III SA/Kr 1186/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędzia WSA Michał Niedźwiedź (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2025 r. nr SKO.SW/4101/121/2025 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 23 czerwca 2025 r. znak SKO.SW/4101/121/2025 po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – K. L., od decyzji Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 2 kwietnia 2025 roku, nr 8/SSP/EE/ZDMK/2025 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] w wysokości 500 złotych, działając na podstawie art. 7, art. 77 art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 64, art. 66 i art. 67 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 o finansach publicznych ( Dz.U.2024, poz.1530 ); utrzymało decyzję organu I instancji w całości w mocy. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją wskazaną powyżej Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa po rozpatrzeniu wniosku skarżącej odmówił umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] w wysokości 500 złotych. W uzasadnieniu faktycznym decyzji organ I instancji wskazał podstawę prawna rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił, iż do wniosku z dnia 7 listopada 2025 roku został złożony wniosek o umorzenie należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] w wysokości 500 złotych. Zdaniem organu I instancji, pomimo wezwania do uzupełnienia wniosku o dokumenty potwierdzające sytuację finansową i osobistą skarżącej (pismo z dnia 21 listopada 2024, nr EE.313.50.70.2025) nie dołączono do wniosku o umorzenie dokumentów potwierdzających okoliczności. Odwołanie od przedmiotowej decyzji, złożyła skarżąca. W związku z treścią odwołania, przed przejściem do meritum sprawy Kolegium wskazało, iż decyzja Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa 2 kwietnia 2025 r., nr 8/SSP/EE/ZDMK/2025 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] w wysokości 500 złotych została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżącej, w dniu 25 kwietnia 2025 roku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po zapoznaniu się z materiałem sprawy wskazało, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności odmowy umorzenia skarżącej należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] w wysokości 500 złotych. W sprawie podstawę do analizy zasadności żądania strony o umorzenie przedmiotowej należności stanowił przepis art. 64 ustawy o finansach publicznych. Biorąc pod uwagę treść art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o finansach publicznych, organ wskazał, że rozpatrzenie wniosku o umorzenie należności nakłada na organ obowiązek ustalenia w pierwszym rzędzie tego, czy w okolicznościach faktycznych danej sprawy występuje "ważny interes zobowiązanego" lub "interes publiczny", jako dwie równorzędne przesłanki w tym przepisie wymienione. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy Kolegium stwierdziło, że organ prawidłowo przeanalizował sytuację skarżącej. W kontekście przesłanek umorzenia, określonych w art. 64 ust. 1 pkt 2a ustawy o finansach publicznych zgodzić należy się z organem I instancji, iż w sytuacji gdy strona nie przedstawia dokumentów potwierdzających jej aktualną sytuację finansową i osobistą w celu wykazania ważnego interesu zobowiązanego uznać należy, iż przesłanka ta nie występuje. Na podstawie akt sprawy Kolegium ustaliło, że pismem z dnia 21 listopada 2024 roku, nr EE.313.50.70.2024 organ I instancji zwrócił się do skarżącej o dostarczenie dokumentów potwierdzających jej aktualną sytuację finansową! osobistą w celu wykazania ważnego interesu strony. Jak wynika z akt sprawy skarżąca przedstawiła dokument w języku angielskim z roku 2018 dotyczący jak wynika z oświadczenia jej pełnomocnika leczenia onkologicznego. W piśmie z dnia 21 lutego 2025 r. wskazała także, iż nie ponosi kosztów najmu lokalu, bowiem płaci je A. W. Ponadto wskazał że jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura w wysokości 14 802.38 złotych - co w przeliczeniu na miesiąc daje kwotę 1233.53 złote brutto. Zdaniem Kolegium niezadowolenie skarżącej z konieczności uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie 500 złotych samo w sobie nie może być rozumiane jako ważny interes dłużnika. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania jest w interesie gospodarczym strony. Niemniej jednak w sytuacji braku wykazania ponoszenia kosztów utrzymania, leczenia i co też istne braku wykazania faktu pobytu w szpitalu w celu odbycia umówionej wizyty w dniach 21 i 30 października 2024 r. trudno uznać za uzasadnienie ważnym interesem strony. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga skarżącej K. L., która podniosła, ze jest ona krzywdząca, kłamliwa i nie odpowiada normom unijnym. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje. Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 23 czerwca 2025 r. znak SKO.SW/4101/121/2025 utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 2 kwietnia 2025 r., nr 8/SSP/EE/ZDMK/2025 w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój samochodu osobowego o numerze rejestracyjnym [...] w wysokości 500 złotych. Materialnoprawną podstawę wydanej w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1483 ze zm.; zwanej dalej: "u.f.p."). Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.f.p., należności będące środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, właściwy organ może na wniosek zobowiązanego umarzać w całości – w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zobowiązanego lub interesem publicznym. Ustawodawca nie zdefiniował w ustawie wskazanych powyżej pojęć, tj. ani "ważny interes zobowiązanego", ani "interes publiczny". Z tego względu konkretną treść tych pojęć ustalać należy z uwzględnieniem okoliczności rozpoznawanej sprawy. Niemniej jednak o istnieniu ważnego interesu zobowiązanego oraz interesu publicznego decydują kryteria obiektywne, zgodne z powszechnie obowiązującą hierarchią wartości. Przez ważny interes zobowiązanego w przypadku osoby fizycznej należy rozumieć zdarzenia losowe oraz sytuacje osobiste, rodzinne, zdrowotne, czy też ekonomiczne (dotyczące majątku, dochodów, wydatków, możliwości płatniczych), które w okolicznościach konkretnego przypadku nie pozwalają na spłatę należności publicznoprawnych bez szczególnej dolegliwości dla zobowiązanego w postaci nadmiernego obciążenia finansowego bądź innych ciężkich skutków. Przy czym pojęcia "ważny interes zobowiązanego" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonych należności, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną zobowiązanego, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Z kolei przesłankę interesu publicznego interpretuje się jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. W realiach kontrolowanej sprawy z pewnością nie zachodzi przypadek uzasadniony ważnym interesem publicznym, gdyż niewątpliwie w interesie tym nie mieści się ani umarzanie należności publicznoprawnych, od których ponoszenia obywatel się uchyla, ani również umarzanie takich zaległości w sytuacji, gdy dłużnik jest w posiadaniu majątku, który mógłby przeznaczyć na spłatę zaległości, ewentualnie, gdy posiada możliwości zarobkowe rokujące spłatą zadłużenia choćby w ratach. Przenosząc powyższe w realia kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że organy dokonały prawidłowej oceny wniosku skarżącej w kontekście okoliczności szczególnych (nadzwyczajnych), dochodząc do prawidłowej konstatacji, że nie można przyjąć, by w sprawie zaistniał przypadek uzasadniony ważnym interesem zobowiązanej. Pismem z dnia 21 listopada 2024 roku, nr EE.313.50.70.2024 organ I instancji zwrócił się do skarżącej o dostarczenie dokumentów potwierdzających jej aktualną sytuację finansową osobistą w celu wykazania ważnego interesu strony. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie należy złożyć poniżej wymienione dokumenty: dokument określający wysokość dochodu/świadczenia otrzymywanego z zagranicy, do wglądu zeznanie podatkowe PIT-36 za 2023 r. wraz z załącznikiem PIT/ZG, dokument stwierdzający pobieranie zasiłków z tytułu pomocy społecznej lub bezrobocia oraz innych należności lub otrzymywanych świadczeń, umowę najmu lokalu mieszkalnego wskazanego w oświadczeniu majątkowym oraz sytuacji materialnej, do wglądu udokumentowane wydatki ponoszone na miesięczne utrzymanie mieszkania (np. rachunek za czynsz, prąd, gaz, wodę, wywóz śmieci i inne), dokumenty potwierdzające okoliczności nieopłaconych postojów wskazane przez Stronę w uzasadnieniu wniosku, tj. wizyta w ZUS oraz w Szpitalu), wszelkie inne dokumenty mające wpływ na sytuację wnioskodawcy, uzasadniające przyznanie ulgi (np. zaświadczenie lekarskie, rachunki z apteki, itp.). W piśmie skarżącej z dnia 21 lutego 2025 roku wskazano, iż skarżąca nie ponosi kosztów najmu lokalu, bowiem płaci je jej brat. Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że jedynym źródłem jej utrzymania jest emerytura w wysokości 14 802.38 złotych - co w przeliczeniu na miesiąc daje kwotę 1233.53 złote brutto. Przedstawił także dokument w języku angielskim z roku 2018 dotyczący jak wynika z oświadczenia jej pełnomocnika leczenia onkologicznego. Pełnomocnik oświadczył, że nie jest mu znany fakt określający wysokość dochodu/świadczenia otrzymywanego przez skarżącą z zagranicy. Poinformował, że nie jest mu znany fakt określający, aby skarżąca pobierała zasiłki z tytułu pomocy społecznej lub bezrobocia oraz innych należności lub otrzymywanych świadczeń. Wskazał, że skarżąca jest dotknięta ciężkimi chorobami. Podniósł, że nie rozumie o jakie zaświadczenia lekarskie chodzi, dołączył kopię karty lekarskiej z kolejnego szpitala informującego o kontynuacji leczenia. Nie przechowuje on żadnych rachunków, również za ubezpieczenia pojazdu, które w roku minionym było w wysokości ponad 1500 zł, ani też rachunków za przeglądy techniczne, czy paliwo za przejazdy w minionym roku ok 3300 km i zwykłe eksploatacyjne naprawy używanego samochodu, będącego niezbędnym w przypadku stwierdzenia stałego inwalidztwa. Podkreślić należy, że przy ustalaniu możliwości umorzenia, w szczególności, gdy zobowiązana nie składa oświadczenia w zakresie ponoszonych miesięcznie wydatków związanych z niezbędnym utrzymaniem siebie, nie przedkłada dokumentów o jakie jest wzywana, nie jest możliwa ocena jej sytuacji majątkowej i osobistej czyli uznanie, że zachodzi ważny interes zobowiązanego. Odnosząc się do eksponowanych przez skarżącą przyczyn leżących u źródła zadłużenia (problemy zdrowotne) trzeba wyjaśnić, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających jej wizyty w szpitalu czy w ZUS. Organy oceniają zatem sytuację życiową i stan majątkowy zobowiązanego pod kątem możliwości spłaty zadłużenia na przyszłość, biorąc pod uwagę okoliczności istniejące co najmniej w dacie złożenia wniosku, najpóźniej zaś do dnia wydania zaskarżonej decyzji. Również problemy zdrowotne, o ile istnieją w toku postępowania, muszą być powiązane z niemożnością zarobkowania oraz uzyskania dochodu niezbędnego dla spłaty zadłużenia w przyszłości, co w realiach niniejszej sprawy nie jest możliwe do ocenienia, bowiem skarżąca nie przedłożyła prawie żadnych dokumentów o jakie była wzywana 21 listopada 2025 r. z wyjątkiem PIT. Zgodzić należy się z organem, że w sprawie nie zostały wykazane takie szczególne (nadzwyczajne) okoliczności, które z obiektywnego punktu widzenia mogłyby świadczyć o tym, że aktualna sytuacja życiowa skarżącej wyklucza spłatę zadłużenia, czy też o tym, że skarżąca będzie pozbawiona możliwości uzyskania dochodu w przyszłości. Na marginesie Sąd wskazuje, ze skarżąca we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z bratem, a pomocy udziela jej córka zamieszkała zagranicą. Podsumowując Sąd stwierdza, że nie doszło do naruszeń przepisów, które skutkowałyby koniecznością uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Organy podjęły wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponowały materiałem wystarczającym do jej rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie decyzje zawierają wszelkie określone prawem elementy i mieszczą się w granicach uznania administracyjnego. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.