III SA/Kr 1179/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 5 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy dłużnikowi alimentacyjnemu postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych. Objaśniając swoją sytuację rodzinną wskazał tylko na siebie. Podał, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Swoje miesięczne dochody oszacował na kwotę 529 zł zasiłku socjalnego. Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że nie stać go na poniesienie kosztów sądowych albowiem żyje w ubóstwie. Z uwagi na liczne wymienione schorzenia ponosi koszty zakupu leków. Do wniosku dołączył kopię decyzji o przyznaniu mu do 31.01.2015 r. zasiłku stałego w kwocie 529 zł miesięcznie. Kopie przekazów po 300 zł tytułem alimentów na syna. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od opłat sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, majątek, dochody. Oświadczenia te są wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżący nie należy bowiem do osób "zamożnych" w potocznym tego słowa znaczeniu gdyż tak wypada postrzegać osobę bez majątku, utrzymującą się z niewielkiego zasiłku stałego, obarczoną alimentami, z problemami zdrowotnymi. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie skarżący ma do dyspozycji wystarczają z trudem na opędzenie najpilniejszych potrzeb życia codziennego. Mając zaś na uwadze powyższe można stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania. W konsekwencji udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.