruchu oddziałujący na drogę wewnętrzną położoną na dz. ew. nr [...] z obr. P. w gminie Olkusz, w sytuacji gdy dla dróg wewnętrznym podmiotem właściwym do przedstawienia i opracowania projektu organizacji ruchu jest zarządca drogi wewnętrznej (tj. podmiot zarządzający drogą wewnętrzną), czego konsekwencją jest to, iż zatwierdzono organizację ruchu która nie jest zgodna z wolą, wnioskami i intencją podmiotu zarządzającego ruchem na drodze wewnętrznej. Zatwierdzona organizacja ruchu w sposób bezpośredni oddziaływuje bowiem na teren dz. ew. nr [...] z obr. P.; 3) § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 1 a pkt 7 ww. rozporządzenia – poprzez zatwierdzenie przez Starostę Olkuskiego stałej organizacji ruchu nr ZD-2/66i/PS/G/i/22 obejmującej strefę ruchu (znaki D - 52/53) na dz. ew. [...] z obr. P. w gminie Olkusz z wprowadzeniem nowych tabliczek podznakowych pod znakiem B - 1 rozciągających swoją jurysdykcję na teren wewnętrzny, w sytuacji gdzie winien był ten projekt odrzucić jako podmiot nieuprawniony do zatwierdzania organizacji ruchu na drogach wewnętrznych, przy czym indyferentne prawnie jest to czy sam słupek ocynkowany Ø 60 mm ze znakami D - 52 i B - a (wraz z tabliczkami uzupełniającymi stoi na dz. ew. nr [...] czy na dz. ew. nr [...] z obr. P.), gdyż znaki D - 52/D - 53 (strefa ruchu) są znakami strefowymi i tylko podmiot, który chce wprowadzenia takiej strefy (w tym przypadku na drodze wewnętrznej) może zatwierdzić taką organizację ruchu. Strefa ta rozciąga się bowiem na cały obszar strefy ruchu (w tym przypadku jedynie na obszar dz. ew. nr [...] z obr. P. w gminie Olkusz), a z akt postępowania w sprawie ZD-2/66i/PS/G/i/22 wynika, że organ zarządzający ruchem na drodze publicznej nie powziął opinii i stanowiska od podmiotu zarządzającego drogą wewnętrzną na dz. ew. nr [...] z obr. P. co do jego woli odnośnie wprowadzenia projektowanej organizacji ruchu (naruszenie zasady obowiązku współpracy z podmiotami zarządzającymi drogami wewnętrznymi); 4) art. 10 ust. 7 i 10 a Prawa o ruchu drogowym oraz art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych - polegające na tym, że organ zarządzający ruchem na drodze (tj. Starosta Olkuski) dokonał zatwierdzenia zmiany stałej organizacji ruchu obejmującej projektowaną strefą ruchu poprzez dodanie tabliczek podznakowych pod znakiem B - 1 rozciągających się na teren drogi wewnętrznej położonej na dz. ew. nr [...] z obr. P. w gminie Olkusz, której właścicielem jest skarżący, w sytuacji gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym zatwierdzanie organizacji ruchu na drodze wewnętrznej należy do podmiotu zarządzającego drogę wewnętrzną (art. 10 ust. 7 ustawy Prawo ruchu drogowym w zw. z § 3 ust. 1 a pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tymi zarządzeniami), w konsekwencji czego akt Starosty Olkuskiego nr ZD-2/661/PS/G/1/22 został dokonany bez podstawy prawnej i nie powinien w ogóle znaleźć się w obrocie prawnym; 5) § 5 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia - polegające na wskazaniu w opisie technicznym projektu zmiany stałej organizacji ruchu, iż dotyczy ona drogi gminnej nr [...] (dz. ew. nr [...] z ODr- P.), w sytuacji gdy stosowane oznakowanie pionowe (tabliczki pod znakiem B – i oraz D - 52) rozciągają swoje oddziaływanie tylko i wyłącznie na teren dz. ew. nr [...] z obr. P., czego konsekwencją jest to, że decyzję w przedmiocie zatwierdzenia takiej organizacji ruchu może podejmować wyłączenie podmiot zarządzający drogą wewnętrzną na dz. ew. nr [...] z obr. P., tj. Skarżący będący podmiotem zarządzającym drogą wewnętrzną, a nie organ zarządzający ruchem na drogach publicznych; 6) art. 2 pkt 10 Prawa o ruchu drogowym w zw. z § 6 ust. 2 ww . Rozporządzenia - polegające na nieuzasadnionym uznaniu przez Starostę Olkuskiego iż jest on właściwy do zatwierdzenia organizacji ruchu na wlocie drogi wewnętrznej stanowiącej połączenie dz. ew. nr [...] z obr. P. w gminie Olkusz, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami ustawy o drogach publicznych połączenie drogi wewnętrznej z drogą publiczną