III SA/Kr 1180/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Barbara Pasternak Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi A. D. Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe "A" na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 27 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzającą je decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że uchylona decyzja nie może być wykonywana, III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 2917 (słownie: dwa tysiące dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca A. D. prowadziła działalność gospodarczą - kawiarnię "B" w T. W dniu18 grudnia 2010 r. na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), pracownicy Urzędu Celnego przeprowadzili kontrolę w kawiarni skarżącej, której przedmiotem było przestrzeganie przepisów ustawy o grach hazardowych. W kontrolowanym lokalu stwierdzono włączone urządzenie o nazwie "[...]" bez numeru oraz automat do gry [...] nr [...]. Kontrolujący ustalili, że gry na automatach mają charakter losowy i są organizowane w celach komercyjnych wobec powyższego spełniają one definicję ustawową gry na automacie, w związku z czym uznano, że został naruszony art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W konsekwencji, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2011 r., wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W toku postępowania włączono do akt sprawy dwie ekspertyzy biegłego R. R. z dnia 11 lipca 2011 r., dotyczące zatrzymanych urządzeń, sporządzone do spraw karnych skarbowych, a pozyskane na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego. Z ekspertyzy biegłego dotyczącej "[...]" wynikało, że gry na tym urządzeniu mają charakter losowy i są organizowane w celach komercyjnych w związku z czym badany terminal powinien podlegać przepisom ustawy o grach hazardowych. Ponadto na podstawie umowy z dnia 1 grudnia 2010 r., zawartej pomiędzy skarżącą, a P. M. o najem powierzchni pod instalację urządzenia [...] ([...]) o nr [...] ustalono, że względem tego urządzenia skarżąca jedynie wynajmowała w swoim lokalu powierzchnię pod jego instalację, w związku z czym wymierzenie kary na tym urządzeniu wyłączono do odrębnego postępowania. W dniu [...] 2012r. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję nr [...], którą wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 05 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 3, 4, 5 art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż skarżąca była osobą urządzającą grę na urządzeniu "[...]", natomiast eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy, potwierdzony później wynikami ekspertyzy biegłego sądowego R. R. wykazał, że przebieg prowadzonych gier miał charakter losowy. Stwierdzono też, że gry były urządzane przez skarżącą w celach komercyjnych w lokalu, który nie stanowił kasyna gry w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej. Decyzja została zaskarżona w całości i zarzucono jej naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 207 Ordynacji podatkowej i art. 2 ust. 3, 4, 5 art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy o grach hazardowych. Z treści odwołania wynika, iż dotyczy ono obydwu zakwestionowanych podczas kontroli z dnia 18 grudnia 2010r. automatów. Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2012 r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej stwierdził niedopuszczalność odwołania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 228 § 1 pkt 1 i § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 8 ustawy o grach hazardowych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że odwołanie skarżącej dotyczy nie tylko "[...]" lecz także urządzenia o nazwie [...]. Podkreślając zatem, że zaskarżona decyzja odnosi się wyłącznie do automatu o nazwie "[...]" przyjęto, że w zakresie automatu [...] odwołanie dotyczy części żądań, co do których nie rozstrzygnięto w decyzji organu pierwszej instancji. W takiej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, organ celny pierwszej instancji powinien był potraktować treść odwołania jako żądanie uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia. Organ stwierdził, że niedopuszczalność odwołania polega w tym przypadku na tym, że skarżąca zakwestionowała takie aspekty sprawy prowadzonej przez organ celny pierwszej instancji, które były wprawdzie przedmiotem postępowania administracyjnego lecz nie znalazły się w treści decyzji kończącej to postępowanie. W rzeczywistości więc skarżąca odwołała się od czegoś, co nie istnieje i nie stało się przedmiotem decyzji administracyjnej. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię i nie właściwe zastosowanie, a w szczególności art. 228 § 1 pkt 1 oraz 228 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że nastąpiła niedopuszczalność odwołania skarżącej oraz naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 13, art. 28 i art. 35, art. 36, art. 61, art. 77 i art. 136 K.p.a. polegające na przyjęciu, że organ administracji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i przepisów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z decyzja organu pierwszej instancji, z uwagi na sformułowanie rozstrzygnięcia oraz jego uzasadnienie, wynika, że dotyczy ona dwóch automatów. Stwierdzono też, że na żadnym etapie postępowania automat [...] nie został wyłączony do odrębnego postępowania. Zdaniem skarżącej w sprawie nie zachodziła niedopuszczalność odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie "P.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem Sąd dopatrzył się naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które powoduje konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji organu pierwszej instancji z obrotu prawnego. Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Celnej stwierdził niedopuszczalność odwołania, która jego zdaniem polegała na tym, że skarżąca zakwestionowała takie aspekty sprawy prowadzonej przez organ pierwszej instancji (automat [...]), które były przedmiotem postępowania administracyjnego lecz nie znalazły się w treści decyzji kończącej to postępowanie. W rzeczywistości więc – jak stwierdził organ – "strona odwołała się od czegoś co nie istnieje i nie stało się przedmiotem decyzji administracyjnej". W ocenie Sądu takie stanowisko organu odwoławczego narusza art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią cyt. artykułu organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Wniesione odwołanie z wielu powodów może być niedopuszczalne, a to z kolei uniemożliwia jego rozpoznanie co do istoty. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. W drugiej grupie przyczyn niedopuszczalności odwołania znajdują się przypadki, w których w ogóle nie występuje przedmiot orzekania. Będzie to miało miejsce w razie, gdy: 1) sprawa nie została jeszcze rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji, jak również gdy decyzja ta nie weszła do obrotu prawnego przez doręczenie, 2) sprawa została rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją ostateczną, 3) sprawa jest rozpoznawana i rozstrzygana w postępowaniu jednoinstancyjnym, 4) sprawa nie była rozstrzygnięta w drodze decyzji. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy podkreślić należy, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry, przy czym z uzasadnienia tego postanowienia oraz dalszych czynności postępowania wynika, że dotyczyło to dwóch urządzeń: automatu do gry [...] oraz urządzenia o nazwie "[...]". Nie mniej jednak w decyzji organu pierwszej instancji wyraźnie wskazano, że z uwagi na treść umowy najmu z dnia 1 grudnia 2010 r. (k. 34 akt administracyjnych), która wskazuje, że skarżąca nie urządzała gier na ww. automacie, a jedynie wynajmowała powierzchnię swojego lokalu innej osobie pod instalację tego urządzenia, sprawa w zakresie automatu [...] zostaje wyłączona do odrębnego postępowania. Następnie, decyzją z dnia [...] 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego umorzył postępowania o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w zakresie dotyczącym automatu [...] o nr [...]. Okoliczność ta nie budziła wątpliwości organu odwoławczego, który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podkreślił, że automat [...] jest przedmiotem odrębnego postępowania. Tym bardziej zatem niezrozumiałym jest dla Sądu stanowisko organu odwoławczego, że skarżąca, zawierając w odwołaniu zarzuty odnośnie obydwu zakwestionowanych przez organy celne automatów, odwołała się od czegoś co nie istnieje. Nie ma bowiem wątpliwości, że rozstrzygnięcie odnośnie urządzenia "[...]" zapadło i istnieje w obrocie prawnym, a kwestia automatu [...] została wyłączona do odrębnego postępowania, zakończonego umorzeniem. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że skarżąca odwołała się od orzeczenia nieistniejącego, czy też jej odwołanie dotyczyło kwestii, która nie stała się przedmiotem decyzji administracyjnej. Decyzja organu pierwszej instancji objęła swoim zakresem urządzenie "[...]" i z tytułu urządzania gier na tymże automacie poza kasynem gry wymierzono skarżącej karę pieniężną w kwocie 12 000 zł. Jednocześnie odwołanie skarżącej zawierało zarzuty w zakresie objętym rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, a zatem podlegało merytorycznej ocenie organu odwoławczego. Zatem wobec naruszenia art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co w ocenie Sądu stanowi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. W kwestii decyzji organu pierwszej instancji Sąd działając na podstawie art. 134 P.p.s.a. i 135 P.p.s.a. również orzekł o jej wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Decyzją tą wymierzono skarżącej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gry