III SA/Kr 1185/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant starszy referent Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 maja 2015r. nr [ ] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia kategorii B, T skargę oddala Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 maja 2015 r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2015 r. Nr [...] orzekającą o cofnięciu skarżącemu M. M. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B, T. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie prawnym i faktycznym: Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 29.08.2014 r. sygn. akt [...] orzekł wobec skarżącego karę zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym - z wyłączeniem kat. T - na okres 2 lat w związku z kierowaniem pojazdu w stanie nietrzeźwości. Powyższa okoliczność spowodowała, że Starosta wszczął z urzędu postępowanie w sprawie skierowania skarżącego na badania lekarskie i psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych i psychologicznych do kierowania pojazdami silnikowymi, a następnie decyzją z dnia [...] 2014 r. skierował skarżącego na badania lekarskie w trybie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2014.600) oraz na badania psychologiczne w trybie art. 99 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy. W przedmiotowych decyzjach wyznaczono skarżącemu wykonanie badań lekarskich i psychologicznych w terminie miesiąca od ich doręczenia . Obie decyzje zostały doręczona skarżącemu w dniu 24 listopada 2015 r. W związku z tym, że skarżący nie poddał się tym badaniom w wyznaczonym terminie, organ w dniu 15 stycznia 2015 r. wszczął z urzędu postępowanie zmierzające do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, T. Skarżący jednak poddał się badaniom lekarskim po upływie wyznaczonego terminu tj. w dniu 4 lutego 2015 r. oraz badaniom psychologicznym w dniu 11 marca 2015 r. , co spowodowało , że organ decyzją z dnia [...] 2015 r. umorzył postępowanie w sprawie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy. W wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego u skarżącego wydano orzeczenie lekarskie Nr [...] z dnia 04 lutego 20-15r. , w którym stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami . W orzeczeniu lekarskim zawarto pouczenie o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia odwołania , jednak skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa. W związku z tym organ w dniu 20 marca 2015 r. wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, T, a następnie decyzją z dnia [...] 2015 r. organ cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami B, T. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący oświadczył , że jest rolnikiem i prawo jazdy jest mu potrzebne do pracy w gospodarstwie rolnym. Ponadto skarżący podniósł , że w czasie badania lekarskiego był chory na grypę oraz miał zapalenie żylaków , nadciśnienie i podwyższony cukier, zażywał leki, co mogło mieć wpływ na uzyskane wyniki przeprowadzonych badań. Skarżący przyznał , że od orzeczenia lekarskiego nie odwołał się. Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł " o pozytywne rozpatrzenie sprawy ". Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 28 maja 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy powołał się na art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W niniejszej sprawie u skarżącego orzeczeniem lekarskim Nr [...] z dnia 4 lutego 2015 r. stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii B i T. Zdaniem organu, decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia w orzeczeniu lekarskim przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów jest decyzją związaną. Ponadto organ podkreślił, że badania lekarskie w niniejszej sprawie zostały wykonane w przewidzianym przez przepisy ośrodku medycyny pracy i ww. orzeczenie lekarskie jest ostateczne. Nadto organ zwrócił uwagę , że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu zgodnie z art. 79 ust. 4 ustawy o kierujących pojazdami i § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U.2014.949) prawa odwołania od tego orzeczenia do określonej w przepisach jednostki nadrzędnej. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit a ustawy o kierujących pojazdami poprzez wydanie decyzji pozbawiającej uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie orzeczenia lekarskiego, które krótkotrwale chorego na schorzenia somatyczne pozbawiało możliwości starania się o ponowne badanie lekarskie na okres roku, kiedy to nie będzie miał możliwości weryfikacji badań lekarza uprawnionego do badania kierowców w okresie pomiędzy dniem 4 lutego 2015r. a dniem 3 lutego 2016r., co z kolei spowoduje konieczność zdania odpłatnego egzaminu kwalifikacyjnego . Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż przyczyną takiego rozstrzygnięcia jest fakt, iż w dniu 4 lutego 2015 r. był chory na grypę, miał podwyższony cukier i zapalenie żylaka. Ten przejściowy stan, zdaniem skarżącego nie powinien powodować odebrania mu uprawnień, o których mowa w niniejszej sprawie na okres jednego roku. Obecnie skarżący , jak twierdzi , jest już zdrowy i na poparcie swojego stanowiska przedłożył aktualne badania lekarskie potwierdzające jego dobry stan zdrowia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. T i B. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pełnomocnik skarżącego w dniu 11 grudnia 2015 r. złożył orzeczenie lekarskie nr 2626/2015 z 20 lipca 2015 r. lekarza medycyny pracy, w którym stwierdzono brak przeciwwskazań zdrowotnych do podjęcia pracy na stanowisku kierowcy ciągnika (kat. T). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: ppsa.). Jednocześnie zgodnie z art. 134 ppsa sądy nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria nie wykazała, by zaskarżona decyzja naruszała prawo w sposób uzasadniający jej uchylenie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis w art. 103 ust. 1 lit a ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U.2015.155) , który stanowi , iż starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Sformułowanie zawarte w przytoczonym przepisie: "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie co do zasadności wydania takiej decyzji. W przypadku stwierdzenia przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez stronę pojazdami silnikowymi, starosta ma obowiązek wydania decyzji cofającej kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami. Podkreślić należy , że decyzja w tym zakresie nie podlega uznaniu organu administracyjnego , co oznacza że organ nie może nie wydać decyzji cofającej uprawnienia . Odnosząc się do twierdzeń skarżącego o posiadaniu dobrego stanu zdrowia oraz do załączonych na te okoliczność dokumentów należy stwierdzić, że postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, jest prowadzone w szczególnym trybie przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej Kpa).Oznacza to, że orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Sąd w rozpatrywanej sprawie podziela stanowisko organów orzekających, że orzeczenia lekarskie, jako dokumenty urzędowe w rozumieniu przepisu art. 76 § 2 Kpa wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Zgodnie z art. 76 § 3 Kpa dopuszczalne jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego i w przypadku obalenia domniemania zgodności z prawdą lub domniemania autentyczności dokumentu urzędowego, nie może on być uznany za dowód w sprawie. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił jednak dowodu, w szczególności orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego do tego lekarza i w ramach odpowiedniej jednostki orzeczniczej, który wprost obalałby tezy orzeczenia lekarskiego Nr [...] z dnia 04 lutego2015r., w którym stwierdzono istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B. B+E, T. W związku z powyższym załączone do akt sprawy w dniu 11 grudnia 2015 r. orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 20 lipca 2015 r. nie ma istotnego znaczenia dla sprawy , bowiem nie zostało wydane w ramach wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy określonego w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami. Jak już wyżej podniesiono, orzeczenia lekarskiego z badania przeprowadzonego w jednostkach medycznych wskazanych w powyższym rozporządzeniu nie może zastąpić jakiekolwiek inne orzeczenie lekarskie, wydane na innej podstawie prawnej niż wymagana do podjęcia decyzji w sprawie przywrócenia uprawnienia do kierowania pojazdami. Nie bez znaczenia dla oceny całokształtu okoliczności rozpatrywanej sprawy jest bezsporny fakt, że skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa odwołania się od kwestionowanego orzeczenia do określonej w przepisach jednostki nadrzędnej, mimo prawidłowego pouczenia o dopuszczalności , terminie i sposobie wniesienia odwołania . Przedmiotowe orzeczenie jest zatem ostateczne i stanowi podstawę do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 orzekł jak w sentencji.