III SA/Kr 1183/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Protokolant: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 czerwca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na umieszczenie reklamy w pasie drogowym I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; I. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II. Decyzją z dnia 1 czerwca 2021 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania strony skarżącej - A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W (dalej: skarżąca), od decyzji Prezydenta Miasta nr [...] (znak: [...]) z dnia 30 kwietnia 2020 r. orzekającej o odmowie wydania skarżącej zezwolenia na umieszczenie nośnika reklamowego w pasie drogowym al. P (przed ul. N, w kierunku Ronda [...]) w K, na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna N, w okresie od dnia 1 października 2020 r. do dnia 30 września 2021 r., utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 10 sierpnia 2020 r. skarżąca wniosła o wydanie zezwolenia na umieszczenie reklamy w postaci bilboardu o wymiarach: długość podstawy: 5,90 m, wysokość: 2,90 m, powierzchnia: 17,11 m2 w pasie drogowym Al. P w K w okresie od 1 października 2020 r. do 30 września 2021 r. Organ I instancji odmawiając wydania zezwolenia, podniósł, że działka wskazana przez stronę skarżącą, objęta jest tzw. "uchwałą krajobrazową". W dniu 26 lutego 2020 r., Rada Miasta podjęła uchwałę Nr XXXVI/908/20 w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń", która została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 9 marca 2020 r. poz. 1984. (dalej: uchwała krajobrazowa). Przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego z mocą obowiązywania od dnia 1 lipca 2020 r. i okresem dostosowawczym 24 miesiące. Zdaniem organu I instancji, przedmiotowa reklama nie spełnia wymagań określonych w § 11 ust. 1 w/w uchwały, ponieważ podana lokalizacja znajduje się przy Al. P, która, wg wspomnianej wyżej uchwały, jest ulicą wylotową. Nadto organ podkreślił, że każdy nowy wniosek o wydanie zezwolenia na kolejny okres wszczyna nowa sprawę administracyjną, która winna być rozpatrywana w oparciu o istniejący stan prawny na dzień wydania decyzji. Po upływie tego okresu zezwolenie wygasa, zaś pas drogowy winien zostać niezwłocznie przywrócony do stanu pierwotnego poprzez zdemontowanie nośnika reklamowego. Na dalsze zajęcie pasa drogowego wymagane jest uzyskanie nowego zezwolenia. Wobec powyższego organ I instancji nie wyraził zgody na umieszczenie urządzenia reklamowego zlokalizowanego w pasie drogowym Al. P w K. Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła strona skarżąca. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.: -art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. - dalej k.p.a.) poprzez błędną interpretację przepisów uchwały krajobrazowej uchwalonej przez Radę Miasta, prowadzącą do niesłusznych wniosków, iż tablice reklamowe znajdujące się w pasie drogowym powinny być inaczej traktowane niż inne tablice reklamowe, pomimo iż uchwała krajobrazowa nie prowadzi takiego rozróżnienia, wprowadzając okres dostosowawczy dwóch lat dla wszystkich tablic reklamowych istniejących w dniu 1 lipca 2020 r.; - art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmownej w przedmiocie umieszczenia nośnika reklamowego w pasie drogowym ul. N w K, pomimo że sprawa dotyczy tablicy reklamowej istniejącej w pasie drogowym od wielu lat przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej i wszystko to na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W dalszej części odwołania strona skarżąca obszernie opisała historię usytuowania reklamy w pasie drogowym Al. P oraz przywołała treść § 25 ust. 2 ww. uchwały krajobrazowej. Zdaniem strony skarżącej przepisy intertemporalne zawarte w uchwale nr XXXVI/908/20 Rady Miasta z dnia 26 lutego 2020 r. odnoszą się do tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istniejących w dniu wejścia w/w uchwały w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowalne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351) i ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.), nie zaś ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 470 z późn. zm.; dalej: u.d.p.). Uchwała krajobrazowa została wydana na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w którym wskazane zostały definicje "tablicy reklamowej" i "urządzenia reklamowego" - jako nośnika, na którym dopiero reklama może zostać umieszczona. W przepisach intertemporalnych Rada Miasta wyraźnie wskazała, że istniejące w dniu wejścia uchwały w życie "tablice reklamowe" i "urządzenie reklamowe" mają 24 miesiące na dostosowanie do przepisów uchwały. Strona skarżąca podkreśliła, że tablica reklamowa, której dotyczy przedmiotowa sprawa powstała w 1999 r. na