III SA/Kr 1188/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Janusz Bociąga Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2014r. nr [....] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala Starosta Powiatu decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] odmówił J. W. przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20.03.2013 r. - na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w związku z art. 78 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), dalej "ustawa", oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 4.11.2011 r. J. W. zarejestrował się w Urzędzie Pracy i na podstawie przedłożonych dokumentów oraz złożonego oświadczenia - decyzją Starosty Powiatu z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr [...] został uznany z dniem 4.11.2011 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 12.11.2011 r. na okres 12 miesięcy tj. do dnia 11.11.2012 r. Zasiłek za ten okres J. W. pobrał w związku z czym decyzją Starosty Powiatu z dnia [...] 2012 r. znak [...], nr [...] orzeczono o utracie przez J. W. prawa do zasiłku od dnia 12.11.2012 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Dnia 3.12.2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych pismem z dnia 29.11.2013 r. poinformował organ, iż wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 29.01.2013 r. przyznano J. W. prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 20.03.2012 r. do dnia 19.03.2013 r. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] 2013 r. Starosta Powiatu wznowił postępowanie. W wyniku wznowienia postępowania wydał decyzję znak: [...] z dnia 17.02.2014 r., w której uchylił decyzję Starosty Powiatu z dnia [...] 2012 r., znak: [...], nr [...] orzekającą o utracie przez J. W. od dnia 12.11.2012 r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania i o pozbawieniu go statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku za okres od dnia 20.03.2012 r. do 19.03.2013 r. Zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy "w przypadku przyznania bezrobotnemu (...) renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, (...) pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano (...) rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 (...)". Wobec faktu, że prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy zostało J. W. przyznane w okresie od dnia 20.03.2012 r. do dnia 19.03.2013 r. pozbawienie statusu osoby bezrobotnej nastąpiło tylko na ten okres. Zatem od dnia 20.03.2013 r. posiada on nadal status osoby bezrobotnej bez potrzeby ponownej rejestracji. Ponieważ nie rejestrował się ponownie dlatego też nie istnieją podstawy do zastosowania art. 71 ust. 1 ustawy, który mówi, że zasiłek przysługuje (..) od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Jednocześnie zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy pobrany przez J. W. zasiłek dla bezrobotnych w okresie od dnia 20.03.2012 r. do dnia 11.11.2012 r. został zaliczony na poczet przyznanego J. W. przez organ rentowy świadczenia w postaci renty z tytułu niezdolności do pracy. Przepis ten nie daje podstaw do przesunięcia okresu zasiłkowego, a jedynie wyklucza możliwość równoczesnego pobierania dwóch świadczeń . Zasadę tą potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 21.11.2012 , sygn. III SA/Kr 53/12. