III SA/Kr 1200/14

Kraków, dnia 29 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1200/14 w sprawie ze skarg G. M. i M. G. na decyzje Wojewody z dnia 3 marca 2014 r. nr [...] z dnia 3 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1200/14 po rozpoznaniu sprawy ze skarg G. M. i M. G. uchylił decyzje Wojewody z dnia 3 marca 2014 r. nr [...] i nr [...] oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji w przedmiocie wymeldowania. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącym oraz pełnomocnikowi organu i pełnomocnikowi uczestników postępowania. Pismem z dnia 17 kwietnia 2015 r. pełnomocnik uczestników postępowania r.pr. P. N. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wraz ze skargą kasacyjną. W uzasadnieniu podniósł, że pomimo wskazania w pismach z dnia 20 sierpnia 2014 r. adresu do doręczeń jako "Kancelaria Prawna M. N." adnotacja taka nie znalazła się na korespondencji adresowanej do pełnomocnika uczestników. Ponadto uzasadnienie wyroku nie zostało doręczone pełnomocnikowi na wskazany adres wskutek zawinionego i nieuprawnionego dokonania przez pracownika Poczty Polskiej S.A. zwrotu korespondencji z adnotacją "nie podjęto w terminie". W zaistniałym stanie faktycznym taka sytuacja w ogóle nie miała miejsca. W dniu 28 stycznia 2015 r. w placówce pocztowej była osoba uprawniona do odbioru korespondencji, jednak z niewiadomych przyczyn pracownik urzędu pocztowego nie wydał jej przesyłki zawierającej wspomniany wyrok. Informację, że wyrok wraz z uzasadnieniem został zwrócony do WSA w Krakowie pełnomocnik uczestników powziął dopiero w dniu 10 kwietnia 2014 r. zapoznając się z aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W niniejszej sprawie niespornym jest, że uczestnicy postępowania reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika nie zachowali terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2014 r. Należy bowiem wskazać, iż odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi w dniu 6 lutego 2015 r. i od dnia następnego rozpoczął bieg 30- dniowy termin jego zaskarżenia. Prawidłowo w tej sytuacji postąpił pełnomocnik uczestników postępowania występując o przywrócenie uchybionego terminu. Analiza wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż uczestnicy reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika nie uprawdopodobnili przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy czym należy podkreślić, iż to na stronie ciąży obowiązek uprawdopodobnienia przyczyn uchybienia terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się - zgodnie z orzecznictwem i literaturą przedmiotu - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Uchybienie terminu może być przykładowo poczytane jako zawinione przez nią, "jeśli strona nie chciała dopełnić czynności w terminie albo chciała czynności dopełnić, lecz nie dopełniła z powodu jakiejś przeszkody, którą mogła przezwyciężyć" (v. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. 7, Wydawnictwo C.H. Beck. W-wa 2005, str. 334). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (vide wyrok NSA z 13 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1656/97). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Należy wskazać, iż jako kryterium braku winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W niniejszej sprawie, jako powód uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik uczestników podał nieuprawnione dokonanie przez pracownika poczty zwrotu korespondencji z adnotacją "nie podjęto w terminie", a także nieumieszczenie na kopercie określenia "Kancelaria Prawa M. N.". Wskazał również, że pracownik poczty nie wydał osobie upoważnionej do odbioru korespondencji przesyłki w dniu 28 stycznia 2015 r. Podkreślić należy, że w myśl art. 73 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma osobiście lub sposób zastępczy, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Ustawodawca ustanawia w cytowanym przepisie domniemanie faktyczne doręczenia pisma, o ile zostaną spełnione warunki w przepisie tym przewidziane. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 P.p.s.a. może być obalone wówczas, gdy adresat pisma wykaże, iż dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W stanie faktycznym niniejszej sprawy wywody pełnomocnika uczestników postępowania nie są poparte żadnymi dowodami. W kontekście dowodu z dokumentu jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (zgodnie bowiem z art. 45 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008r., Nr 189, poz. 1159 ze zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę operatora publicznego ma moc dokumentu urzędowego) z pewnością takiego przeciwdowodu nie stanowi oświadczenie pełnomocnika o nieuprawnionym zwrocie nieodebranej korespondencji. W związku z tym trudno założyć, aby awizo nie zostało pozostawione w skrzynce pocztowej. Ze znajdującej się w aktach sprawy przesyłki pocztowej zwróconej do nadawcy jako niepojętej w terminie wyraźnie wynika, że z powodu niemożności doręczenia adresatowi w dniu 23 stycznia 2015 r. wymienionej przesyłki pozostawiono ją na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym Urzędzie Pocztowym umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na przedmiotowej przesyłce widnieje również adnotacja o powtórnym awizowaniu w dniu 2 lutego 2015 r., a także informacja o zwrocie w/w przesyłki w dniu 10 lutego 2015 r. jako niepojętej w terminie. Obok powyższych informacji znajdują się stosowne pieczątki oraz podpisy listonosza. Sąd nie ma w takim przypadku podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. Należy zauważyć, iż art. 65 § 2 P.p.s.a. w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz. 697 ze zm.) regulują sposób doręczania przesyłek w postępowaniu cywilnym i sądowoadministracyjnym. W myśl § 9 ust. 1 ww. rozporządzenia w przypadkach określonych w art. 139 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego (art. 72 P.p.s.a.) listonosz:1) pozostawia zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki we właściwej pocztowej placówce oddawczej w terminie siedmiu kolejnych dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata, 2) dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na potwierdzeniu odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis, 3) oddaje przesyłkę niezwłocznie do właściwej pocztowej placówki oddawczej. Pocztowa placówka oddawcza potwierdza przyjęcie od listonosza awizowanej przesyłki poprzez umieszczenie na stronie adresowej odcisku datownika i podpisu przyjmującego pracownika (§ 9 ust. 2 ). Jeżeli adresat nie zgłosi się po odbiór przesyłki w terminie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, pocztowa placówka oddawcza sporządza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia, powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu sporządzenia zawiadomienia, które listonosz doręcza adresatowi. Dokonanie powtórnego zawiadomienia zaznacza się na przesyłce adnotacją "awizowano powtórnie dnia" na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki i podpisem (§ 9 ust. 3). Przesyłkę, o której mowa w ust. 1, przechowuje się w pocztowej placówce oddawczej przez siedem kolejnych dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia u adresata, a w przypadku, o którym mowa w ust. 3 - pozostawienia powtórnego zawiadomienia (§ 9 ust. 7). Przesyłkę niepodjętą pocztowa placówka oddawcza opatruje na stronie adresowej adnotacją "nie podjęto w terminie" oraz odciskiem datownika i odsyła niezwłocznie wraz z formularzem potwierdzenia odbioru organowi wysyłającemu. Mając powyższe na uwadze, Poczta Polska w całości zrealizowała dyspozycję przepisów i w sposób prawidłowy dokonała doręczenia "zastępczego" przesyłki. Dlatego też należy uznać, iż nieodbieranie przez pełnomocnika korespondencji wskazuje jednoznacznie na brak należytej dbałości o sprawy swoich mocodawców, a tym samym nie można uznać, że nie zaistniała w sprawie przesłanka winy. Ponadto – ocenie Sądu – pełnomocnik uczestników postępowania w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności, ze nie otrzymał żadnego awizo w sprawie. Sam fakt, że w dniu 28 stycznia 2015 r. upoważniona osoba odbierała z urzędu pocztowego inną korespondencję, nie świadczy o tym, że przedmiotowa przesyłka nie była awizowana, a awiza nie zostały pozostawione w skrzynce pocztowej adresata. W tym miejscu należy się odnieść do twierdzeń pełnomocnika uczestników postepowania jakoby na kopercie widniał błędny adres kancelarii. Nadmienić wypada, że na pismach procesowych kierowanych do sądu przez r.pr. P. N. widnieje adres ul. T, K i dokładnie na wyżej wskazany adres został przesłany wyrok wraz z uzasadnieniem. To, że na kopercie nie ma adnotacji "Kancelaria Prawna M. N." nie ma żadnego wpływu na skuteczność doręczenia. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że ekspediując przesyłkę sąd poprawnie ją zaadresował. Z powyższych względów, Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.