III SA/Kr 1171/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Renata Czeluśniak Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa skargę oddala. Decyzją z dnia 6 kwietnia 2016 r. ([...]) na podstawie art. 162 §1 pkt 1 kpa oraz art. 18 ust. 12 pkt 5 lit. b i ust. 12 b ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi z dnia 26 października 1982 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1286 ze zm.) Prezydent Miasta stwierdził wygaśnięcie z dniem 2 marca 2016 r. decyzji - zezwolenia z dnia [...] 2015 r. nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jakim jest sklep spożywczo - przemysłowy zlokalizowany w K, ul. G – stacja paliw, wydanych dla Spółki z o. o. A – K ul. G z powodu niedokonania opłaty za korzystanie z powyższego zezwolenia w 2016 roku, w wymaganym terminie do 31 stycznia 2016 r. Organ podał, że wygaśnięcie zezwolenia nastąpiło z powodu nie dokonania w terminie do dnia 31 stycznia 2016 r. opłaty I raty należności za korzystanie w 2016 r. z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz niewpłacenia naliczonej opłaty dodatkowej w pełnej wysokości. Wyjaśnił przy tym, że strona wpłaciła 315 zł zamiast ustalonych decyzją administracyjną 945 zł oraz, że opłaty dokonano w dniu 2 marca 2016 roku, a zatem po ustawowym terminie. Wedle strony opłata dodatkowa została wniesiona w prawidłowej wysokości, bowiem należało ją obliczać jako 30% raty opłaty, a nie 30% całości opłaty podstawowej. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A Sp. z o.o. z siedzibą w K, wnosząc o uchylenie jej w całości. Wskazała, iż organ I instancji naruszył przepis art. 6, 7 i 8 kpa, co skutkuje niewłaściwym rozstrzygnięciem tj. wygaśnięciem zezwolenia. Odwołująca się strona podniosła, że decyzją z dnia [...] 2016 r. organ I instancji orzekł w przedmiocie naliczenia opłaty dodatkowej, z czego wynika, że "zezwolenie wygasa z upływem 30 dni od dnia upływu terminu dopełnienia obowiązku opłaty określonej w art. 11¹ ust. 2 i 5, jeżeli przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia upływu terminu do dokonania czynności określonej w ust. 12 pkt 5 lit. b nie wniesie raty opłaty określonej w art. 111 ust. 2 albo 5, powiększonej o 30% tej opłaty. Wedle odwołującej się z decyzji tej wynika, iż stron ma obowiązek wnieść w terminie do 1 marca 2016 roku ratę opłaty powiększoną o 30%. Podała, że skoro I rata opłaty wynosi 1050 zł, zatem opłata dodatkowa to rata opłaty powiększona o 30%, co daje kwotę 315 zł. Wskazaną opłatę odwołująca uregulowała w zakreślonym terminie tj. 1 marca 2016 roku, na potwierdzenie czego wskazała na dokument - bankowe potwierdzenie wpłaty z dnia 1 marca 2016 roku. Według Spółki, znowelizowane przepisy ustawy nie są jednoznaczne albowiem z ustaleń spółki wynika, iż wiele podmiotów gospodarczych oraz urzędów ma problemy z ich interpretacją. Skoro przepisy nie są jasne, proste i oczywiste to, zdaniem odwołującej, powinny być zawsze rozstrzygane na rzecz i korzyść przedsiębiorcy. Spółka podkreśliła, że zasugerowała się treścią decyzji organu I instancji z dnia [...] 2016 roku, że przedsiębiorca jest zobowiązany uiścić ratę opłaty powiększoną o 30%. Gdyby organ I instancji precyzyjnie określił w decyzji, iż należy uiścić opłatę dodatkową w wysokości 30%, opłaty podstawowej, a nie raty opłaty odwołująca nie miałby wątpliwości, jaką kwotę winna uregulować. Natomiast treść decyzji w zakresie, w jakim ustala opłatę na kwotę 945 zł została uznana przez odwołującą się Spółkę za zwykły błąd pracownika organu I instancji. Decyzją z dnia 27 czerwca 2016 r. ([...]) na podstawie art. 18 ust. 12 pkt 5a i 5b w zw. z art. 111 ust. 4, 5 i ust. 7, art. 18 ust. 12a i 12b ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2016 r. poz. 487) oraz art. 162 § 1 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 18 ust. 1, 12, art. 11¹ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz podał, co następuje: Od dnia 