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził ponadto, że uprawnienie do zasiłku bezrobotny zachowuje jedynie za okres pozostający po rozliczeniu świadczeń do końca okresu zasiłkowego liczonego od dnia rejestracji tj. w przypadku J. W. od 04.11.2011 r. Wobec powyższego również zgodnie z interpretacją Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej Departament Rynku Pracy z dnia 6.03.2014 r., znak [...] prawo do zasiłku przysługuje w wysokości i na okres pozostały po skróceniu przyznanego wcześniej prawa do zasiłku o okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy. W przypadku J. W. okres pobierania renty wyczerpał w całości prawo do zasiłku przyznane od dnia 12.11.2011 r. na okres 12 miesięcy. J. W. wniósł od powyższej decyzji odwołanie. Podniósł, że nie wzięto pod uwagę faktu, iż renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 20.03.2012 r. do 19.03.2013 r. została prawnie wprowadzona w obieg w momencie otrzymania decyzji z ZUS (o wykonaniu wyroku sądowego) z dnia 17.12.2013 r., znak [...], którą skarżący otrzymał 2.01.2014 r. W uzasadnieniu decyzji jest brak spójności, zastosowano wybiórczo te przepisy, które wykluczają pobieranie zasiłku stosując wykładnię językową. Powołano się na art. 71 ust. 1 ustawy i wykluczono zastosowanie tego przepisu. Prawo nie może nakładać na obywatela obowiązków niemożliwych do wykonania, a do tego prowadzi stanowisko organów. Powołując się na art. 78 ust. 1 ustawy stwierdzono, że zasiłek dla bezrobotnych w okresie od dnia 20.03.2012 r. do dnia 11.11.2012 r. został zaliczony na poczet renty. Na jakiej podstawie stwierdzono, że nie ma podstaw do przesunięcia okresu zasiłkowego. Przepis ten wprowadza regulację pozwalającą na rozliczenie świadczeń, przez zaliczenie na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia, kwoty świadczeń pobranych z tytułu pozostawania bez pracy. Pismem z dnia 27.12.2013 r. ZUS powiadomił PUP o przekazaniu należności na konto PUP tytułem zwrotu za okres od 20.03.2012 r. do 11.11.2012 r. ww. należności - kwota 5714,4 zł. Sprawa jest przykładem braku korelacji w systemie prawa pomiędzy przepisami regulującymi zasady przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, a przepisami dotyczącymi świadczeń rentowych, w szczególności w kontekście wzajemnego oddziaływania (skutków prawnych przyznawanych świadczeń na sytuację prawną skarżącego). Ponadto wykładnia w prawie administracyjnym musi uwzględniać szereg wartości istotnych w demokratycznym państwie prawnym, a zatem nie może być oparta wyłącznie na wykładni językowej. Wojewoda decyzją z dnia 28 maja 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 71, art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. "b" w związku z art. 78 ust. 4 ustawy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w dniu 4.11. 2011 r. skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od 12.11.2011 r. w wysokości 913,7 zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku, a od dnia 12.02.2012 r. w kwocie 717,5 zł miesięcznie w okresie kolejnych miesięcy posiadania prawa do zasiłku (decyzja z [...] 2011 r., znak: [...], nr [...]). Decyzja zawierała informację, iż prawo do zasiłku przysługuje pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Następnie orzeczono o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku od 12.11.2011 r. w związku z wyczerpaniem ustawowego okresu jego pobierania (decyzja z [...] 2012 r., znak: [...], nr: [...]). Zostało skarżącemu przyznane prawo do stypendium od 25.06.2013 r. w wysokości 120 % podstawowej wysokości zasiłku dla bezrobotnych w okresie odbywania szkolenia (decyzja z [...] 2013 r., znak: [...], nr: [...]). Utracił prawo do stypendium od 5.07.2013 r., z powodu zakończenia odbywania szkolenia (decyzja z [...] 2013 r., znak: [...], nr: [...]). Do Powiatowego Urzędu Pracy w dniu 3.12.2013 r. wpłynęło pismo ZUS, informujące, że przyznano skarżącemu prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy od 20.03.2012 r. do 19.03.2013 r. W związku z tym, Starosta wznowił postępowanie w sprawie utraty przez skarżącego prawa do zasiłku od 12.11.2012 r. oraz przyznania prawa do stypendium od 25.06.2013 r. oraz utraty prawa do stypendium od 5.07.2013 r. (postanowienie z 3.12.2013 r., znak: [...]). Następnie organ I instancji wydał decyzję, w której uchylił decyzję orzekającą o pozbawieniu skarżącego prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 12.11.2012 r. i orzekł o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku za okres od 20.03.2012 r. do 19.03.2013 r. (decyzja z [...] 