stanowi zjazd (indywidualny lub publiczny) i tenże obiekt drogowy nie jest skrzyżowaniem, w konsekwencji czego Starosta Olkuski nie mógł zastosować regulacji § 6 ust. 2 w zw. z § 8 ust. 2 pkt i lit. a ww. Rozporządzenia, gdyż zjazd nie może być skrzyżowaniem, a Starosta Olkuski nie mógł (nawet opierając się o ten przepis) zatwierdzać jakiejkolwiek organizacji ruchu w tym miejscu (w tej lokalizacji) niezależnie od tego kto, kiedy i w jaki sposób złożył wniosek o rozpatrzenie złożonego projektu stałej organizacji ruchu. W odpowiedzi na skargę Starosta Olkuski wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów, zawartych w skardze Starosta wskazał, że zatwierdzony projekt, jak sama nazwa jego określa, dotyczy zatwierdzenia organizacji ruchu w ciągu drogi gminnej nr [...] - ulicy [...]. Dla drogi gminnej organem zarządzającym ruchem zgodnie z treścią art. 10 ust 5 Prawa o ruchu drogowym jest starosta. Zatem Starosta Olkuski był właściwy do zatwierdzenia przedmiotowego projektu stałej organizacji ruchu. Mając powyższe na uwadze zgodnie z § 3 ust 1 pkt 2 i 3 oraz § 4 ust 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 784) w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, organ zarządzający ruchem w szczególności jest uprawniony do opracowania projektu organizacji ruchu oraz przedstawienia do zatwierdzenia oraz zatwierdzenia organizacji ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu. Zatem organ działając w ramach swoich kompetencji miał prawo opracować projekt zmiany organizacji ruchu, a następnie zatwierdzić tą zmianę. W ocenie organu chybiony jest również zarzut naruszenia § 3 ust 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Norma te wyraża jedynie zalecenie w zakresie współpracy pomiędzy różnymi podmiotami zarządzającymi ruchem i odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo w ruchu. Niezależnie od powyższego organ wskazał, że wystąpił do skarżącego o opinię, która była jednak negatywna. Wskazał jednak, że ww. norma prawna nie nakazuje wprowadzania zmian w organizacji ruchu jedynie zgodnych z tymi jakie inni zarządzający ruchem sobie życzą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 – zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a."), sądowa kontrola działalności publicznej obejmuje m.in. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tzn. inne niż akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej). Kontrola ta - jak zostało powyżej wskazane - sprawowana jest w oparciu o kryterium legalności, tzn. zgodności kwestionowanego skargą aktu z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Sąd administracyjny dokonuje tej kontroli według stanu prawnego istniejącego w dacie podejmowania przez organ aktu stanowiącego przedmiot zaskarżenia. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 P.p.s.a. wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny orzekając w jej granicach, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszym jednak rzędzie obowiązkiem sądu administracyjnego, do którego wpłynęła skarga na akt zatwierdzający projekt zmiany stałej organizacji ruchu, jest rozstrzygnięcie kwestii jej dopuszczalności. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest akt Starosty Olkuskiego z dnia 17 lutego 2022 r., znak: ZD-2/661/PS/G/1/22, w przedmiocie zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu drogowego. Wskazać należy, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988) oraz na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r., poz. 784), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., o czym przesądziła uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OPS 14/13, a pogląd ten nie budzi obecnie wątpliwości w orzecznictwie sądowym. W uchwale tej m.in. zwrócono uwagę, że akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, bo ingerują w materię korzystania z dróg publicznych precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania, a argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. opiera się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym. Akt ten nie