III SA/Kr 1177/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Barbara Pasternak Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. D-K. na czynność Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w przedmiocie nieumieszczenia na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego skargę oddala. Pismem z dnia 24 czerwca 2017 r. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury po rozpoznaniu wniosku z dnia 7 i 13 czerwca 2017 r. odmówił wpisania A. D. – K. na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego sporządzaną na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2017, poz. 1139). W uzasadnieniu organ wskazał, że osoba legitymując się egzaminem sędziowskim zdany w Ministerstwie Sprawiedliwości nie należy do kręgu osób wpisywanych na podstawie wyżej wymienionego przepisu na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Dyrektor Krajowej Szkoły podzielił pogląd prawny wyrażony w piśmie Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia 22 czerwca 2017 r. znak [...]. Ministerstwo Sprawiedliwości wskazało, że ratio legis art. 15 ust. 1 było takie, że wobec realizacji jednego z podstawowych założeń nowelizacji – rekrutacji kadr sędziowskich spośród przyszłych absolwentów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, unormować należało również sytuację tych absolwentów aplikacji sędziowskiej prowadzonej w Krajowej szkole, którzy w latach 2013 – 2016 zdali egzamin sędziowski, a także referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy zdali egzamin sędziowski orgaznizowany w Krajowej Szkole w latach 2011- 2016, a nie zostali powołani na urząd sędziego. Temu celowi ma służyć jednorazowe rozwiązanie przewidziane w art. 15 ust. 1 polegające na przedstawieniu im propozycji objęcia stanowiska asesorów sądowych po uprzednim wpisaniu na wyżej powołana listę klasyfikacyjną. Również z kontekstu systemowego tworzonego przez inne przepisy przejściowe tj. art. 18 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. wynika, że osoby, które zdały egzamin sędziowski kończąc tzw. "dawną" aplikację sądową nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu listy klasyfikacyjnej kandydatów na stanowiska asesorskie. Od powyższego pisma odwołanie wniosła A. D. – K. podnosząc, że treść art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw jest jasna i nie budzi wątpliwości. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, ma obowiązek wpisać na tę listę wszystkich asystentów sędziów i referendarzy, którzy w latach 2011- 2016 zdali egzamin sędziowski. Minister Sprawiedliwości postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2017 r. nr [...] ([...]) działając na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania A. D. – K. W uzasadnieniu organ wskazał, że użyte w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy określenie "egzamin sędziowski" musi uwzględniać wnioski płynące z wykładni funkcjonalnej i systemowej przepisów przejściowych zawartych w tej ustawie. Ratio legis art. 15 ust. 1 nowelizacji było, aby wobec realizacji jednego z podstawowych założeń nowelizacji – rekrutacji kadr sędziowskich spośród przyszłych absolwentów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, unormować również sytuację tych absolwentów aplikacji sędziowskiej prowadzonej w Krajowej Szkole, którzy w latach 2013-2016 zdali egzamin sędziowski, a także referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy zdali egzamin sędziowski organizowany w Krajowej Szkole w latach 2011-2016. Temu celowi ma służyć jednorazowe rozwiązanie przewidziane w art. 15 ust. 1 nowelizacji – przedstawienie im propozycji objęcia stanowisk asesorów sądowych po uprzednim wpisaniu na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Również z kontekstu systemowego tworzonego przez inne przepisy przejściowe tj. art. 18 nowelizacji, wynika że osoby, które zdawały egzamin sędziowski kończąc tzw. dawną aplikację sądową, nie mogą być brane pod uwagę przy ustalaniu listy klasyfikacyjnej kandydatów na stanowiska asesorskie. Ponadto brak jest możliwości porównania wyników z egzaminów sędziowskich przeprowadzanych na odmiennych zasadach i przy zastosowaniu innej skali ocen przed komisjami powoływanymi w Ministerstwie Sprawiedliwości i w Krajowej Szkole. Ustawa nie zawiera jakiejkolwiek podstawy prawnej upoważniającej do przeliczenia ocen ze "starego" egzaminu sędziowskiego na punkty uzyskane z egzaminu w Krajowej Szkole. Następnie A. D. – K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na czynność Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury