III SA/Kr 1196/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej D. J. sprawy ze skarg A Sp. z o.o. z siedzibą w W na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lipca 2017r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5% oraz piwa, z dnia 14 lipca 2017r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. B, tj. o zawartości alkoholu od 4,5% do 18 % oprócz piwa oraz z dnia 14 lipca 2017r. znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych kat. C, tj. o zawartości alkoholu powyżej 18 % I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A Sp. z o.o. z siedzibą w W kwotę 2991 (dwa tysiące dziewięćset dziewięćdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze trzema odrębnymi decyzjami z dnia 14 lipca 2017 r.: 1. znak [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej A Sp. z o.o. z siedzibą w W od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 roku, znak: [...], o cofnięciu decyzji - zezwolenia o numerze [...] z dnia 30 października 2015 roku, zmienionej decyzją tego samego organu z dnia [...] 2016 roku, nr [...], na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jakim jest sklep spożywczo-przemysłowy mieszczący się w K, przy ul. L, wydanej na rzecz S Sp. z o.o. z siedzibą w W, której nazwę zmieniono następnie na A Sp. z o.o. z siedzibą w W, 2. znak [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej A Sp. z o.o. z siedzibą w W od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 roku, znak: [...], o cofnięciu decyzji - zezwolenia o numerze [...] z dnia 30 października 2015 roku, zmienionej decyzją tego samego organu z dnia [...] 2016 roku nr [...], na sprzedaż napojów alkoholowych kat. B, tj. o zawartości alkoholu od 4,5 % do 18 % oprócz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jakim jest sklep spożywczo-przemysłowy mieszczący się w K, przy ul. L, wydanej na rzecz S Sp. z o.o. z siedzibą w W, której nazwę zmieniono następnie na A Sp. z o.o. z siedzibą w W, 3. znak [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej A Sp. z o.o. z siedzibą w W od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 roku, znak: [...], o cofnięciu decyzji - zezwolenia o numerze [...] z dnia 30 października 2015 roku, zmienionej decyzją tego samego organu z dnia [...] 2016 roku, nr [...], na sprzedaż napojów alkoholowych kat. C, tj. o zawartości alkoholu powyżej do 18 % oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jakim jest sklep spożywczo-przemysłowy mieszczący się w K, przy ul. L, wydanej na rzecz S Sp. z o.o. z siedzibą w W, której nazwę zmieniono następnie na A Sp. z o.o. z siedzibą w W, działając na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzjami Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 roku, wskazanymi powyżej, orzeczono o cofnięciu decyzji – zezwoleń. W uzasadnieniu wyżej opisanych decyzji organu l instancji wskazano, że Spółka A Sp. z o.o. z siedzibą w W prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych kat. A,B,C, tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% oprócz piwa i powyżej 18% w sklepie spożywczo-przemysłowym mieszczącym się w K, przy ul. L, na podstawie stosownych zezwoleń, ważnych w okresie od dnia 30 listopada 2015 r. do dnia 29 listopada 2018r. Od powyższych decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniosła strona skarżąca. W odwołaniu zawarto zarzuty: naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie art. 21 ust. 1 pkt 6) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez błędną wykładnię definicji legalnej "wydzielonego stoiska" polegającą na przyjęciu, iż ustawa uzależnia wyodrębnienie tego obszaru od powierzchni sprzedażowej danego punktu sprzedaży, podczas gdy wskazany przepis ustawy oraz inne przepisy prawa materialnego nie przewidują żadnych ograniczeń polegających na możliwości wyodrębniania "wydzielonego stoiska" w punktach sprzedaży w zależności o ich powierzchni sprzedażowej; art. 96 ust. 1 pkt 3) ustawy poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że przesłanka prowadzenia bezpośredniej sprzedaży napojów alkoholowych przez sprzedawcę odnosi się do "pozostałych placówek samoobsługowych" oraz "innych placówek handlowych", podczas gdy przesłanka prowadzenia bezpośredniej sprzedaży napojów alkoholowych przez sprzedawcę we wskazanym przepisie ustawy odnosi się wyłącznie do "innych placówek handlowych"; art. 96 ust. 1 pkt 3) ustawy poprzez błędną jego wykładnie polegającą na przyjęciu, że przesłanka prowadzenia bezpośredniej sprzedaży napojów alkoholowych przez sprzedawcę oznacza wymóg tego, żeby alkohol był podawany klientowi przez sprzedawcę, żeby klient nie miał bezpośredniego dostępu do regałów z napojami alkoholowymi, które powinny zostać odgrodzone zabezpieczeniem blokującym klienta, podczas gdy przedmiotowy wymóg odnosi się wyłącznie do konieczności tego, żeby alkohol był podawany klientowi przez sprzedawcę, a przepisy nie przewidują żadnych innych ograniczeń; art. 131 ust. 9 w zw. z art. 96 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ograniczenia zakazu reklamy obejmują wyłącznie wydzielone stoiska w punktach sprzedaży stanowiących placówki samoobsługowe o powierzchni powyżej 200 m2, co pozostaje w sprzeczności z wykładnią literalną wskazanego przepisu, który nie zawiera w swej treści takiego ograniczenia. Ponadto, zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie właściwego postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności wypełnienia obowiązku z art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy, tj. zawiadomienia organu o zmianie nazwy spółki; art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie właściwego postępowania wyjaśniającego w zakresie okoliczności prowadzenia bezpośredniej sprzedaży napojów alkoholowych przez odwołującą się stronę, podczas gdy organ nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących na to, że klienci dokonywali bezpośrednio zakupu napojów alkoholowych z regału "F", wskazane ustalenia oparł jedynie na podstawie własnych przypuszczeń oraz niedostatecznej inicjatywy dowodowej strony; art. 10 § 1 oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału strony w postępowaniu wyjaśniającym w zakresie ustalającym okoliczności wykonania obowiązku z art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy, a także brak zapewnienia możliwości ustosunkowania się do dowodów stanowiących podstawę ustalenia tych okoliczności faktycznych; art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony odwołującej się do organów władzy publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że organ l instancji ustalił, że w sklepie prowadzona jest sprzedaż napojów alkoholowych. Ustalenia tego dokonano w oparciu o wydane decyzje administracyjne, w tym zezwolenie, oględziny stwierdzone protokołem z dnia 19 stycznia 2017 roku wraz z materiałem zdjęciowym oraz dokument - protokół kontroli nr [...], przeprowadzonej w dniu 9 września 2016 roku, sporządzony przez Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w dniu 28 września 2016 roku. W ocenie Kolegium powyższe dowody nie pozwalają na ustalenie, że do sprzedaży napojów alkoholowych doszło z naruszeniem zasad i warunków określonych w ustawie. W materiale dowodowym brak jest ujawnionego faktu dokonania sprzedaży produktu będącego napojem alkoholowym w sposób naruszający przepisy ustawy. Przez sprzedaż w tym wypadku organ odwoławczy rozumie umowę sprzedaży, przez którą sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę, o jakiej mowa w treści art. 535 ustawy Kodeks cywilny. Czynności tego typu w odniesieniu do napojów alkoholowych nie stwierdzono w zebranym materiale dowodowym. Ujawniono natomiast lokalizację półki z napojami alkoholowymi - winem w miejscu, w którym dostęp do oferowanych produktów nie jest zarezerwowany wyłącznie dla sprzedawcy. Brak jest natomiast dowodu na to, że wbrew w dyspozycji art. 96 w/w ustawy sprzedaż napojów alkoholowych prowadzi się w punkcie sprzedaży będącym