III SA/Kr 1184/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 28 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. sp.k. w K na akt Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K z dnia 18 marca 2020 r, nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wjazd samochodów ciężarowych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej A Sp. z o.o. sp.k. w K kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. A Sp. z o.o. sp.k. w K (dalej: "strona skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem organu odwoławczego, skargę na akt Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K z dnia 18 marca 2020 r, nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na wjazd samochodów ciężarowych na ul. K i ul. N w K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesioną po terminie oraz z powodu cywilnoprawnego charakteru sprawy, wyłączającego kognicje sądu administracyjnego ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu (pkt 1), niezachowanie terminu (pkt 2), nieuzupełnienie braków formalnych (pkt 3), zawisłość sprawy (pkt 4), brak zdolności sądowej lub procesowej (pkt 5), brak interesu prawnego wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. (pkt 5a) oraz niedopuszczalność skargi z innych przyczyn (pkt 6). W tym miejscu wyjaśnić należy, że w skardze strona skarżąca wskazała sześć sygnatur pism, którymi odmówiono jej wydania zezwolenia na wjazd samochodów ciężarowych, natomiast z uzasadnienia skargi wynika, że jej przedmiotem jest tylko jeden akt organu z dnia 18 marca 2020 r. nr [...], którym odmówiono stronie skarżącej wydania przedmiotowego zezwolenia zgodnie z wnioskiem z dnia 4 marca 2020 r. W ocenie Sądu zaskarżone pismo nie stanowi decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Oczywistym jest też, że nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia jest zatem to, czy zaskarżone pismo Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K odmawiające wydania zezwolenia, mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu, 3) mają charakter publicznoprawny oraz 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. W ocenie Sądu zaskarżonemu pismu nie można odmówić charakteru aktu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż ma ono bez wątpienia charakter władczy i rozstrzyga indywidualną sprawę konkretnego podmiotu. Wpływa ono bowiem na prawa i obowiązki skarżącego, stanowiąc władczą konkretyzację materialnego prawa administracyjnego polegającą na odmowie przyznania skarżącemu określonego uprawnienia. Zgodnie jednak z art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się - według art. 53 § 4 p.p.s.a. za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku Sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygniecie, wydał akt lub podjął inną czynność. Ponieważ ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi ani wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu art. 52 § 3 p.p.s.a., trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął bieg od dnia, w którym skarżący dowiedział się o podjęciu czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z akt niniejszej sprawy wynika, że skarżący odebrał pismo organu z dnia 18 marca 2020 r. r., zawierające odpowiedź na jego wniosek z dnia 4 marca 2020 r., w dniu 26 marca 2020 r. Tak więc trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upływał z dniem 17 kwietnia 2020 r. (piątek) Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 19 lipca 2021 r., a więc po terminie. Nawet gdyby przyjąć za początek biegu terminu do wniesienia skargi, ostatnie pismo organu z dnia 9 czerwca 2021 r., które zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 14 czerwca 2021 r., to trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, upływał w dniu 14 lipca 2021 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skargę należało odrzucić. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozprawy.