III SA/Kr 1192/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 19 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 maja 2014 r. Nr: [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a ustanowić dla M. S. radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych W dniu 5 września 2014 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek M. S. o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie radcy prawnego. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jego miesięczny dochód wynosi 259,09 zł netto i stanowi go zasiłek stały z MOPS. M. S. jest współwłaścicielem mieszkania o powierzchni 35,79 m². Nie dysponuje on zasobami pieniężnymi, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy M. S. podniósł, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i zdrowotnej. Od wielu lat jest obłożnie chory, cierpi na przewlekłe schorzenia neurologiczne, narządu ruchu i psychiczne. Jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności. Nieleczone, z powodu braku środków, choroby uniemożliwiają mu normalne funkcjonowanie i obronę swoich praw przed sądem. Wydatki skarżącego na media i telefon wynoszą 150 zł miesięcznie. Niezbędne koszty leczenia kształtują się na poziomie 450-650 zł miesięcznie, a koszty rehabilitacji to ok. 300-800 zł, jednakże ze względu na brak środków finansowych nie są przez stronę realizowane. Skarżący posiada zobowiązania wobec osób fizycznych i prawnych w kwocie ok. 5.000 zł, w tym w większości dług przeterminowany. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu, a wiec możliwości skorzystania ze wszystkich przysługujących stronie uprawnień, jeżeli znajduje się ona w położeniu uniemożliwiającym poniesienie we własnym zakresie związanych z tym kosztów. Instytucja przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżący, obejmuje m. in. ustanowienie radcy prawnego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, iż udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Użyte w art. 246 p.p.s.a. sformułowanie "gdy osoba wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W ocenie orzekającego w przedmiotowej sprawie M. S. wykazał, że nie jest w stanie bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu ponieść kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Skarżący nie należy do osób majętnych. Jedynym źródłem jego utrzymania jest zasiłek stały z pomocy społecznej. Uzyskiwane środki finansowe przeznaczane są w całości na pokrycie kosztów bieżącego utrzymania strony. Jak oświadczył, był zmuszony zrezygnować z koniecznego leczenia ze względu na brak funduszy. Skarżący nie posiada żadnych oszczędności, ani przedmiotów wartościowych, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów wynagrodzenia pełnomocnika z wyboru. Jest zadłużony na sumę ok. 5.000 zł. Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że skarżący spełnia przesłanki przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.