pozostałą placówką samoobsługową (pozostałą niż o powierzchni sprzedażowej powyżej 200 m2) oraz inną placówką handlową (inną niż sklep branżowy), w których sprzedawca nie prowadzi bezpośredniej sprzedaży napojów alkoholowych. Innymi słowy nie stwierdzono, aby klient samodzielnie podjął napój alkoholowy o zawartości alkoholu powyżej 4,5 %, niebędący piwem i dokonał transakcji jego zakupu przy kasie. Powyższych okoliczności nie ustalono, pomimo iż upoważnieni pracownicy Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej dokonywali zakupu kontrolowanego i mieli taką możliwość wobec stwierdzenia potencjalnej dostępności win dla wszystkich klientów. Organ podkreślił, iż na etapie postępowania odwoławczego nie jest już możliwe zdobycie takiego dowodu, bowiem już z protokołu z oględzin z dnia 19 stycznia 2017 roku wynika, że regał z winami znajduje się za ladą oraz bramkami uniemożliwiającymi przejście klientom. Organ odwoławczy wskazał, że samo stworzenie możliwości nawiązania umowy sprzedaży w inny sposób, aniżeli przez podanie produktu bezpośrednio przez sprzedawcę, nie stanowi naruszenia warunków sprzedaży określonej w zezwoleniu, nie jest bowiem sprzedażą, o jakiej mowa w art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 ustawy. W ocenie organu odwoławczego ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w art. 21 ust. 1 pkt 6) zawiera definicję pojęcia "wydzielone stoisko", przez które należy rozumieć oddzielone od pozostałej powierzchni punktu sprzedaży, ciąg handlowy lub ladę, w której to definicji brak jest odniesień do zlokalizowania owego stoiska wyłącznie w placówce wielkopowierzchniowej. Dlatego w ocenie organu odwoławczego w treści przepisu art. 96 ust.1 pkt 2) wskazano obok pojęcia "wydzielone stoiska" dookreślenie w postaci sformułowania "w samoobsługowych placówkach handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 200 m2, wyraźnie aby zawęzić w tym przepisie zakres omawianego pojęcia. Tymczasem w treści art. 131 ust. 1 użyto pojęcia "wydzielone stoiska" bez dookreślenia, w jakiego rodzaju placówkach miałoby się ono znajdować. Skoro więc organ l instancji stwierdził w drodze w/w dowodów dokonywanie promocji i reklamy napojów alkoholowych na wydzielonym stoisku z alkoholem, to zaistniała okoliczność faktyczna nie stanowi przesłanki do cofnięcia zezwolenie na sprzedaż alkoholu. Organ odwoławczy podzielił natomiast pogląd organu l instancji co do konieczności cofnięcia wydanego uprzednio zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, a to ze względu na ujawnioną przesłankę, o jakiej mowa w art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Przedsiębiorca, któremu wydano przedmiotowe w niniejszej sprawie zezwolenie uchybił bowiem ustawowemu obowiązkowi zgłaszania organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Zezwolenie o numerze [...] z dnia 30 października 2015 roku na sprzedaż napojów alkoholowych kat. A, tj. o zawartości alkoholu do 4,5 % oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jakim jest sklep spożywczo-przemysłowy mieszczący się w K, przy ul. L, wydano niewątpliwie na rzecz S Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zezwolenie o numerze [...] z dnia 30 października 2015 roku, na sprzedaż napojów alkoholowych kat. B, tj. o zawartości alkoholu od 4,5 % do 18 % oprócz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jakim jest sklep spożywczo-przemysłowy mieszczący się w K, przy ul. L, wydano niewątpliwie na rzecz S Sp. z o.o. z siedzibą w W. Zezwolenie o numerze [...] z dnia 30 października 2015 roku, zmienione decyzją tego samego organu z dnia [...] 2016 roku nr [...], na sprzedaż napojów alkoholowych kat. C, tj. o zawartości alkoholu powyżej do 18 % oraz piwa, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, jakim jest sklep spożywczo-przemysłowy mieszczący się w K, przy ul. L, wydano niewątpliwie na rzecz S Sp. z o.o. z siedzibą w W. Nazwę wymienionej w zezwoleniu Spółki zmieniono następnie w dniu 1 kwietnia 2016 roku (data zmiany danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców KRS) na A Sp. z o.o. z siedzibą w W, co było wynikiem zmiany umowy spółki z dnia 19 lutego 2016 roku. Dopiero decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2016 roku, nr [...], dokonano zmiany zezwolenia polegającej na zmianie danych podmiotu, ale stało się to na wniosek przedsiębiorcy złożony w dniu 15 września 2016 roku. Poinformowania o zmianie danych identyfikacyjnych podmiotu dokonano zatem z uchybieniem 14 dniowego terminu, o jakim mowa w art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy, będącego warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych. Zdaniem organu redakcja przepisu art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy nie pozostawia organowi właściwemu żadnego marginesu uznania i obliguje ten organ do cofnięcia zezwolenia w przypadku stwierdzenia naruszenia warunku sprzedaży. Przedmiotowy warunek polegający na nakazie informowania o zmianach stanu faktycznego i prawnego danych zawartych w zezwoleniu został opatrzony terminem 14 dni. W związku z powyższym stosunkowo łatwo jest stwierdzić zaistnienie naruszenia warunku będącego w tym przypadku terminem. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie do dnia 14 kwietnia 2016 roku nie nastąpiło zdarzenie polegające na zawiadomieniu organu właściwego do wydania zezwolenia o zmianie danych zawartych w zezwoleniu. Zdaniem organu nie zasługuje na uwzględnienie teza wniosku dowodowego zawartego przez stronę skarżącą w odwołaniu - piśmie z dnia 25 kwietnia 2017 roku - jakoby przedsiębiorca dokonał skutecznego poinformowania organu właściwego do wydania zezwolenia o zmianie danych zawartych w zezwoleniu. Strona skarżąca wskazuje w tym zakresie na treść pisma z dnia 10 marca 2016 roku, w którym "S" poinformował o zamiarze zmiany nazwy spółki. Organ wskazał, iż pismo to nie wypełnia hipotezy przepisu art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Pismo z dnia 10 marca 2016 roku nie jest skierowane do organu właściwego do wydania zezwolenia, a do niegraniczonej i nieokreślonej liczby adresatów. Pismo to nie ma za przedmiot indywidualnego stosunku administracyjnego łączącego "S" z Prezydentem Miasta w odniesieniu do zezwoleń o numerach: [...], [...] i [...]. Organ podkreślił, że istotą przepisu art 18 ust. 7 pkt 7 ustawy, w szczególności mając na względzie fakt, iż jest on sankcjonowany w postaci przepisu art. 18 ust. 10 pkt 2) cofnięciem udzielonego zezwolenia, jest wyraźne poinformowanie o zmianie danych konkretnego zezwolenia. Zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wydawane jest wobec danego przedsiębiorcy w stosunku do określonego punktu sprzedaży, w tym wypadku sklepu spożywczo-przemysłowego przy ul. L w K. W odniesieniu do tego zezwolenia przedsiębiorca nie dokonał poinformowania o zmianie danych w postaci swojej nazwy. Tak jak skutek naruszenia warunku zezwolenia odnoszony jest wobec przedsiębiorcy wyłącznie w odniesieniu do konkretnego zezwolenia (wszystkich zezwoleń na dany punkt sprzedaży), a nie wobec wszystkich zezwoleń jakie ten przedsiębiorca posiada, tak też obowiązek informowania o zmianie danych nie dotyczy wszystkich zezwoleń jako całości, tylko poszczególnych decyzji i objętych nimi punktów sprzedaży. Zdaniem organu odwoławczego logice argumentacji przedstawianej w odwołaniu przeczy oświadczenie pracownika przedsiębiorcy zawarte w wyjaśnieniach do protokołu kontroli Inspekcji Handlowej, zgodnie z którym powodem nieprawidłowej nazwy spółki na zezwoleniach dotyczących sprzedaży alkoholu było "pominięcie naszej stacji przez centralę podczas dokonywanych zmian w dokumentacji w Urzędzie Miasta." Okolicznością bezsprzeczną w warunkach niniejszej sprawy jest również, że pismo którego intencją było osiągniecie skutku w postaci danych określonych w zezwoleniach mających za przedmiot punkt sprzedaży przy ul. L w K zostało skierowane przez stronę skarżącą dopiero w dniu 15 września 