III SA/Kr 1189/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia 12 sierpnia 2013r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Decyzją z dnia 12 sierpnia 2013r. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy Starosty z dnia [...] 2013 r. nr [...] o uznaniu zasiłku dla bezrobotnych, wypłaconego M. P. za okres od dnia 1 czerwca 2011r. do dnia 21 lipca 2011r. oraz od dnia 27 lipca 2011r. do dni 31 lipca 2011r. za nienależnie pobrane świadczenie oraz o nałożeniu na M. P. obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w łącznej kwocie 1137,20 zł brutto, z zastrzeżeniem, że z uwagi na fakt, że w dniu 19 marca 2013r. M. P. dokonał wpłaty 528,00 zł brutto, do zwrotu pozostaje jeszcze kwota 609,20 zł brutto. Z pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego z dnia 18 listopada 2013r. wynika, że decyzja organu II instancji została osobiście odebrana przez M. P. w dniu 14 sierpnia 2013r. W dniu 16 września 2013r. (data stempla pocztowego) M. P. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Skarżący wyjaśnił, iż opóźnienie wynika z jego nieobecności w miejscu zamieszkania i braku możliwości zapoznania się z treścią korespondencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skutki prawne niezachowania terminu oraz podstawy prawne jego przywrócenia reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.), a w szczególności art. 85-89 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 85 cyt. ustawy czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w art. 87 p.p.s.a. ustawodawca określił jakie wymogi muszą zostać spełnione by sąd mógł uwzględnić taki wniosek: – pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), – w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.), – wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.), – równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (post. NSA z dnia 2 października 2002r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Sąd podzielił w tym zakresie także stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 lutego 2006r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt I SAB/Wa 78/05 (opubl. LEX nr 192260): "Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku." Zdaniem Sądu, wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Uzasadniając swój wniosek o przywrócenie terminu skarżący ograniczył się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że był nieobecny w miejscu zamieszkania i nie mógł się zapoznać z treścią korespondencji. Nie podał jednak, gdzie był, jak długo trwała jego nieobecność ani nie przedstawił żadnych dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że w dniu 14 sierpnia 2013r. listonosz nie mogąc doręczyć przesyłki skarżącemu, pozostawił ją w Urzędzie Pocztowym, a zawiadomienie o tym umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego. Z kolei z pisma Naczelnika Urzędu Pocztowego z dnia 18 listopada 2013r. wynika, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję M. P. odebrał osobiście w dniu 14 sierpnia 2013r., co pozostaje w sprzeczności z jego twierdzeniem o braku możliwości zapoznania się z treścią korespondencji. Zaskarżona decyzja została więc doręczona skarżącemu prawidłowo wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi. Skarżący mógł zatem zapoznać się z jej treścią i mógł wnieść na nią skargę. Sąd uznał zatem, iż skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił swojego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a w związku z tym brak jest podstaw do uwzględnienia jego wniosku o przywrócenie terminu. Mając powyższe na względzie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.