w przedmiocie nieumieszczenia na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw stanowi, iż Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, sporządzi i ogłosi w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Na listę tę wpisuje się: 1/ aplikantów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, którzy zdali egzamin sędziowski oraz nie zostali skreśleni z listy aplikantów aplikacji sędziowskiej; 2/ referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy w latach 2011-2016 zdali egzamin sędziowski. Wobec powyższego na liście klasyfikacyjnej znalazły się osoby, które zdały egzamin sędziowski w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury bez odbycia aplikacji, a spełniające wymogi do podejścia do egzaminu sędziowskiego według obowiązujących wówczas przepisów. Pierwszy rocznik aplikantów aplikacji ogólnej rozpoczął szkolenie 30 listopada 2009 r. Aplikanci aplikacji specjalistycznych rozpoczęli szkolenie 28 lutego 2011 r. W sierpniu 2013 r. przystąpili do egzaminów sędziowskiego i prokuratorskiego. Zatem pierwszy egzamin sędziowski aplikantów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury miał miejsce w sierpniu 2013 r. Do egzaminów przeprowadzonych przez Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury w latach 2011 - 2013 przystępowali więc jedynie asystenci sędziów i referendarze, którzy nabyli uprawnienia zgodnie z wielokrotnie nowelizowanym art. 155 § 7 ustawy prawo o ustroju sądów powszechnych, który wówczas brzmiał następująco: "asystent sędziego może przystąpić do egzaminu sędziowskiego po przepracowaniu 4 lat na stanowisku asystenta sędziego lub referendarza sądowego. Wniosek o dopuszczenie do egzaminu sędziowskiego asystent sędziego zgłasza Dyrektorowi Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury na miesiąc przed przeprowadzeniem egzaminu, uiszczając wymaganą opłatę". Skarżąca do egzaminu sędziowskiego przystąpiła w 2011 r. Warto wskazać, iż art. art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, nie wspomina o miejscu złożenia egzaminu sędziowskiego, jako kryterium stanowiącym podstawę wpisu na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. W opinii skarżącej treść przepisu art. art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw jest jasna i nie budzi wątpliwości. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, ma obowiązek wpisać na tę listę wszystkich asystentów sędziów i referendarzy, którzy w latach 2011-2016 zdali egzamin sędziowski. Jeżeli przepis ten miał na celu jednorazowe rozwiązanie sytuacji osób, które zdawały egzamin sędziowski w latach 2011-2016 jedynie w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury powinno to z niego wynikać wprost. Okoliczność ta powinna zostać wyraźnie wskazana w treści przepisu, co nie ma miejsca. Przyjęcie, iż na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego wpisywani są jedynie asystenci sędziów i referendarzy, którzy w 2011 roku złożyli egzamin sędziowski w Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury z pominięciem osób, które w tym samym roku złożyły egzamin sędziowski w Ministerstwie Sprawiedliwości w Warszawie jest niezgodnie z art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. wyrażającym zasadę równości obywatela wobec prawa. Jak wskazano wyżej w myśl tej zasady wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Tymczasem decyzja Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury zasadę tę narusza. Nie dopuszcza do równego traktowania osób, które nabyły takie same uprawnienia zawodowe i nie pozostawia możliwości uczestniczenia w procedurze konkursowej na wolne miejsca asesorskie. Powyższe natomiast sprzeczne jest z konstytucyjną zasadą równego dostępu do służy publicznej (art. 60 Konstytucji RP). Z decyzji tej wywnioskować można także, iż egzamin zdany przed Komisją w Szkole ma wyższą rangę niż egzamin zdany w Ministerstwie Sprawiedliwości, co z kolei narusza zasadę zaufania do Państwa i ochrony praw nabytych, a tym samym godzi w poczucie sprawiedliwości. Zważyć bowiem należy, iż osoby które ukończyły w latach 2007- 2010 zdecentralizowany model szkolenia prowadzony przez sądy apelacyjne i zdały egzamin sędziowski na poprzednich zasadach, w ogóle zostały pozbawione równego dostępu do zawodu, na co zwracał uwagę Ministrowi Sprawiedliwości Rzecznik Praw Obywatelskich w piśmie z dnia 9 lutego 2017 roku ([...]) na etapie przygotowywania zmian ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Z treści pisma Rzecznika wynika, iż automatyzm obsadzania stanowisk sędziowskich po asesurze i pozostawienie trybu konkursowego dla innych kandydatów to uprzywilejowanie jednej grupy kosztem drugiej. W konkluzji skarżąca wniosła o wpisanie jej na kolejna listę klasyfikacyjna sporządzoną przez Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. wobec niewyczerpania przez skarżącą ustawowych środków przed wniesieniem skargi względnie o jej oddalenie. W treści pisma organ wskazał, że skarżąca jako osoba legitymująca się egzaminem sędziowskim złożonym przed komisją w Ministerstwie Sprawiedliwości, według procedur obowiązujących w ramach "starego" porządku prawnego, nie należy do kręgu osób wpisywanych na listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowiska asesora sądowego na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Skarżąca niezasadnie wywodzi uprawnienie do umieszczenia na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowiska asesora sądowego kierując się jedynie wykładnią literalną ww. przepisu, dokonaną w oderwaniu od pozostałych uregulowań prawnych zawartych w tej ustawie, w sytuacji, gdy wskazany przepis prawa wymaga uwzględnienia innych metod interpretacyjnych, bowiem wykładnia językowa nie wystarcza do ustalenia jego właściwego znaczenia. W tym kontekście zasadnym jest przyjęcie, iż znaczenie pojęcia "egzamin sędziowski", o którym mowa w ww. przepisie, winno uwzględniać wnioski płynące z wykładni funkcjonalnej i systemowej przepisów przejściowych zawartych w tej ustawie, jak podniesiono w motywach rozstrzygnięć organów obu instancji. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę cel, jaki ustawodawca zamierzał osiągnąć. Jak wskazano w uzasadnieniu postanowienia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 sierpnia 2017 r., w ramach realizacji podstawowego założenia nowelizacji, a zatem rekrutacji kadr sędziowskich spośród przyszłych absolwentów Krajowej Szkoły, zamierzeniem ustawodawcy było uregulowanie prawne sytuacji tych absolwentów aplikacji sędziowskiej prowadzonej w Krajowej Szkole, którzy w latach 2013 - 2016 zdali egzamin sędziowski. Argumentem przemawiającym za zasadnością stanowiska organu jest fakt, że egzaminy sędziowskie organizowane w Ministerstwie Sprawiedliwości oraz Krajowej Szkole przeprowadzane są według odmiennych zasad oraz różnej skali ocen, a ustawodawca wprowadzając powyższą regulację nowelizacyjną nie wprowadził żadnej regulacji prawnej pozwalającej na przeliczenie ocen z egzaminów organizowanych uprzednio w Ministerstwie Sprawiedliwości na punkty przyznawane w trakcie egzaminów organizowanych w Krajowej Szkole. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, iż podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony aktem wówczas, gdy wiąże się on z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna. W pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku zawartego w odpowiedzi na skargę, a dotyczącego konieczności odrzucenia skargi. Stwierdzić należy, że wniosek ten jest pozbawiony uzasadnionych podstaw. Przede wszystkim wskazać należy, że A. D. – K. wniosła odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, który postanowieniem z dnia 23 sierpnia 2017 r. stwierdził jego niedopuszczalność. Organ wiedząc, że przedmiotem tego pisma procesowego jest czynność Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury polegająca na nieumieszczeniu na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego powinien je potraktować jako ponaglenie określone w art. 37 K.p.a. Dlatego też w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie można uznać, że skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Odnosząc się z kolei do wniosku o odrzucenie skargi z powodu przekroczenia terminu do jej wniesienia uznać należy, że jest również niezasadny. Zwrócić należy w tej kwestii uwagę na treść art. 53 § 2a który wszedł w życie z dniem 1 czerwca 2017 r., czyli już w momencie składania skargi w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z powołanym wyżej przepisem w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Tym samym już w tym czasie skarżąca nie była zobligowana żadnym terminem procesowym do wniesienia skargi w tym przedmiocie. Na wstępie poczynić należy pewne ustalenia natury ogólnej. W ustawie z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury w art. 1 ust 1 postanowiono, że tworzy się Krajową Szkołę Sądownictwa i Prokuratury, zwaną dalej "Krajową Szkołą", której celem jest kształcenie i doskonalenie kadr sądów powszechnych i prokuratury. Natomiast w art. 2 ust. 1 wskazuje się że zadaniami Krajowej Szkoły są: 1) prowadzenie aplikacji sędziowskiej i aplikacji prokuratorskiej, których celem jest uzyskanie przez aplikantów niezbędnej wiedzy i praktycznego przygotowania do zajmowania stanowisk sędziego i asesora sądowego, prokuratora i asesora prokuratury. Nie może być wątpliwości że celem Krajowej Szkoły jest kształcenie przyszłych kadr sędziowskich i prokuratorskich. Niewątpliwie wszystkie osoby starające się o stanowiska sędziowskie i prokuratorskie od 2009 r. musiały się liczyć z tym, że zgodnie z reformą szkolenia w tym zakresie w przyszłości absolwenci Krajowej szkoły będą mieć jakieś ułatwienia w przyjęciu do zawodu. Ustawa wskazuje, że Krajowa Szkoła ma przygotować do zajmowania stanowiska asesora. Zatem skoro nie pojawił się inny podmiot przygotowujący do zajmowania stanowiska asesora tylko wyłącznie absolwenci tej szkoły mogą zajmować te stanowiska w sądach powszechnych. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy skarżąca jako osoba, która zdała egzamin sędziowski w 2011 r. przed komisją egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości może zostać umieszczona na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Zdaniem Sądu przyznać należy rację organowi, że nierozwiązaną prawnie trudnością techniczną byłoby porównywanie wyników egzaminu uzyskanych przez osoby zdające egzamin przed komisją powołaną przez Ministra Sprawiedliwości, a wyników osób zdających egzaminy organizowane w Krajowej Szkole. Niesporne jest, że były różne sposoby oceniania osób podchodzących do egzaminu. Żaden przepis przejściowy nie przewidział przeliczania ocen na punkty. Wskazać należy, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw lista o której mowa w ust. 1 tego przepisu, a zatem lista klasyfikacyjna kandydatów na stanowisko asesora sądowego, zawiera imiona i nazwiska kandydatów, liczbę punktów uzyskanych na egzaminie sędziowskim przez każdego z kandydatów oraz liczbę porządkową wskazującą ich miejsce na liście. (...). O kolejności na liście decyduje suma punktów uzyskanych z egzaminu sędziowskiego. W przypadku równej liczby punktów uzyskanych przez dwóch lub więcej kandydatów o kolejności na liście decyduje wynik losowania. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że o kolejności na liście, a także późniejszym przydziale stanowiska decyduje suma punktów uzyskanych z egzaminu. Jak wcześniej zostało wskazane skoro egzamin przeprowadzany przed komisją powołaną przez Ministra Sprawiedliwości kończył się uzyskaniem konkretnej oceny, a ponadto nie została przewidziana żadna prawna procedura przeliczania ocen na punkty, to tym samym skarżąca nie może żądać umieszczenia jej na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Błędnym, nielogicznym i nieuprawnionym jest interpretowanie treści przepisu art. 15 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw, jedynie w ograniczonym zakresie tj. ust. 1 pkt 2 tego przepisu bez analizy jego dalszej części. Treść ust. 2 art. 15 jednoznacznie odnosi się do treści całego ust. 1 zarówno więc pkt 1 jak i 2. Tylko całościowa interpretacja przepisu oraz osadzenie go w ustawie może prowadzić do jego właściwej i precyzyjnej wykładni. Zgodnie zaś z treścią art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 maja 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury, ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, sporządzi i ogłosi w Biuletynie Informacji Publicznej listę klasyfikacyjną kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Na listę tę wpisuje się: 1/ aplikantów Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, którzy zdali egzamin sędziowski oraz nie zostali skreśleni z listy aplikantów aplikacji sędziowskiej; 2/ referendarzy sądowych i asystentów sędziów, którzy w latach 2011-2016 zdali egzamin sędziowski. Ponadto w myśl ust. 8 powołanego przepisu Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury przedstawia Ministrowi Sprawiedliwości listę, o której mowa w ust. 1, wskazując wybrane przez poszczególnych kandydatów stanowiska asesorów sądowych. Do tej listy Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury dołącza uzyskane o każdym z kandydatów informacje, o których mowa w ust. 7. Treści wskazanych wyżej przepisów nie można odczytywać bez powiazania ich z wybranymi regulacjami Prawa o ustroju sądów powszechnych. Bowiem w myśl art. 106 i ustawy asesorów sądowych mianuje Minister Sprawiedliwości na czas nieokreślony, na podstawie list, o których mowa w mowa w art. 33a ust. 11 i art. 33b ust. 9 