III SA/Kr 1177/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. O. na postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 19 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: przyznać J. O. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata Państwowy Inspektor Pracy postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...] na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nałożył na "A" J. O. z siedzibą w K – grzywnę w kwocie 6 000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 21.06.2013 r. wystawionym przez Inspektora Pracy. Okręgowy Inspektor Pracy po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia 19 lipca 2013 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. J. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie Okręgowego Inspektora Pracy z dnia 19 lipca 2013 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 4 marca 2014 r. oddalił skargę J. O. Odpis powyższego wyroku z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu przesyłką pocztową w dniu 2 maja 2014 r. W piśmie z dnia 30 maja 2014 r. skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym ustanowienie adwokata do sporządzenia skargi kasacyjnej z uwagi na to, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postepowania i ustanowienia adwokata bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny. Do pisma skarżący załączył formularz "PPF" z wnioskiem o ustanowienie adwokata z urzędu. W 4 rubryce formularza, określającej zakres przyznawanego prawa pomocy, skarżący skreślił "zwolnienie od kosztów sądowych" i "częściowe zwolnienie od kosztów sądowych", pozostawiając jedynie "ustanowienie adwokata". Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną, synem i córką. Określając swój majątek uwidocznił, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Dochody swego gospodarstwa domowego oszacował na kwotę 1600 zł z jego umowy o pracę. Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że z uwagi na kryzys w branży budowlanej zmuszony został do zamknięcia swojej działalności gospodarczej albowiem wypowiedzenie umowy o roboty budowlane przez jego głównego kontrahenta spowodowało załamanie się jego płynności finansowej. Aktualnie jego dochody odpowiadają najniższemu wynagrodzenie. Na utrzymaniu ma żonę i dwójkę dzieci. Nie posiada żadnego wartościowego majątku. Podniósł, że zobowiązany jest do spłacania długów powstałych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Postanowieniem z dnia z dnia 20 czerwca 2014 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie na jego rzecz adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu przesyłką pocztową w dniu 11 lipca 2014 r. J. O. wniósł przesyłką pocztową z dnia 18 lipca 2014 r. sprzeciw od tego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że odmówiono mu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. tj.: z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Stosownie do treści art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Natomiast w myśl art. 257 tej ustawy wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przepisy statuujące prawo pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a. Strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy musi, zatem uprawdopodobnić, iż jej sytuacja majątkowa jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie i przyznanie pomocy z budżetu państwa. Przesłanki przyznania prawa pomocy są przy tym określone ogólnie, a więc uznaniu sądu pozostawił ustawodawca ocenę okoliczności przemawiających za rozstrzygnięciem korzystnym dla strony. Wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 252 § 1 P.p.s.a.). Skarżący wniósł wniosek o przyznanie prawa pomocy w otwartym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 4 marca 2014 r. Z analizy wniosku o przyznanie prawa pomocy, oraz nadesłanych dokumentów wynika, że dochód skarżącego oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wynosi około 1600 zł. Skarżący nie posiada również żadnych nieruchomości ani przedmiotów wartościowych. W ocenie Sądu, skarżący nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dochód z umowy o pracę nie jest wysoki, a wydawany jest zapewne na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny. W świetle powyższych okoliczności poczynienie przez skarżącego jakichkolwiek oszczędności, czy to na koszty sądowe czy to na wynagrodzenie pełnomocnika jest poza jego możliwościami finansowymi. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata jest wobec tego uzasadnione. Z tych względów Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.