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw. Wprowadziła ona zmiany (od dnia 1 stycznia 2016 r.) m.in. w ustawie z dnia 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U.2012.1356, z późn. zm.). Zmiany dotyczyły m.in. w/w art. 18, którego ust. 12 pkt 5 otrzymał brzmienie: "5) niedopełnienia w terminach obowiązku: złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 11¹ ust. 4, lub dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 11¹ ust. 2 i 5." Dodano także po ust. 12, ust. 12a i 12b w brzmieniu: "12a. W przypadku, o którym mowa w ust. 12 pkt 5 lit. a, zezwolenie wygasa z upływem 30 dni od dnia upływu terminu dopełnienia obowiązku złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 11l ust. 4, jeżeli przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia upływu terminu do dokonania czynności określonej w ust. 12 pkt 5 lit. a nie złoży oświadczenia wraz z jednoczesnym dokonaniem opłaty dodatkowej w wysokości 30% opłaty określonej w art. 111 ust. 2. 12b. W przypadku, o którym mowa w ust. 12 pkt 5 lit. b, zezwolenie wygasa z upływem 30 dni od dnia upływu terminu dopełnienia obowiązku dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5, jeżeli przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia upływu terminu do dokonania czynności określonej w ust. 12 pkt 5 lit. b nie wniesie raty opłaty określonej w art. 11¹ ust. 2 albo 5, powiększonej o 30% tej opłaty." W dniu [...] 2016 r. Prezydent Miasta decyzją znak: [...] naliczył dodatkową opłatę w wysokości 945,00 zł za korzystanie z zezwolenia, którą Przedsiębiorca miał wpłacić do 1 marca 2016 r. w celu uniknięcia wygaśnięcia posiadanego zezwolenia. Mimo prawidłowego doręczenia (w dniu 10 lutego br.) do dnia 1 marca 2016 r. nie dokonano wpłaty dodatkowej w kwocie 945,00 zł. Zamiast tego na rachunku bankowym Gminy zaksięgowano kwotę 315, 00 zł tytułem "opłaty dodatkowej do zezwolenia [...], [...], [...] rata 2016 K G". Wbrew twierdzeniom strony odwołującej się w uzasadnieniu ww. decyzji podkreślono, że w cyt. przepisie ustawy mowa jest o powiększeniu o 30% tej opłaty oraz wskazano mechanizm wyliczenia przyjętej kwoty 945 zł opłaty dodatkowej. Organ wskazał, iż wartość opłaty rocznej dla przedsiębiorcy z tytułu posiadanych zezwoleń wynosi 3150,00 zł, a wartość opłaty dodatkowej 945,00 zł. Natomiast strona, jeżeli nie zgadzała się z wysokością opłaty, miała prawo ją zakwestionować - w drodze złożenia odwołania do SKO. Jednakże odwołania takiego nie wniesiono. Nie sposób tym samym podzielić zdania odwołującej sugerującego, że zinterpretowanie ostatecznej decyzji administracyjnej jako błędu pracownika, pozwala na uwolnienie się od skutków działania niezgodnego z sentencją tej decyzji. Istotą wyrzeczenia decyzji z dnia [...] 2016 roku, było ustalenie wartości opłaty dodatkowej, a nie ustalenie mechanizmu jej naliczenia. Treść decyzji nie budzi wątpliwości, że ustala ona opłatę na określonej wysokości i jest to kwota 945,00 zł. Odnośnie twierdzenia o niejasności znowelizowanych przepisów ustawy, wskazał organ, że na aprobatę zasługuje teza o literalnym brzmieniu przepisu, który stanowi o procencie opłaty, a nie raty tej opłaty. Ustawodawca nakazał zapłatę raty opłaty powiększonej o 30% tej opłaty. Gdyby ustawodawca chciał osiągnąć skutek w postaci pobierania 30% raty, zbędnym byłby zabieg w postaci użycia sformułowania: "tej opłaty". W przepisie rozróżniono pojęcie "raty opłaty określonej w art. 11¹ ust. 2 albo 5" i pojęcie "opłaty" bez odniesienia do przepisu wskazującego wysokość raty. Z kolei podnoszona przez stronę okoliczność jakoby opłata dodatkowa została uiszczona z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia, nie ma zasadniczego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w sprawie, treść odwołania i dołączone do akt dokumenty nie można zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji, że przedsiębiorca, w wymaganym ustawowo terminie do dnia 1 marca 2016 r. nie dokonał żadnej wpłaty z tytułu opłaty dodatkowej. W niniejszej sprawie A Sp. z o.o. z siedzibą w K dołączyła do akt sprawy potwierdzenie przelewu na konto Urzędu Miasta kwoty 315,00 zł. Przy ustalaniu terminu opłat za wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jak też opłaty dodatkowej o której mowa w art. 18 ust. 12b ustawy, jako należności publicznoprawnych, przy poleceniu przelewu bankowego istotną jest data wpłacenia kwoty opłaty w oddziale banku, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. SKO podkreśliło, że skutek wygaśnięcia zezwolenia wynika wprost z treści powołanego wyżej przepisu i jest konsekwencją zaniechania przez Stronę wykonania nałożonego przez ustawę obowiązku. Oznacza to, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych staje się bezprzedmiotowe. W takim przypadku, zgodnie z treścią art. 162 § 1 pkt 1 k p a w związku z art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, należy stwierdzić wygaśnięcie zezwolenia. Należy wyjaśnić również, że w przypadku wygaśnięcia zezwolenia z mocy prawa organ administracji nie ma prawnej możliwości dokonywania oceny przyczyn niedokonania opłaty lub niezłożenia oświadczenia o wartości sprzedaży alkoholu w wymaganym ustawą terminie, czy też przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowej opłaty, gdyż ustawodawca takiej możliwości nie przewidział. Z samym faktem niedokonania opłaty w terminach ustawowych lub niezłożenia w terminie oświadczenia o wartości sprzedaży, ustawodawca łączy skutek prawny polegający na wygaśnięciu ważności zezwolenia (por. VI SA/Wa 962/06). Skutek prawny w postaci wygaśnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych następuje bez względu na okres, na który udzielono zezwolenia. Na wygaśnięcie zezwolenia nie ma też wpływu czy opóźnienie to było zawinione, a także przyczyny uchybienia terminu. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 13 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - przedsiębiorca, którego zezwolenie wygasło z przyczyn określonych w ust. 12 pkt 5, może wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego zezwolenia nie wcześniej niż po upływie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji o wygaśnięciu zezwolenia. Na powyższe rozstrzygnięcie A Sp. z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie decyzji w całości. Zarzucono, że w przedmiotowym postępowaniu została naruszona zasada swobodnej oceny dowodów, albowiem decyzja nie jest zgodna z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz nie uwzględnia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Wedle skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie ustaliło, że z decyzji z dnia [...] 2016 r. wynika obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej w wysokości 30% całej opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Z decyzji tej wynika bowiem, że jeżeli przedsiębiorca nie wniesie raty opłaty (a więc kwoty 1050 zł) powiększonej o 30% tej opłaty, to wówczas zezwolenie wygasa. Rata opłat w kwocie 1050 zł powiększona o 30 % daje kwotę 315 zł, którą spółka uiściła w wymaganym terminie. Nadto wskazano, że w swojej decyzji Prezydent Miasta wprowadził stronę w błąd używając określenia raty opłaty powiększonej o 30%, co było sprzeczne z dalszymi wyliczeniami, które spółka A Sp. z o. o. potraktowała jako oczywistą omyłkę urzędnika. Określenie raty opłaty powiększonej o 30% tej opłaty stoi w sprzeczności z dalszą treścią decyzji z dnia [...] 