na terminalach internetowych poza kasynem gry. Podstawą prawną nałożenia tej kary był art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych. Podkreślić należy, że badana w sprawie kwestia była już przedmiotem rozważań sądów administracyjnych w min. wyrokach WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 326/12, z dnia 4 grudnia 2012, sygn. akt III SA/Kr 481/12 czy też z dnia 31 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 875/12. Orzekający w sprawie Sąd zaprezentowany tam pogląd w pełni podziela i przyjmuje za własny, zasadne jest zatem przytoczenie rozważań z ww. wyroków. W rozpatrywanej sprawie prawidłowo ustalony przez organy celne stan faktyczny wskazywał, że kontrola przeprowadzona przez funkcjonariuszy celnych w lokalu skarżącej ujawniła w nim dwa urządzenia do prowadzenia gier losowych. Zatrzymane w magazynie depozytowym urzędu celnego urządzenia zostały poddane badaniom przez biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji, który stwierdził, że badane urządzenia spełniają kryteria automatów hazardowych opisanych ww. ustawie o grach hazardowych. Względem automatu [...] sprawę wyłączono do odrębnego postępowania. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, istota przedmiotu postępowania dotyczyła ustalenia, czy skarżąca w dniu kontroli prowadziła działalność polegającą na urządzaniu gry na automacie poza kasynem gry, a w szczególności, czy zakwestionowany przez organ celny "[...]" stanowił urządzenie, na którym organizowane były gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ww. ustawy o grach hazardowych. Od tego ustalenia zależy bowiem, czy kara pieniężna wymierzona przez organ jest zasadna. Zdaniem organów celnych skarżąca w dniu kontroli urządzała gry na automatach tj. na "kiosku internetowych" w rozumieniu ww. ustawy i swoje stanowisko oparły na opinii biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji. Zdaniem Sądu decyzja organu pierwszej instancji narusza obowiązujące przepisy prawa procesowego i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co musiało skutkować jej uchyleniem. Zgodnie z art. 3 ww. ustawy o grach hazardowych, urządzanie gier i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z kolei, stosownie do art. 2 ust. 3 ww. ustawy, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach, zgodnie z art. 2 ust. 4 tej ustawy, jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach, stosownie do art. 2 ust. 5 ustawy, są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy . Z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, istotne znaczenie ma przepis art. 2 ust. 6 ww. ustawy, który stanowi, że Minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust.1 – 5 są grą losowa, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Ustęp 7 art. 2 cyt. ustawy stanowi natomiast, że do wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 6, należy załączyć opis planowanego albo realizowanego przedsięwzięcia, zawierający w szczególności zasady jego urządzania, przewidywane nagrody, sposób wyłaniania zwycięzców oraz, w przypadku gry na automatach, badanie techniczne danego automatu, przeprowadzone przez jednostkę badającą upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Minister właściwy do spraw finansów publicznych może zażądać przedłożenia takich dokumentów przez stronę także w postępowaniu prowadzonym z urzędu. Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że ustawodawca przewidział szczególną procedurę w zakresie rozstrzygania, czy gry lub zakład posiadające cechy wymienione w ust.1 – 5 art. 2 ww. ustawy o grach hazardowych są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Odnosząc powyższe rozważania do rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że z punktu widzenia obowiązujących przepisów przeprowadzenie dowodu i rozstrzygnięcie, czy gra na automatach, w tym na terminalach internetowych , jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych, może być stwierdzone wyłącznie w trybie wyżej przytoczonych przepisów, które mają charakter przepisów szczególnych, wyłączających przepisy ogólne zawarte w Ordynacji podatkowej, które co do zasady stosuje się w sprawach z ustawy o grach hazardowych. Za powyższym stanowiskiem przemawia regulacja zawarta w art. 8 tej ustawy, który to przepis stanowi, że " do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 , z późn. zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej". Skoro w art. 2 ust. 6 i ust. 7 ww. ustawy kompetencja do rozstrzygania, czy m.in. określony automat do gry jest automatem w rozumieniu ustawy o grach hazardowych została przekazana do właściwości Ministra właściwego do spraw finansów publicznych, to niedopuszczalne jest stwierdzenie tej okoliczności przez inne podmioty, w tym przez biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji, jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Biegły sądowy nie jest podmiotem uprawnionym do rozstrzygania w powyższej kwestii w postępowaniach uregulowanych ww. ustawą o grach hazardowych. Ustawodawca w sposób nie budzący wątpliwości określił, że badania techniczne danego automatu mogą przeprowadzić wyłącznie jednostki badające upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Istotną okolicznością jest również, że dokumenty wymienione w art. 2 ust. 7 ww. ustawy, w tym badanie techniczne danego automatu, Minister właściwy do spraw finansów publicznych może żądać również w postępowaniach prowadzonych z urzędu. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, z żądaniem wydania decyzji rozstrzygającej, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy może wystąpić zainteresowana strona dołączając do wniosku wymaganą dokumentację, ale również mogą to uczynić organy celne w ramach prowadzonego postępowania celnego wszczętego z urzędu. Wskazując na powyższe okoliczności należy podkreślić, że skoro art. 2 ust. 6 i ust. 7 określa właściwą procedurę w tym zakresie, to niedopuszczalne jest dokonywanie ustaleń z zakresu stanu faktycznego w innej procedurze, w tym na zasadach określonych w Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie takie - jako wykraczające poza ramy obowiązujących przepisów szczególnych - należy uznać za dowolne. Nadmienić jednak należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych w powyższym zakresie nie jest jednolite. I tak Sąd Wojewódzki w Gdańsku w wyroku z dnia 06.11.2012r. , w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 738/12 stwierdził, że dokonywanie ustaleń w zakresie , czy kwestionowane urządzenie spełniało wymogi techniczne dla automatów do gier ( w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych – dalej u.g.h.) nie należy do właściwości Ministra Finansów. Sąd ten uznał, że procedura rozstrzygania w drodze decyzji przez Ministra Finansów o charakterze gry lub zakładu może być wszczęta na wniosek lub z urzędu, jednak tylko w sytuacji, gdy przedsięwzięcie w postaci gry lub zakładu nie zostało jeszcze zrealizowane lub jest w toku realizacji. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela powyższego stanowiska, gdyż ustalenia w powyższym zakresie dotyczą elementu stanu faktycznego i stosowanie różnych procedur (a wiec w drodze decyzji Ministra Finansów, czy w drodze opinii biegłego sądowego) nie może być uzależnione od tego, czy element tego stanu faktycznego dotyczy przedsięwzięcia przyszłego, czy przedsięwzięcia już zrealizowanego . W dalszej części uzasadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przyjął, że "zasadą postępowania Ministra Finansów rozstrzygającego w formie decyzji – w trybie art.2 ust.6 u.g.h. – jest działanie na wniosek urządzającego gry/zakłady". Zdaniem tut. Sądu, w każdym postępowaniu opartym na przepisach ustawy o grach hazardowych obowiązuje procedura określona w tych przepisach, niezależnie od tego, czy postępowanie jest wszczęte na wniosek , czy jest prowadzone z urzędu. W obu postępowaniach, niezależnie od podmiotu, który wszczyna to postępowanie , jego celem jest ustalenie, czy gra na danym automacie jest grą w rozumieniu ww. ustawy, a nie czy gra na automacie objętym postępowaniem ma inny niż hazardowy charakter. Okoliczność, że ustawodawca wprowadził sformalizowany tryb, którego zasady określają przepisy ww. ustawy oznacza – zdaniem tut. Sądu - że decyzja Ministra Finansów ma wiążący charakter dla organów prowadzących postępowanie w zakresie ustalenia, że gra na danym automacie jest grą hazardową w rozumieniu ustawy i nie może być zastąpione zastąpiona innym dowodem. Tut. Sąd nie podziela również stanowiska zawartego w omawianym wyroku WSA w Gdańsku, że jeśli urządzający gry na automacie nie skorzystają z uprawnienia uzyskania ww. decyzji Ministra Finansów , "organy podatkowe na podstawie art. 89 i art. 90 u.g.h. uzyskują autonomiczne uprawnienia do poczynienia własnych ustaleń w zakresie wystąpienia w danej sprawie przesłanek wymierzenia kary za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry". Zdaniem tut. Sądu wskazane przepisy nie wyłączają procedury określonej w art. 2 ust.6 i 7 ww. ustawy i nie wynika z nich " autonomiczne uprawnienie" do własnych ustaleń w tym zakresie. W związku z powyższym niedopuszczalna była samodzielna ocena organów charakteru gry w oparciu o dowód z opinii biegłego sądowego, który wypowiedział się w tej opinii na temat materii zastrzeżonej dla Ministra Finansów. Uznając zatem, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012r. poz. 270) – orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ będzie zobowiązany uwzględnić w swoim rozstrzygnięciu zaprezentowane wyżej stanowisko. W przedmiocie punktu II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a., a w przedmiocie kosztów na podstawie art. 200 P.p.s.a.