podstawie zgłoszenia, czyli zgodnie z ustawą Prawo budowlane i od tego roku istnieje nieprzerwanie. Tablica ta istniała w dniu wejścia w życie uchwały krajobrazowej tj. w dniu 1 lipca 2020 r. Tablica ta spełniła zatem jedyny wymóg wskazany w § 25 ust. 2 w/w uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta z dnia 26 lutego 2020 r., jakim jest jej istnienie w dniu 1 lipca 2020 r. i na tej podstawie ma prawo istnieć kolejne 24 miesiące w celu umożliwienia jej właścicielowi dostosowania jej do warunków uchwały. Zgodnie z § 25 ust. 1 uchwały nr XXXVI/908/20 Rady Miasta z dnia 26 kwietnia 2020 r. zakazy, zasady i warunki opisane w uchwale dotyczą od dnia wejścia w życie uchwały tylko nowopowstających i przebudowywanych tablic reklamowych oraz urządzeń reklamowych, a nieistniejących w dniu wejścia w życie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W swoich rozważaniach Kolegium wskazało, że decyzja wydana została w dniu [...] 2020 r., zatem w dacie kiedy na terenie miasta K obowiązywała już uchwała Rady Miasta Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń", ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 9 marca 2020 r. poz. 1984, a teren na którym zlokalizowane jest wskazane urządzenie reklamowe, objęty jest tzw. "uchwałą krajobrazową" i lokalizacja tablicy reklamowej jest sprzeczna z rozdziałem II pt.: "Zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń", gdzie w § 11, ust. 1 expressis verbis dopuszcza się sytuowanie billboardu, jako wolnostojącej tablicy reklamowej o wysokości do 10 m w I Strefie z wyłączeniem terenów ulic wylotowych, w odległości co najmniej 10 m od budynku oraz przy zachowaniu wymogów określonych w § 14. Nadto organ podkreślił, że Al. P w K stanowi ulicę wylotową wg. uchwały krajobrazowej i planowany nośnik reklamowy nie może zostać tam umiejscowiony. Ustaleń faktycznych w tym zakresie skarżąca nie kwestionuje. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazał że w zakresie pojęcia reklamy, ustawa o drogach publicznych odsyła do definicji zawartej w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zaprezentowanej w odwołaniu wykładani przepisu § 25 ust. 2 uchwały sprzeciwia się treść art. 39 ust. 3a ustawy o drogach publicznych, który to przepis wyraźnie wskazuje, że dla legalnego istnienia w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam wymagane jest uzyskanie zarówno decyzji zezwalających przewidzianych w ustawie o drogach publicznych, jak i zgód w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, § 25 ust. 2 uchwały dotyczy tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, które były umieszczone w pasie drogowym w dniu 1 lipca 2020 r. (dzień wejścia w życie uchwały), w oparciu o wydane wcześniej zezwolenia. Mogły one pozostawać w pasie drogowym na czas wydanego wcześniej zezwolenia z terminem po 1 lipca 2020 r. nie dłużej jednak niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie uchwały. W niniejszej sprawie poprzednie zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym nośnika reklamowego, będącego przedmiotem niniejszej sprawy, obowiązywało do dnia 30 września 2020 r. W takiej sytuacji zgodnie z § 25 ust. 2 uchwały, reklama po upływie terminu, na który zostało wydane wcześniejsze zezwolenie, powinna zostać dostosowana do zawartych w uchwale zakazów, zasad i warunków w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały, a dostosowanie to może nastąpić poprzez dokonanie zmiany formy tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego zgodnie z wymaganymi uchwałą parametrami poprzez przycięcie, zmniejszenie, zdjęcie części tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego, wymianę materiału, z którego tablica reklamowa albo urządzenie reklamowe jest wykonane, przemalowanie, zmianę koloru i lub natężenia światła, przesunięciu/przeniesieniu tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego w miejsce zgodne z postanowieniami uchwały, demontaż tablicy reklamowej albo urządzenia reklamowego połączony z wymianą na nową tablicę reklamową albo urządzenie reklamowe, spełniające wymogi określone w uchwale, albo ich usuniecie (§ 25 ust. 2 pkt 1). Zatem dostosowanie, o którym mowa w § 25 ust. 2 uchwały, w niniejszej sprawie polega na usunięciu wcześniej umieszczonej tam reklamy, albowiem zgodnie z tą uchwałą w terenie ulic wylotowych nie mogą być sytuowane bilbordy. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że każdy nowy wniosek o wydanie zezwolenia na kolejny okres wszczyna nową sprawę administracyjną, która winna być rozpatrywana w oparciu o istniejący stan prawny na dzień wydania decyzji. Zgoda na zajęcie pasa drogowego ma charakter czasowy, a możliwość pozostawania w pasie drogowym urządzenia lub obiektu na który udzielone zostało już zezwolenie, uzależniona jest od wydania zezwolenia na kolejny okres. Jego brak oznacza, że z upływem ostatniego dnia obowiązującego zezwolenia właściciel urządzenia lub obiektu jest zobowiązany do jego usunięcia pod rygorem nałożenia kary. Równoznaczne z uzyskaniem zezwolenia, nie jest więc samo złożenie (kolejnego) wniosku o jego wydanie, gdyż nie tworzy ono po stronie wnioskującej żadnego roszczenia i nie legalizuje zajęcia pasa drogowego; uprawnienie w tym zakresie strona wnioskująca uzyskuje dopiero w wyniku pozytywnego rozpatrzenia złożonego wniosku przez zarządcę drogi i wydaniu kolejnej decyzji określającej okres obowiązywania zezwolenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła strona skarżąca. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na skarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 81 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędną interpretację zapisów uchwały krajobrazowej uchwalonej przez Radę Miasta, prowadzącą do oczywiście niesłusznych wniosków, iż tablice reklamowe znajdujące się w pasie drogowym powinny być inaczej traktowane niż inne tablice reklamowe, pomimo iż uchwała krajobrazowa nie prowadzi takiego rozróżnienia wprowadzając okres dostosowawczy dwóch lat dla wszystkich tablic reklamowych istniejących w dniu 1 lipca 2020r. 2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na skarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez wydanie decyzji odmownej w przedmiocie umieszczenia nośnika reklamowego w pasie drogowym al. P w K, pomimo iż sprawa dotyczy tablicy reklamowej istniejącej w pasie drogowym od wielu lat przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej i wszystko to na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Wobec zaskarżenia w/w decyzji, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2020 r. numer [...]. W odpowiedzi organ II instancji, wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 37a ust. 1 u.p.z.p., rada gminy może ustalić w formie uchwały, zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Rada gminy została upoważniona do ustalenia w uchwale zakazu sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wyłączeniem szyldów (art. 37a ust. 3 u.p.z.p.). Obligatoryjnym elementem uchwały jest określenie warunków i terminu dostosowania, istniejących w dniu jej wejścia w życie, obiektów małej architektury, ogrodzeń oraz tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały (art. 37a ust. 9 u.p.z.p.). W uchwale krajobrazowej w jej rozdziale III zatytułowanym Warunki dostosowania, zawarto przepisy o charakterze przejściowym. Z treści uchwały wynika, że unormowano dwie sytuacje. Pierwsza obejmuje te przypadki gdy przepisy uchwały znajdują zastosowanie od dnia wejścia w życie uchwały, a druga dotyczy sytuacji, w której adresaci uchwały zostali zobowiązani do dostosowania się do treści uchwały w ściśle określonym terminie. Odnośnie pierwszej sytuacji w uchwale wskazano, iż zawarte w uchwale zakazy, zasady i warunki znajdują zastosowanie do obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń sytuowanych, budowanych, remontowanych lub przebudowywanych od dnia wejścia w życie uchwały (§ 25 ust. 1 uchwały). Z kolei w § 25 ust. 2 uchwały przyjęto, iż tablice reklamowe i urządzenia reklamowe istniejące w dniu wejścia w życie uchwały, należy dostosować do zawartych w uchwale zakazów, zasad i warunków w terminie 24 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały. Równocześnie w dalszej części uchwały zawarto szereg zasad, w oparciu o które to dostosowanie ma nastąpić. Podkreślenia wymaga, że wskazane unormowania odwołują się wyłącznie do stanu już istniejącego (zastanego), oraz stanu, w którym następuje zmiana sposobu zagospodarowania danej przestrzeni. Innymi słowy wymienione przepisy uchwały, nie wiążą obowiązku dostosowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, z wystąpieniem lub nie, przesłanek innego rodzaju, w szczególności nie łączą tego obowiązku z treścią innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, w tym z przepisami ustawy o drogach publicznych. Należy przyjąć, że treść uchwały pozostaje w tym zakresie w zgodzie z delegacją ustawową określoną w art. 37a ust. 9 u.p.z.p. Wobec powyższego błędnym jest uznanie przez organ II instancji, że treść § 25 ust. 2 uchwały należy odczytywać w powiązaniu z przepisami ustawy o drogach publicznych. Organ II instancji przyjął, że upływ czasu na jaki udzielono zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w oparciu o przepisy u.d.p., skutkuje tym, że znajdują zastosowanie, wskazane w uchwale krajobrazowej, zasady odnoszące się do nowosytuowanych tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, pomimo tego, że nie upłynął jeszcze termin 24 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały. Brak