2014 r., znak: [...]). Od tej decyzji skarżący nie odwołał się i stała się ona ostateczna. Jej skutkiem było wyłączenie skarżącego z ewidencji osób bezrobotnych na okres, który pokrywał się z okresem pobieraniem przez niego renty z tytułu niezdolności do pracy. Tym samym od 20.03.2013 r. skarżący nadal jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna. Z akt sprawy wynika, że zasiłek dla bezrobotnych za okres pokrywający się z okresem pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy został zwrócony przez organ rentowy na rachunek Powiatowego Urzędu Pracy (pismo ZUS z 23.12.2013 r., znak: [...]). O fakcie tym był również poinformowany. Starosta wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2014 r. nr [...], orzekającą o odmowie przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 20.03. 2013 r. od której skarżący wniósł odwołanie. Organ odwoławczy stwierdził, że w Powiatowym Urzędzie Pracy skarżący zarejestrował się jako osoba bezrobotna 4.11.2011 r. i nie wyrejestrowywał się do tej pory. Przyznano skarżącemu zasiłek na okres 12 miesięcy, na podstawie art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. "b" ustawy w brzmieniu: "Okres pobierania zasiłku wynosi: (...) 2) 12 miesięcy - dla bezrobotnych (...) b) powyżej 50 roku życia oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku (...)". Z uwagi na przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy od 20.03.2012 r. do 19.03.2013 r., znalazł zastosowanie art. 78 ust. 4 ustawy. W takich sytuacjach okres przysługiwania prawa do zasiłku nie jest ustalany na nowo na podstawie art. 71 ustawy, gdyż przepis ten był już podstawą do przyznania skarżącemu tego prawa, w trakcie tej (trwającej nadal) rejestracji - decyzją z [...] 2012 r., znak: [...]. Ponowne przyznanie prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ustawy jest możliwe przy ponownej rejestracji pod warunkiem spełnienia przesłanek koniecznych do jego przyznania, a enumeratywnie wymienionych w art. 71 ustawy. Konsekwencją zastosowania art. 78 ust. 4 ustawy jest to, że za okres od 20.03.2012 r. do 19.03.2013 r. skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. J. W. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20.03.2013 r. Podniósł, że 4.12.2013 r. pismem ZUS został poinformowany o przyznaniu wyrokiem sądu z dnia 29.01.2013 r. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na okres 1 roku od 20.03.2012 r. do 19.03.2013 r. Stosowną decyzję z dnia [...] 2013 r. otrzymał dnia 2.01.2014 r. Następstwem ww. pisma było wznowienie postępowania w wyniku którego wydano decyzję z dnia [...] 2014 r. Efektem tej decyzji stało się, że od dnia 20.03.2013 r. po wyczerpaniu okresu rentowego posiadał nadal status osoby bezrobotnej bez konieczności ponownego zarejestrowania. Potwierdzeniem tego faktu jest zapis w: piśmie [...] PUP z dnia 29.04.2014 r., decyzji [...] z dnia [...] 2014 r., decyzji [...] z dnia [...] 2014 r. Uzasadnienie organów I i II instancji jest lakoniczne i niezrozumiałe w świetle nowopowstałej faktyczno-prawnej sytuacji ukształtowanej wyrokiem sądowym (nabycie uprawnienia rentowego) wywołując skutek ex tunc. Skarżący wskazał, że występuje sprzeczność uzasadnienia - z jednej strony posiada status osoby bezrobotnej bez konieczności ponownej rejestracji, natomiast dalej stwierdza się, że nie dokonał ponownej rejestracji, która w jego przypadku była niemożliwa z prostej przyczyny: (w dniu 20.03.2013 r. nie istniała w obrocie prawnym decyzja przyznająca rentę ze skutkiem ex tunc). Odmawia się skarżącemu prawa do zasiłku do dla bezrobotnych pomimo, że w spornym okresie od dnia 20.03.2013 r. do 11.11.2013 r. był zarejestrowany w PUP, posiadał status osoby bezrobotnej, zgłaszał gotowość do podjęcia pracy, uczestniczył w realizacji zadań PUP, a propozycji pracy dla niego nie było. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Skarga nie jest zasadna. Z uwagi na zawarty w skardze wniosek skarżącego o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 20.03.2013 r. wskazać należy, że z obowiązujących rozwiązań prawnych i przyjętego – zasadniczo – kasacyjnego typu kontroli działalności administracji publicznej wynika, że wobec wyraźnego odróżnienia kontroli administracji publicznej (rozstrzygania sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (załatwiania sprawy administracyjnej), sąd administracyjny nie ma kompetencji do przejęcia sprawy administracyjnej, jako takiej, do jej końcowego załatwienia i rozstrzygnięcia co do jej istoty. Nie zastępuje więc, ani też nie wyręcza organu administracji publicznej w realizacji powierzonych mu zadań. Sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego. Istotą kontroli administracji publicznej jest rozstrzyganie sprawy sądowoadministracyjnej rozumianej jako wywołany przed sądem administracyjnym spór między jednostką (adresatem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej), a organem administracji publicznej (autorem rozstrzygnięcia adresowanego do jednostki), którego przedmiotem jest zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej. Rozstrzygnięcie tego sporu przez sąd administracyjny sprowadza się do wypowiedzi: "zaskarżony akt (czynność) jest/nie jest zgodny z prawem" i w konsekwencji do utrzymania go w mocy albo wyeliminowania z obrotu prawnego. Rezultatem tego rozstrzygnięcia nie jest konkretyzacja normy prawnej, lecz kontrola tej konkretyzacji, dokonanej przez organ administracyjny, z punktu widzenia zgodności z prawem. Stosując powyższe kryterium legalności do sprawy poddanej kontroli, zdaniem Sądu, organy nie naruszyły ani przepisów postępowania ani tez przepisów prawa materialnego. Rozstrzygnięcie organów jest wynikiem regulacji zawartej w art. 78 ust. 4 ustawy, stanowiącej, że "W przypadku przyznania bezrobotnemu (...) renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, (...) pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano (...) rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1 (...)". Powyższy przepis reguluje między innymi sytuację osób, którym organ rentowy wstecznie przyznał świadczenie. Przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w przypadku zbiegu uprawnień do świadczenia wypłacanego z Funduszu Pracy oraz świadczenia wypłacanego przez organ rentowy, zasiłek dla bezrobotnych za okres pokrywający się z okresem pobierania świadczenia w postaci renty jest zwracany przez organ rentowy na rachunek powiatowego urzędu pracy. Powołana regulacja nakazując traktowanie wypłaconych z Funduszu Pracy świadczeń jako świadczeń wypłaconych w kwocie zaliczkowej w rozumieniu przepisów o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, nie daje podstaw do przesunięcia okresu zasiłkowego, a jedynie wyklucza możliwość równoczesnego pobierania dwóch świadczeń. Równocześnie ust. 4 tego przepisu nakazuje pozbawienie statusu bezrobotnego za okres, za który wypłacono świadczenie z FUS. W takich sytuacjach zasadnie zdaniem Sądu, organy wskazały, że okres przysługiwania prawa do zasiłku nie jest ustalany na nowo na podstawie art. 71 ustawy, gdyż przepis ten był już podstawą do przyznania skarżącemu tego prawa, w trakcie tej (trwającej nadal) rejestracji - decyzją Starosty Powiatu z dnia [...] 