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury. Podstawą mianowania są zatem listy utworzone w pierwszej kolejności przez Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury, ale przekazane do akceptacji i ostateczne zatwierdzenia Ministrowi Sprawiedliwości. Tym samym jeśli intencją skarżącej było kwestionowanie aktu nieumieszczenia jej na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego, zatem zdaniem Sądu powinna skarżyć czynność Ministra Sprawiedliwości, jako organy dokonującego ostatecznej weryfikacji i kwalifikacji, a także ostatecznego sporządzenia listy. Tylko taka lista może podlegać ocenie sądu. Za takim stanowiskiem przemawia również treść art. 15 ustawy o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury zgodnie z którym, Dyrektor Krajowej Szkoły kieruje działalnością Krajowej Szkoły i reprezentuje ją na zewnątrz. Tym samym organ Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury jakim jest dyrektor sprawuje kontrolę i nadzór wyłącznie nad aplikantami tej szkoły, a skarżąca nie była aplikantką szkoły i nie złożyła egzaminu sędziowskiego przeprowadzanego przez szkołę. Ponadto wbrew opinii wyrażonej przez skarżącą jej droga do zawodu sędziego nie jest zamknięta. Niepodważalnym faktem jest, że złożyła ona egzamin sędziowski, a zatem może wykonywać zawód radcy prawnego bądź adwokata albo inny zadów związany ze stosowaniem prawa i startować jako równoprawny kandydat w konkursie sędziowskim. Nie można uznać, że powstanie Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury ograniczyło w jakikolwiek sposób dojście do zawodu sędziego osobom po tzw. "starej" aplikacji. Bezsprzecznie zmieniła się ich droga zawodowa co było następstwem zmiany sposobu kształcenia przyszłych kadr sędziowskich, ale nie zmarginalizowało to możliwości "dojścia" do zawodu. Czas reformy, która zaczęła się w 2009 r. i wiązała się z powstaniem szkoły był na tyle długi, że pozwalał aplikantom sądowym, którzy ukończyli tzw. "starą" aplikację na startowanie w organizowanych konkursach na stanowisko sędziego. Ponadto odnosząc się do sytuacji skarżącej wskazać przyjdzie, że miała ona wybór i mogła swój egzamin zdawać przed komisją Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury. Wtedy kwestia umieszczenia jej na liście klasyfikacyjnej kandydatów na stanowisko asesora sądowego byłaby rozpatrywana w zupełnie innym kontekście. Jeszcze raz podkreślić należy, że zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami to czynność Ministra Sprawiedliwości doprowadza do powstania ostatecznej listy kandydatów na stanowisko asesora sądowego. Dyrektor Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury sprawuje nadzór wyłącznie nad aplikantami szkoły i tylko takie osoby może on umieszczać na utworzonej przez siebie liście. Tym samym skarżenie w przedmiotowej sprawie czynności Dyrektora Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż organ ten zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami utworzył listę złożoną z aplikantów Krajowej Szkoły. Nie sposób zatem uznać, aby na kanwie niniejszej sprawy doszło do jakiejkolwiek dyskryminacji skarżącej. Organ postąpił zgodnie z przepisami prawa i przypisanymi mu ustawowo kompetencjami. W ocenie Sądu skarżąca nie może winić za zaistniałą sytuację prawną organów interpretujących przepisy obowiązującego prawa. Skarżąca w 2011 r. dokonała wyboru gdzie i przed którą komisją chce zdawać egzamin sędziowski, mimo że można było przewidzieć, że w przyszłości absolwenci Krajowej Szkoły Sądownictwa i Prokuratury będą mieli ułatwienia w "dojściu" do zawodu. Szczególnie, że ustawowym zadaniem szkoły jest kształcenie przyszłych kadr sędziowskich i prokuratorskich. Należy zauważyć, że powołany wyżej art. 15 nie objął dużej liczby osób, które zdały egzamin sędziowski przed 2011 r. Sytuacja skarżącej nie była wyjątkiem. Rozwiązanie prawne w tym zakresie w ocenie Sądu nie narusza Konstytucji i zasady równego traktowania obywateli, skoro skarżąca ma możliwość zostać sędzią korzystając z innej drogi kariery zawodowej. Należy zauważyć, że skarżąca, gdy zdawała egzamin sędziowski nie liczyła się z możliwością bycia w przyszłości asesorem, z resztą nie było w tym okresie stosownych przepisów w tym przedmiocie. Jednakże musiała mieć świadomość, że jeżeli będą takie przepisy i stanowisko to będzie dotyczyło ono absolwentów szkoły. Zatem skoro nie zdawała ona egzaminu sędziowskiego w szkole to nie może uważać, że jest uprawniona do skorzystania z tej drogi "dojścia" do zawodu sędziego. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.