2016 r. a w związku z wątpliwościami w interpretacji zmienionych przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie sposób przyjąć toku takiego rozumowania. Takie sytuacje podważają zaufanie obywateli do organów Państwa, a przede wszystkim są instrumentami stwarzającymi naruszanie przepisów prawa, co jest niedopuszczalne w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017.1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2016.1066), dalej p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana decyzja dotyczy rozstrzygnięcia stwierdzającego wygaśnięcie z dniem 2 marca 2016 r. posiadanego przez skarżącą Spółkę zezwolenia z dnia 7 sierpnia 2015 r. nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, w związku z niedokonaniem opłaty za korzystanie z tego zezwolenia w wymaganym terminie. Stan faktyczny sprawy jest niesporny i nie budzi wątpliwości – został ustalony przez organy w sposób prawidłowy, skarżąca nie kwestionuje jego okoliczności. Sporna w niniejszej sprawie jest natomiast kwestia, czy skarżąca wnosząc dodatkową opłatę za sprzedaż napojów alkoholowych w ustawowo określonym terminie wynikającym z art. 18 ust. 12b ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. 2016. 23), dalej ustawa, tj. w dniu 1 marca 2017 r. uiściła tę dodatkową opłatę w należytej wysokości. Skarżąca twierdzi bowiem, że opłata dodatkowa wynosi 315 złotych tj. 30 % uiszczonej raty opłaty, natomiast organ uznał, że wysokość opłaty dodatkowej wynosi 945 złotych. Skarżąca dokonała opłaty podwyższonej w kwocie 315 złotych. Spór dotyczy więc interpretacji przepisu art. 18 ust. 12 pkt. 5 lit. b) w związku z art. 11 1 ust. 2 ustawy. W sprawie niesporne jest, że skarżąca złożyła w ustawowym terminie oświadczenie, o którym mowa w art.11 1 ust. 4 ustawy, tj. pisemne oświadczenie o wartości sprzedaży poszczególnych rodzajów napojów alkoholowych w punkcie sprzedaży w roku 2015 (k. 35 akt adm.). Niesporne jest również, że skarżąca nie dokonała w przepisanym terminie, tj. do dnia 31 stycznia 2016 r. opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Opłata ta wynosiła łącznie za sprzedaż poszczególnych rodzajów napojów 3 150,-złotych. (k. 36 akt adm.), skarżąca uiściła I ratę ww. opłaty tj. 1050 złotych z przekroczeniem ustawowego terminu. W powyższym stanie faktycznym zaszła więc podstawa do skorzystania z możliwości dokonania opłaty (raty opłaty) w terminie wynikającym z przepisu art.18 ust. 12 b ustawy. Przepis ten został dodany do art. 18 ustawy ustawą z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.1045), która weszła w życie 1 stycznia 2016 r. za wyjątkiem przepisów wskazanych w pkt. 1 i 2 (art. 59). Przewiduje on możliwość uiszczenia opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w późniejszym niż 31 stycznia kolejnego roku terminie, jednakże pod warunkiem w nim określonym. Ma on następujące brzmienie: 12b. "W przypadku, o którym mowa w ust. 12 pkt 5 lit. b, (tj. niedopełnienia w terminie obowiązku dokonania opłaty w wysokości określonej w art.11’ ust. 2 i 5 ustawy) zezwolenie wygasa z upływem 30 dni od dnia upływu terminu dopełnienia obowiązku dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5, jeżeli przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia upływu terminu do dokonania czynności określonej w ust. 12 pkt 5 lit. b nie wniesie raty opłaty określonej w art. 11¹ ust. 2 albo 5, powiększonej o 30% tej opłaty.". Niesporne w sprawie jest, że decyzją z dnia [...] 2016 r. [...] Prezydent Miasta ustalił wartość opłaty dodatkowej dla skarżącej, w związku z niedokonaniem w ustawowym terminie tj. do dnia 31 stycznia 2016 r. opłaty za sprzedaż napojów alkoholowych, ustalając wartość tej opłaty na kwotę 945,- złotych, tj. 30% opłaty rocznej , która wynosiła 3150,-złotych. Organ wskazał, że opłatę dodatkową należy wnieść w terminie do dnia 1 marca 2016r. Jak ustalił organ decyzja powyższa jest ostateczna, skarżąca nie wniosła od niej odwołania (k. 40 akt adm.). Stan faktyczny sprawy uprawnia do stwierdzenia, że skarżąca, chcąc nadal prowadzić sprzedaż alkoholu winna była uiścić opłatę dodatkową do dnia 1 marca 2016 r. Pierwsza bowiem rata opłaty, tj. 1050,- zł została już uiszczona, jednak z przekroczeniem ustawowego terminu, tj. po dniu 31 stycznia 2016 r.