III SA/Kr 1183/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 20 czerwca 2012r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego postanawia : umorzyć postępowanie sądowe W dniu 20 lipca 2012r. (data stempla pocztowego) S. B. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. z dnia 20 czerwca 2012r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] 2012r. Nr [...], którą odmówiono przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. W dniu 13 marca 2013r. skarżąca S. B. zmarła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 124 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.): "Art. 124. § 1. Sąd zawiesza postępowanie z urzędu: 1) w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela, z zastrzeżeniem § 3; § 3. Nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego." W takiej sytuacji znajduje zastosowanie dyspozycja art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a.: "Art. 161. § 1. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;" Zdaniem Sądu z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Przedmiotem skargi S. B. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. o odmowie przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.): "Art. 2. 1. Dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny." Dodatek mieszkaniowy przysługuje więc tylko osobom wymienionym w cytowanym przepisie. Jest to więc świadczenie bezpośrednio związane z osobom wnioskodawcy. Organ orzekający w przedmiocie przyznania dodatku mieszkaniowego bada bowiem konkretną sytuację życiową i mieszkaniową wnioskującego, która jest indywidualna dla każdego wnioskującego i nie może podlegać procesowi dziedziczenia. Ewentualni następcy prawni wnioskodawcy nie mogliby domagać się przyznania im dodatku mieszkaniowego na podstawie złożonego przez wnioskodawcę wniosku, gdyż sami musieliby spełniać wymogi przyznania takiego lokalu. Z tej przyczyny, w związku ze śmiercią skarżącej oraz biorąc pod uwagę, że przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłej, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie należało umorzyć. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.