2016 roku. Powyższe wskazuje, że argumentacja w zakresie wskazania w/w pisma, jako mającego na celu poinformowanie o zmianie danych zezwoleń, jest wersją stanowiska strony przyjętą ex post wyłącznie na użytek niniejszego postępowania. Organ podniósł, że przesądzająca w tym zakresie jest treść art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy, która nie odnosi się do zawiadomienia organu o zmianie nazwy spółki, a o zmianie stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu. Przepis ten, zdaniem organu odwoławczego, subiektywizuje zakres zmienianych danych do zakresu konkretnego zezwolenia. Skargi na powyższe decyzje wniosła strona skarżąca, zaskarżając je w całości. Strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2016 r. poz. 487 ze zm.) w zw. z art. 18 ust. 7 pkt. 7 ustawy, poprzez jego niewłaściwą interpretację polegającą na uznaniu, iż zawiadomienie strony skarżącej otrzymane przez organ l instancji w dniu 13 kwietnia 2016 roku (datowane na dzień 10 marca 2016 roku) nie stanowiło skutecznego zawiadomienia o zmianie nazwy oraz zostało dokonane z uchybieniem 14 dniowego terminu, o jakim mowa w art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy, podczas gdy pismo strony skarżącej otrzymane przez organ l instancji w dniu 13 kwietnia 2016 roku spełniało wszelkie warunki formalne takiego zawiadomienia i zostało doręczone do organu l instancji z zachowaniem 14 dniowego terminu; - naruszenie innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym zmierzającym do ustalenia okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem obowiązku zawiadomienia o zmianie nazwy spółki strony skarżącej (art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy), a także pozbawienie strony skarżącej możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów w zakresie powyższych okoliczności; naruszenia art. 15 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji na podstawie przepisów prawa materialnego, które nie były podstawą decyzji organu l instancji, co powoduje pozbawienie skarżącej prawa do dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, podczas gdy zgodnie z art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne i nie ma przepisów szczególnych, które wyłączałyby dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydawanego na podstawie ustawy; naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie właściwego postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia okoliczności wypełnienia obowiązku z art. 18 ust. 7 pkt 7) ustawy, tj. zawiadomienia organu l instancji o zmianie nazwy spółki strony skarżącej i błędne przyjęcie, iż zawiadomienie organu l instancji o zmianie firmy nastąpiło pismem z dnia 15 września 2016 roku, podczas gdy pismo strony skarżącej (datowane na dzień 10 marca 2016 roku) zostało doręczone do organu I instancji w dniu 13 kwietnia 2016 roku; naruszenia art. 8 k.p.a. poprzez rozpoznanie sprawy administracyjnej strony skarżącej w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej poprzez odmienne rozstrzygnięcia spraw administracyjnych przez organy administracji publicznej w oparciu o takie same okoliczności faktyczne i prawne dotyczące tej samej strony, polegające na uznaniu pisma (datowanego na dzień 10 marca 2016 roku), doręczonego do organu l instancji w dniu 13 kwietnia 2016 roku za niestanowiące zawiadomienia o zmianie firmy skarżącej, podczas gdy w analogicznych postępowaniach prowadzonych przed organem l instancji pismo o takiej samej treści stanowiło podstawę do wydania zezwoleń w innych lokalizacjach. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu l instancji przez organ odwoławczy, pomimo że rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne obarczone było uchybieniami w zakresie niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z wymienionych w skardze dokumentów, o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości oraz o uchylenie w całości decyzji organu l instancji. W ocenie strony skarżącej organ odwoławczy w sposób dowolny i nieprawidłowy dokonał interpretacji art. 18 ust. 10 pkt 2 w zw. z art. 18 ust. 7 pkt. 7 ustawy. Ustawa wymaga bowiem zgłoszenia do organu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Nie określa jednak ono, jaka ma być forma takiego zawiadomienia, ani treść. Przedstawione przez organ II instancji argumenty są całkowicie bezpodstawne - nie można przyjąć, iż pismo nie wskazywało adresata, skoro zostało odebrane w dniu 13 kwietnia 2016 roku, co potwierdza zbiorowy dowód odbioru nr [...] wydany przez Urząd Pocztowy z dnia 13 kwietnia 2016 r. na Prezydenta Miejskiego, skrytka pocztowa nr [...]. Przedmiotowe pismo wyłącznie omyłkowo nosiło datę 10 marca 2016 roku, jednak zarówno w odniesieniu do przedmiotowego zezwolenia, jak i innych zezwoleń strony skarżącej w obszarze właściwości organu I instancji zostało wysłane lub złożone do organu po dacie 1 kwietnia 2016 roku, a więc po rejestracji zmiany firmy w KRS. Pismo w swej treści wyraźnie wskazywało, iż firma ulega zmianie z dniem 1 kwietnia 2016 roku. Nie sposób również wywieść z treści art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy wymogu określonego wskazania danych konkretnych zezwoleń, tym bardziej, iż przepis nakazuje dokonania zgłoszenia do "organu zezwalającego", co w niniejszej sprawie nastąpiło. Strona skarżąca podkreśliła, iż organ l instancji ani nie pozostawił podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 1 k.p.a., ani nie wezwał strony celem uzupełnienia innych wymogów formalnych zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. - oznacza to więc, iż dla organu l instancji pismo musiało spełniać wszelkie wymogi formalne, w tym te wynikające z przepisów prawa. W ocenie strony skarżącej pismo, otrzymane przez organ l instancji w dniu 13 kwietnia 2016 roku, spełniało wszelkie warunki formalne w rozumieniu art. 18 ust. 7 pkt. 7 ustawy i zostało doręczone do organu l instancji z zachowaniem 14 dniowego terminu. Strona skarżąca zarzuciła, iż jak wynika z akt sprawy, organ administracyjny nie zawiadomił strony na żadnym etapie postępowania o tym, że prowadzi postępowanie wyjaśniające w zakresie uchybienia obowiązkowi zawiadomienia o zmianie (art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy) oraz co do tego, jakie dowody przeprowadził, a które stanowiły podstawę ustalonych faktów. Tym samym strona skarżąca dopiero z uzasadnienia decyzji organu l instancji dowiedziała się, że zdarzenie związane z zawiadomieniem o zmianie nazwy stanowiło element postępowania wyjaśniającego, choć nie stanowiło ono podstawy prawnej decyzji wydanej przez organ l instancji. W ocenie strony skarżącej w konsekwencji powyższego, organ l instancji dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym w części dotyczącej ustaleń o zmianie nazwy spółki skarżącej, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Strona skarżąca, w jej ocenie, została pozbawiona możliwości skorzystania z czynności procesowych w stosunku do okoliczności faktycznych, które w końcowym efekcie stanowiły podstawę wydania decyzji organu II instancji. Skoro strona skarżąca nie miała możności wypowiedzenia się co do dowodów przeprowadzonych przed organem l instancji, to rozpoznanie sprawy związanej z wykonaniem obowiązku z art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy miało miejsce z pominięciem dwuinstancyjnego trybu rozpoznania sprawy administracyjnej, co stanowi naruszenie art. 15 k.p.a. Strona skarżąca zarzuciła, iż organ II instancji wydał decyzję na podstawie okoliczności faktycznych oraz przepisów prawa materialnego, które nie były przedmiotem postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ l instancji, co spowodowywało pozbawienie strony skarżącej prawa do jednej z dwóch instancji zagwarantowanej art. 15 k.p.a. W ocenie strony skarżącej, wydanie decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wyłącznie z uwagi na brak zawiadomienia w terminie o zmianie nazwy stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności i jest rażącym naruszeniem prawa. Strona skarżąca wskazała, że w stosunku do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych, organ administracji publicznej wydał odmienne rozstrzygnięcia dotyczące tej samej strony. Strona skarżąca podniosła także, że w stosunku do lokalizacji stacji paliw ul. L organ l instancji zmienił zezwolenia na sprzedaż alkoholu dopiero w dniu 19 września 2016 r., uznając pismo doręczone w dniu 13 kwietnia 2016 r. za niespełniające wymogów formalnych, a w stosunku do innych lokalizacji uznał, że pismo z 10 marca 2016 r. stanowi podstawę do wszczęcia postępowania i zmienił zezwolenia z 18 kwietnia 2016 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. W postępowaniu zgłosił udział w charakterze uczestnika prokurator Prokuratury Rejonowej D. J., który wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty (w tym decyzje, postanowienia) nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Jednocześnie, zgodnie z art. 134 p.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone decyzje naruszają prawo w sposób uzasadniający ich usunięcie z obrotu prawnego. Należy zaznaczyć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączył sprawę o sygn. akt III SA/Kr 1196/17 ze sprawami o sygn. akt III SA/Kr 1197/17 oraz III SA/Kr 1198/17 celem ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przedmiotem kontroli w sprawach rozpatrywanych w niniejszym postępowaniu były decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego o cofnięciu decyzji – zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych kategorii A, B i C. Przede wszystkim należy podnieść, że organ pierwszej instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięć wskazał art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 9 i art. 96 ust. 1 pkt 3 oraz art. 18 ust. 10 pkt 1 w związku z art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 487 ze zm.; powoływanej dalej jako "ustawa o wychowaniu w trzeźwości"). W uzasadnieniach decyzji organu pierwszej instancji wskazano także, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, gdyż strona skarżąca nie zgłosiła w wymaganym terminie zmiany nazwy Spółki ze S Sp. z o.o. na A Sp. z o.o. Organ odwoławczy natomiast jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, wskazując jako wyłączną podstawę cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych kategorii A, B i C okoliczność, iż doszło do naruszenia art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, gdyż strona skarżąca nie zgłosiła w wymaganym terminie zmiany nazwy Spółki ze S Sp. z o.o. na A Sp. z o.o. W pozostałym zakresie organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu pierwszej instancji o istnieniu innych przesłanek cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, poza naruszeniem art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości poprzez niezgłoszenie przez stronę skarżącą w wymaganym terminie zmiany nazwy Spółki ze S Sp. z o.o. na A Sp. z o.o. Zdaniem Sądu w tej sytuacji nie jest uzasadniony zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, gdyż wyżej wskazana podstawa cofnięcia zezwoleń była przedmiotem rozpoznania przez organy obu instancji. Istotnie ma rację skarżący, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia zezwoleń z dnia 1 grudnia 2016 r. brak było informacji dotyczącej naruszenia art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, co stanowi uchybienie procesowe polegające na naruszeniu zasady informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 2 k.p.a.), jednak w samej decyzji organu pierwszej instancji kwestia powyższa została podniesiona, co umożliwiało stronie ustosunkowanie się do niej w toku postępowania odwoławczego. Zaskarżone decyzje naruszają prawo w sposób istotny także z innych, podniesionych w skargach, przyczyn. Pozostałe zarzuty skarg należy podzielić. Przede wszystkim należy podnieść, iż zgodnie z