ogranicza się więc do zakresu organizacyjno-technicznego, a nadto nie jest czynnością jednorazową. Jest to swoista działalność organu samorządu terytorialnego, a skoro tak to także prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów - art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r.,poz. 559) czy też art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 1526). Tryb zaskarżania do sądu administracyjnego aktów z pkt 6 art. 3 § 2 P.p.s.a. reguluje art. 87 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 1526, zwanej dalej ustawą o samorządzie powiatowym). Z art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym wynika, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt organu jednostki samorządu z zakresu administracji publicznej jest wykazanie przesłanki naruszenia interesu prawnego, przy czym - jak stwierdzono w uzasadnieniu ww. uchwały NSA z dnia 26 czerwca 2014 r. - pomimo literalnego brzmienia tego przepisu (przewidującego możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę) stanowi on również podstawę do zakwestionowania w tym trybie zarządzenia w przedmiocie zatwierdzenia organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego. Uznanie bowiem, że mające charakter generalny zarządzenia starostów nie podlegają skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, godziłoby w zasadę prawa do sądu (art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), a pośrednio naruszałoby również zasadę państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Występująca tu formalnie luka ustawowa powinna być zapełniona przez odwołanie się do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skargę do sądu administracyjnego, bez konieczności wyczerpania środków zaskarżenia, może wnieść zatem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone tym aktem z zakresu administracji publicznej. Sąd badając legitymację procesową skarżącego poprzez ustalenie, czy będące przedmiotem skargi zarządzenie narusza jej prawem chroniony interes lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej, musi brać pod uwagę własny interes prawny podmiotu skarżącego. Skarga uregulowana w art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym nie jest bowiem skargą powszechną (nie ma charakteru actio popularis), a zatem dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę (tutaj zarządzenie) organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego i niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 57/13, LEX nr 1340548). W konsekwencji zatem, w przypadku aktu jakim jest zatwierdzenie organizacji ruchu na drodze, rozstrzygnięcia wymaga kwestia, kto i na jakiej podstawie może wywodzić swój interes prawny oraz w jaki sposób może on zostać naruszony. W rozpoznawanej sprawie Sąd podziela w całości pogląd WSA w Poznaniu wyrażony w wyroku z dnia 20 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Po 170/16, oraz w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 1496/14, zgodnie z którym "właściciel czy posiadacz gruntu położonego przy danej drodze, mając lub mogący mieć urządzony na nią wjazd w przypadku zmiany organizacji ruchu ograniczającej dostępność do jego terenu ma zarówno interes prawny w sprawie kwestionowania wprowadzonej zmiany organizacji ruchu, jak i spełniona jest przesłanka jego naruszenia" (obydwa wyroki dostępne w bazie orzeczeń orzeczenia.nsa.gov.pl/doc). Jak stwierdził WSA w Poznaniu, właściciel czy posiadacz nieruchomości położonej przy danej drodze znajduje się niewątpliwie w innej sytuacji, niż podmiot jedynie korzystający z drogi. Lokalizacja nieruchomości jest okolicznością stałą a jej skomunikowanie i ewentualne zmiany w dostępności oddziałują na sposób korzystania z gruntu i znajdujących się na nim obiektów. Dlatego źródłem interesu prawnego w sprawie mającej za przedmiot kontrolę aktu polegającego na zatwierdzeniu organizacji ruchu nie może być sam charakter drogi publicznej i prawo korzystania z niej na podstawie art. 1 ustawy o drogach publicznych, ponieważ wówczas katalog podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi byłby praktycznie nieograniczony. Z powyższych przyczyn Sąd uznał, że skarżący ma interes prawny w zaskarżeniu aktu Starosty o zatwierdzeniu organizacji ruchu - w ciągu drogi gminnej nr [...] – ulica [...] w zw. z wprowadzeniem dodatkowych tablic pod znak drogowy B-1 w Olkuszu. Skarżący jest bowiem właścicielem działki nr ew. [...] obr. P. – drogi wewnętrznej - i oczywiste jest, że organizacja ruchu zatwierdzona zaskarżonym w niniejszej sprawie aktem uniemożliwia skarżącemu dojazd jakimkolwiek pojazdem do posesji. Stosownie do treści art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2021 r., poz. 450 ze zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym) Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych, z zastrzeżeniem ust. 6. W myśl natomiast ust. 6 art. 10 Prawa o ruchu drogowym Prezydent miasta zarządza ruchem na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Jak stanowi jednak ust. 7 art. 10 Prawa o ruchu drogowym zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami. Elementy składające się na organizację ruchu wymienia § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r., poz.784). W myśl § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. przez projekt organizacji ruchu rozumie się dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem. Organ zarządzający ruchem zatwierdza organizację ruchu na podstawie złożonych projektów (§ 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia). Elementy, jakie powinien zawierać projekt organizacji ruchu, zostały wymienione w § 5 ust. 1 rozporządzenia. Szczegółowe zasady zatwierdzenia projektu organizacji ruchu zostały uregulowane w § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. W rozpoznawanej sprawie Starosta Olkuski uważa, że był właściwym organem zarządzającym ruchem władnym dokonać zatwierdzenia projektu organizacji ruchu. Jak stwierdził przedmiotowy projekt organizacji ruchu, jak sama nazwa jego określa, dotyczy zatwierdzenia organizacji ruchu w ciągu drogi gminnej nr [...] - ulicy [...], a dla drogi gminnej organem zarządzającym ruchem, zgodnie z treścią art. 10 ust 5 Prawa o ruchu drogowym, jest starosta. W zatwierdzonym przez Starostę projekcie zmiany stałej organizacji ruchu w pkt 4 "Opis stanu istniejącego", jedynie wskazano że: "Przedmiotowy projekt obejmuje fragment drogi gminnej nr [...]..." Tymczasem skarżący podnosi, że Starosta naruszył art. 10 ust. 7 i 10a Prawa o ruchu drogowym. W świetle tych przepisów zarządzanie ruchem na drogach wewnętrznych, w tym w strefie ruchu i strefie zamieszkania, należy do podmiotu zarządzającego tymi drogami (art. 10 ust. 7 Prawa o ruchu drogowym). Podmioty zarządzające drogami, o których mowa w ust. 7, ustalając organizację ruchu na tych drogach stosują znaki i sygnały drogowe oraz zasady ich umieszczania wynikające z ustawy i jej przepisów wykonawczych. Koszt oznakowania drogi wewnętrznej ponosi podmiot zarządzający drogą. Mając powyższe na względzie za przekonywującą uznać należało argumentację skarżącego poddającą pod wątpliwość na tym etapie właściwość Starosty Olkuskiego jako organu zarządzającego ruchem do zatwierdzenia organizacji ruchu na podstawie złożonego przedmiotowego projektu. Zasadnie bowiem argumentuje skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, że skoro wprowadzona została strefa ruchu znakiem D-52 na działce skarżącego nr ew. [...] z wprowadzeniem nowych tabliczek podznakowych pod znakiem B - 1, to zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181 ze zm.) powoduje to, iż rozciąga się ona na cały obszar (teren, drogę) znajdującą się za znakiem, a więc na drogę wewnętrzną. Nic w tej kwestii nie zmienia zatem miejsce położenia słupka ze znakiem D-52 i B-1. Nie jest więc prawdą, jak twierdzi Starosta i wskazuje "Opis techniczny" projektu zmiany organizacji ruchu, oraz dokumentacja projektowa, argumentuje dalej skarżący, że przedmiotowy projekt swym zakresem obejmuje ciąg drogi gminnej nr [...] - ulicy [...] w Olkuszu, bo jak wskazuje w rzeczywistości obejmuje on swoim zakresem działkę ew. nr [...] obr. P. własności skarżącego – na której części jest droga wewnętrzna. W myśl § 5 rozporządzenia projekt organizacji ruchu powinien zawierać m.in. 1) plan orientacyjny w skali od 1:10.000 do 1:25.000 z zaznaczeniem drogi lub dróg, których projekt dotyczy; 2) plan sytuacyjny w skali 1:500 lub 1:1.000 (w uzasadnionych przypadkach organ zarządzający ruchem może dopuścić skalę 1:2.000 lub szkic bez skali) zawierający: a) lokalizację istniejących, projektowanych oraz usuwanych znaków drogowych, urządzeń sygnalizacyjnych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu; dla projektów zmian stałej organizacji ruchu dopuszcza się zaznaczenie lokalizacji tylko znaków i urządzeń dla nowej organizacji ruchu, b) parametry geometrii drogi. W przedmiotowym projekcie znajdują się mapa zatytułowana "Orientacja" w skali 1:25 000 na której widnieją drogi z zaznaczeniem w pewnym fragmencie wskazanej mapy czerwonym okręgiem, jak zdaje się dróg, których projekt ten dotyczy. Mapa ta nie pozwala jednakże zorientować się bez cienia wątpliwości, czy przedmiotowy projekt dotyczy drogi gminnej, czy wewnętrznej. Podobnie jednoznacznej odpowiedzi w tym względzie nie dają również plany sytuacyjne w skali 1:1000 – oznakowania istniejącego i projektowanego. Nie pozwalają one rozwiać wątpliwości jaki de facto teren obejmuje zatwierdzany projekt – drogę gminną, czy też jak twierdzi skarżący, drogę wewnętrzną. Racje ma skarżący, że nie jest to bez znaczenia, gdyż rzeczywiści, w myśl art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona, i co istotne w tej sprawie, oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, na którym jest zlokalizowana droga, a w przypadku jego braku – do właściciela terenu. Droga wewnętrzna na dz. ew. nr [...] należy do skarżącego. Ani więc Burmistrz Miasta i Gminu Olkusz, ani Starosta Powiatu Olkuskiego nie mają żadnej kompetencji w zakresie zmiany stałej organizacji ruchu, jak podnosi skarżący. Co więcej, jak podnosi trafnie, zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 2a oraz § 3 ust. 1a pkt 2 rozporządzenia inicjatorem zmiany organizacji ruchu na drodze wewnętrznej może być podmiot zarządzający ruchem na drodze wewnętrznej, który po własnej inicjatywie powinien zatwierdzić opracowany projekt zmiany organizacji ruchu w trybie § 3 ust. 1a pkt 3 rozporządzenia. Zdaniem więc Sądu Starosta nie wykazał w sposób jednoznaczny swojej właściwości, jako organu zarządzającego ruchem, władnego do zatwierdzenia przedmiotowego projektu zmiany stałej organizacji ruchu. Stanowi to naruszenia przepisów: art. 10 ust. 5 oraz ust. 7 Prawa o ruchu drogowym, a także § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. Stwierdzone naruszenia przepisów prawa należy ocenić jako istotne w rozumieniu art. 79 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 1526, zwanej dalej ustawą o samorządzie powiatowym). Rozważając treść tych przepisów należy uznać, iż zgodnie z wolą ustawodawcy podstawą stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu jednostki samorządu terytorialnego są istotne naruszenia prawa, przy czym powoływana regulacja ustrojowa nie typizuje takich istotnych naruszeń prawa, podobnie jak nie charakteryzuje nieistotnych naruszeń prawa, które ustawodawca uwzględnił w art. 79 ust. 4 ustawy o samorządzie powiatowym. W wyroku NSA z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 3595/13, stwierdzono, że "Do takich istotnych naruszeń, skutkujących nieważnością uchwały, zalicza się naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię, a także przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał". W analizowanej sprawie zaskarżony akt podjęty został z naruszeniem wskazanych w uzasadnieniu przepisów prawa materialnego, które zdaniem Sądu stanowią naruszenia istotne. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę uwzględnił, wobec czego na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Zawarte w pkt II wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 oraz art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.)w związku z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).