2011 r. nr [...], nr [...] został uznany z dniem 4.11.2011 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 12.11.2011 r. na okres 12 miesięcy tj. do dnia 11.11.2012 r. Ponowne przyznanie prawa do zasiłku na podstawie art. 71 ustawy jest możliwe przy ponownej rejestracji pod warunkiem spełnienia przesłanek koniecznych do jego przyznania, a enumeratywnie wymienionych w art. 71 ustawy. Konsekwencją zastosowania art. 78 ust. 4 ustawy jest to, że za okres od 20 marca 2012 r. do 19 marca 2013 r. skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. Zatem, w ocenie Sądu, nie są trafne zarzuty skargi, że organy niewłaściwe i krzywdząco, z naruszeniem przepisów Konstytucji RP, odmówiły skarżącemu prawa do zasiłku. Skarżący podnosił, że: - uzasadnienie organów I i II instancji jest lakoniczne i niezrozumiałe w świetle nowopowstałej faktyczno-prawnej sytuacji ukształtowanej wyrokiem sądowym (nabycie uprawnienia rentowego) wywołując skutek ex tunc, - następuje sprzeczność uzasadnienia, że z jednej strony posiada status osoby bezrobotnej bez konieczności ponownej rejestracji, natomiast dalej stwierdza się, że nie dokonał ponownej rejestracji, która w jego przypadku była niemożliwa z prostej przyczyny: (w dniu 20.03.2013 r. nie istniała w obrocie prawnym decyzja przyznająca rentę ze skutkiem ex tunc), - odmawia się skarżącemu prawa do zasiłku do dla bezrobotnych pomimo, że w spornym okresie od dnia 20.03.2013 r. do 11.11.2013 r. był zarejestrowany w PUP, posiadał status osoby bezrobotnej, zgłaszał gotowość do podjęcia pracy, uczestniczył w realizacji zadań PUP a propozycji pracy dla niego nie było. W istocie więc skarżący kwestionuje stwierdzenie, że nie ma podstaw do przesunięcia okresu zasiłkowego. Argumentacji tej nie sposób podzielić. Należy ponownie wskazać, że przewidziane ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy świadczenia dla osób bezrobotnych, będących w trudnej sytuacji ze względu na brak miejsc pracy dla nich pomimo, że są zdolni i gotowi do jej podjęcia, nie mogą być traktowane inaczej niż pomoc w sytuacji, gdy dla takich osób w danej chwili brak jest możliwości zatrudnienia. Tym samym uprawnienie do zasiłku dla osób bezrobotnych nie może być pojmowane jako przysługujące nawet w okolicznościach, gdy wskutek równoczesnego uzyskania na mocy wyroku sądu - z mocą wsteczną - świadczenia przysługującego z tytułu ubezpieczenia społecznego tyle tylko, że ulegające przesunięciu w czasie i kontynuowane od początku w całości, po wyczerpaniu uprawnień do przyznanych w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Skarga zmierza do zapewnienia możliwości pobrania i skorzystania przez skarżącego z całości okresu na jaki był przyznany zasiłek dla bezrobotnych, pomimo dokonania jego rozliczenia w trybie art. 78 ust. 1 ustawy, a nawet przesunięcia okresu zasiłkowego o czasokres równy okresowi od 20 marca 2012 r. do 19 marca 2013 r. kiedy to skarżący został pozbawiony statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. W przypadku skarżącego, który zarejestrował się jako osoba bezrobotna w dniu 4.11.2011 r. , a świadczenie rentowe zostało przyznane skarżącemu wstecz na okres od dnia 20.03.2012 r. do dnia 19.03.2013 r. pozbawienie statusu osoby bezrobotnej nastąpiło tylko na ten okres. Zatem od dnia 20.03.2013 r. posiada on nadal status osoby bezrobotnej bez potrzeby ponownej rejestracji. Ponieważ nie rejestrował się ponownie dlatego też nie istnieją podstawy do zastosowania art. 71 ust. 1 ustawy, który mówi, że zasiłek przysługuje (..) od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Jednocześnie zgodnie z art. 78 ust. 1 ustawy pobrany przez J. W. zasiłek dla bezrobotnych w okresie od dnia 20.03.2012 r. do dnia 11.11.2012 r. został zaliczony na poczet przyznanego J. W. przez organ rentowy świadczenia w postaci renty z tytułu niezdolności do pracy. Przepis ten nie daje podstaw do przesunięcia okresu zasiłkowego a jedynie wyklucza możliwość równoczesnego pobierania dwóch świadczeń . Prawo do zasiłku przysługuje w wysokości i na okres pozostały po skróceniu przyznanego wcześniej prawa do zasiłku o okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy. W przypadku J. W. okres pobierania renty wyczerpał w całości prawo do zasiłku przyznane od dnia 12.11.2011 r. na okres 12 miesięcy. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 P.p.s.a. – tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.