art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest zgłaszanie organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego i prawnego, w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Niewątpliwie zmiana nazwy podmiotu, na którego rzecz zostało wydane zezwolenie, wynikająca ze zmiany umowy spółki, stanowi okoliczność, o której mowa w powołanym wyżej przepisie. Ustawa o wychowaniu w trzeźwości nie reguluje jednak formy zgłoszenia zmian stanu faktycznego i prawnego, o których mowa w art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy. W tej sytuacji należy przyjąć, że zgłoszenie stanowi podanie w rozumieniu art. 63 k.p.a. Skoro zatem podanie zawiera braki, w postaci na przykład braku skonkretyzowanego żądania, winien organ wdrożyć wobec niego postępowanie naprawcze, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. i w ten sposób ustalić w sposób bezsporny treść żądania zawartego w podaniu. Sąd przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe dopuszczając dowody z dokumentów przedłożonych przez stronę skarżącą. Ze złożonych przez stronę skarżącą dokumentów wynika, że pisma z dnia 10 marca 2016 r. zostały doręczone organowi zezwalającemu w dniu 13 i 14 kwietnia 2016 r., a zatem z zachowaniem 14 dniowego terminu do zgłoszenia zmian, o którym mowa w art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Treść pisma datowanego na 10 marca 2016 r. jednoznacznie nawiązuje do okoliczności zmiany nazwy podmiotu, na rzecz którego zostały wydane zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Istotnie w piśmie nie zostało wskazane, jakich decyzji-zezwoleń pismo dotyczy, jednakże – jak wyżej wskazano – rolą organu było w tej sytuacji ustalenie intencji strony skarżącej. Należy również podnieść, że w oparciu o pismo datowane 10 marca 2016 r., lecz doręczone organowi w dniu 13 i 14 kwietnia 2016 r. zostały zmienione decyzje- zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w innych lokalizacjach (K, ul. P – stacja paliw, K, ul. A, K, ul. J). Na pismach znajdują się odręczne adnotacje, czynione po wniesieniu pism do organu, jakiej lokalizacji konkretne pismo dotyczy. W aktach sprawy administracyjnej brak natomiast jakichkolwiek informacji pozwalających na ustalenie, w jaki sposób organ przypisał konkretne lokalizacje zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do wniesionych w dniach 13 i 14 kwietnia 2016 r. przez stronę skarżącą pism z dnia 10 marca 2016 r. Wobec powyższego w postępowaniu przed organami obu instancji doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a. gdyż stan faktyczny ustalony przez organy nie odpowiada rzeczywistemu stanowi faktycznemu sprawy. Tym samym bezpodstawnie zastosowały organy w niniejszej sprawie art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż strona skarżąca nie dokonała zgłoszenia organowi zezwalającemu zmian stanu faktycznego o prawnego w stosunku do danych zawartych w zezwoleniu, w terminie 14 dni od dnia powstania zmiany. Niewątpliwie bowiem strona skarżąca poinformowała organ zezwalający o zmianie nazwy podmiotu, na którego rzecz zostało wydane zezwolenie pismem z dnia 10 marca 2016 r., doręczonym organowi w dniach 13 i 14 kwietnia 2016 r. Jeśli natomiast organ powziął wątpliwości co do intencji strony skarżącej wynikających z powyższego pisma, winien był je wyjaśnić wzywając stronę skarżącą o sprecyzowanie stanowiska. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji. W ponownym postępowaniu organy winny ponownie dokonać oceny, czy w przypadku strony skarżącej została spełniona dyspozycja przepisu art. 18 ust. 7 pkt 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, uwzględniając stanowisko i oceny Sądu wyrażone w niniejszym wyroku. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a, zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 2991 zł, na którą składają się uiszczone wpisy od skarg (3 x 500 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego adwokata (3 x 480 zł) i opłaty od pełnomocnictw ( 3 x 17 zł).