jest podstaw do przyjęcia, że przepisy uchwały krajobrazowej w omawianym zakresie należy odczytywać w powiązaniu z treścią przepisów ustawy o drogach publicznych. Nie budzi wątpliwości, że skarżąca, aby uzyskać zezwolenie na zajęcie pasa drogowego, jest obowiązana spełnić wymogi wynikające z ustawy o drogach publicznych. Organ II instancji wskazał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w tym konkretnym przypadku nie zostały spełnione przesłanki do wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 40 ust. 1 u.d.p. W ocenie organu II instancji podstawową przyczyną odmowy wydania tego zezwolenia stanowi okoliczność, że uchwała krajobrazowa w § 11 ust. 1 zawiera zakaz sytuowania billboardów na terenie ulic wylotowych. Przedstawiona przez organ II instancji argumentacja wskazuje, że, określona w § 25 ust. 2 uchwały krajobrazowej, przesłanka istnienia tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, została odczytana w kategoriach istnienia pewnego stanu prawnego a nie stanu faktycznego. Zdaniem organu II instancji, określony w uchwale krajobrazowej okres przejściowy jest wiążący jedynie w czasie obowiązywania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. Tymczasem przepis § 25 ust. 2 uchwały krajobrazowej, odnosi się wyłącznie do tego, czy w dniu wejścia w życie uchwały, istniał pewien stan faktyczny, sprowadzający się tego czy na gruncie były usytuowane tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. W sytuacji ustalenia, że tablice reklamowe i urządzenia reklamowe faktycznie znajdowały się na gruncie w dacie wejścia w życie uchwały, znajduje zastosowanie, jednolity dla wszystkich adresatów uchwały, okres przejściowy, przewidziany na dostosowanie tych urządzeń do wymogów określonych w uchwale. W pewnych sytuacjach dostosowanie to może polegać na usunięciu tablic reklamowych i urządzeń reklamowych. Regulacja zawarta w u.p.z.p., w jej art. 37a ust. 9, ma charakter autonomiczny w tym sensie, że reguluje wyłącznie zagadnienia związane z ochroną krajobrazu. Ustawodawca uznał, że nie jest zasadne narzucenie adresatom uchwał krajobrazowych, dostosowania się do wymogów zawartych w tych uchwałach, już w dacie ich wejścia w życie. Minimalny okres dostosowania został określony na 12 miesięcy, licząc od daty wejścia uchwały w życie. Przyjęcie przez organ II instancji założenia, że o istnieniu zagospodarowania terenu na cele reklamowe, decyduje stan prawny związany z wydanym zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego, a nie stan faktyczny, pozostaje w sprzeczności z założeniem ustawodawcy, że należy zagwarantować adresatom uchwał krajobrazowych istnienie pewnego, określonego w uchwale okresu dostosowawczego. Na marginesie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że Rada Miasta nie skorzystała z kompetencji do wskazania minimalnego dwunastomiesięcznego okresu, określając go na 24 miesiące od daty wejścia w życie uchwały. Wobec powyższego, za zasadny należy uznać argument skarżącej, że zaskarżoną decyzją nastąpiło nieuzasadnione skrócenie okresu przeznaczonego na dostosowanie się do treści uchwały. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że dostosowanie się do treści uchwały, winno polegać na usunięciu tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych, co wynika z tego, że art. 37a ust. 9 u.p.z.p. nie zawiera odmiennych zasad dla tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, które powinny zostać usunięte, względem tych, które jedynie mają zostać dostosowane do określonych wymogów. Brak jest podstaw do przyjęcia, że adresaci uchwały, którzy zostali zobowiązani do podjęcia działania dalej idącego, winni być w odniesieniu do terminu traktowani odmiennie niż pozostałe podmioty. Ponownie należy wskazać, że w zakresie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych został przewidziany jeden, ten sam dla wszystkich przypadków, okres dostosowawczy. Nie budzi wątpliwości, że wykorzystanie danego terenu na cele reklamowe, musi pozostawać w zgodzie z całym obowiązującym porządkiem prawnym, co w szczególności dotyczy regulacji wnikającej z ustawy o drogach publicznych, a także z uchwały krajobrazowej. Jednakże spełnienie tych wymogów przez skarżącą należy oceniać odrębnie. Tymczasem organ II instancji, w istocie uzasadnił odmowę wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego tym, że w jego ocenie na przeszkodzie stoją przepisy uchwały krajobrazowej, co należy uznać za przedwczesne, skoro w dacie wydania decyzji przez organy, nie upłynął jeszcze termin 24 miesięcy, przewidziany na dostosowanie się do wymogów uchwały. W tym stanie sprawy, uznając że skarga jest usprawiedliwiona, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania w pkt II sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.