(k. 37 akt adm.), ale w "kolejnym" możliwym terminie, tj do dnia 1 marca 2016 r. Jak zasadnie ustaliło Samorządowe Kolegium Odwoławcze, skarżąca uiściła opłatę dodatkową w kwocie 315,- złotych w dniu 1 marca 2016 r. tym samym dokonując - w przeciwieństwie do organu pierwszej instancji - prawidłowego ustalenia co do dotrzymania przez skarżącą terminu wniesienia owej opłaty. Zdaniem skarżącej brzmienie przepisu art. 18 ust. 12b ustawy wskazuje, że opłata dodatkowa wnoszona na podstawie tego przepisu wynosi 315,-złotych, co stanowi 30% raty opłaty. Ponieważ skarżąca uiściła I ratę opłaty w kwocie 1050,- złotych, to 30% należnej opłaty, którą winna była wnieść do 1 marca wynosi 315 złotych. Skarżąca powołuje się w swojej argumentacji na treść decyzji z dnia [...] 2016 r., która jej zdaniem jest niejasna i wprowadziła skarżącą w błąd. Sąd poglądu skarżącej nie podziela, podziela natomiast stanowisko organu, które jest zgodne z brzmieniem przepisu art. 18 ust. 12b ustawy. Z przepisu tego wprost wynika, że w przypadku niedopełnienia w terminie obowiązku dokonania opłaty w wysokości określonej w art. 11’ ust. 2 i 5 zezwolenie wygasa z upływem 30 dni od dnia upływu terminu dopełnienia tego obowiązku, jeżeli przedsiębiorca w terminie 30 dni od dnia upływu terminu do dokonania opłaty nie wniesie raty opłaty określonej w art. 11’ ust. 2 albo 5, powiększonej o 30% tej opłaty. Jest w nim więc mowa o 30-tu procentach opłaty a nie o 30-tu procentach raty opłaty. Zauważyć należy, że opłata za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych jest opłatą roczną, a jedynie jest ona wnoszona w trzech równych ratach. Dolegliwość związana z przekroczeniem terminu uiszczenia opłaty rocznej odnosi się więc do wysokości opłaty rocznej, nie zaś do wysokości raty. Słusznie zdaniem Sądu podkreśliło Kolegium, że w przypadku, gdyby ustawodawcy chodziło o opłatę dodatkową w wysokości 30% raty (a nie opłaty), to wówczas w przepisie nie użyto by określenia: " tej opłaty". Ustawodawca operuje dwoma odrębnymi pojęciami, które przekładają się w przypadku skarżącej na konkretne kwoty – "opłata" i rata opłaty". Opłata to kwota wynikająca z regulacji zawartej w art. 11 1 ustawy wnoszona za korzystanie z zezwolenia przez okres roku lub okres, o którym mowa w ar. 11 1 ust. 8 ustawy, natomiast rata jest częścią opłaty rocznej (lub proporcjonalnej), wnoszoną w terminach, o których mowa w art. 11 1 ust. 8 ustawy. Wysokość opłaty dodatkowej odnosi się wyłącznie do pojęcia "opłaty" a nie "raty". Zdaniem Sądu także treść rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 r. w przedmiocie ustalenia opłaty dodatkowej dla skarżącej w związku z niedokonaniem w ustawowym terminie tj. do dnia 31 stycznia 2016 r. opłaty za zezwolenia (....). nie może nasuwać żadnych wątpliwości - organ ustalił wartość opłaty dodatkowej w wysokości 945,-złotych i wskazał w jakim terminie należy ją uiścić. Także z uzasadnienia ww. decyzji nie wynika wbrew twierdzeniom skargi, że opłata dodatkowa to 30% raty opłaty czyli 315,-złotych. W treści uzasadnienia tej decyzji również wskazano na wysokość opłaty dodatkowej, tj. 945,-złotych. Nie zachodzi więc sytuacja, w której skarżąca została wprowadzona w błąd i nie jest zasadny zarzut skargi, iż Kolegium błędnie ustaliło wysokość opłaty dodatkowej. Z powyższych względów należało uznać, że kontrolowane rozstrzygnięcie nie narusza prawa materialnego, tj. przepisu art. 18 ust. 12 pkt. 5 b w zw. z ust. 12b ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ zastosował w stanie faktycznym sprawy prawidłowe przepisy ustawy i dokonał prawidłowej ich interpretacji. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom wynikającym z art. 107 § 3 kpa – jest szczegółowe, dokładne i zrozumiałe. Organ powołał mające zastosowanie przepisy prawa materialnego i kpa. Odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania wskazując, z jakich przyczyn odmówił uznania twierdzeniom skarżącej. Zastosowane przepisy prawa zostały w sposób czytelny i klarowny wyjaśnione. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.