III SA/Kr 1200/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. W. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skarg G. M. i M. G. na decyzje Wojewody z dnia 3 marca 2014 r. nr [...] z dnia 3 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokatowi K. W. wykonującemu zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem odpowiedzi na skargę kasacyjną P. A. P. w miejsce której wstąpił jako następca prawny J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 16 grudnia 2014 r. sygn. III SA/Kr 1200/14 akt oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Ustanowiony dla G. M. adwokat (k. 339), którego Okręgowa Rada Adwokacka w Krakowie wyznaczyła w osobie mecenasa K. W. (k. 353) sporządził w imieniu skarżącej i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną P. A. P. (uczestniczki) od wyroku tutejszego sądu (k. 357-359). W sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wyznaczony adwokat sformułował wniosek o przyznanie na swoją rzecz kosztów nieodpłatnej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone ani w całości ani w części (k. 357v.). Wyznaczony adwokat zapewnił także G. M. reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 452). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt II OSK 708/16 oddalił skargę kasacyjną bez orzekania o wynagrodzeniu dla wyznaczonego adwokata za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy (k. 453). Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wobec tego, że skarga kasacyjna została wniesiona w 2015 r. więc zasady te zgodnie z §22 rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016, poz. 1714) precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) Zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku należy przyjąć, że zostało ono złożone przez adwokata. Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Powołane rozporządzenie nie wskazuje co prawda expressis verbis, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę adwokatowi należy się jakiekolwiek wynagrodzenie lecz w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt. II FPS 4/12 Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów stwierdził, że odpowiedź na skargę kasacyjną, o której mowa w art. 179 ppsa jest pismem procesowym strony, która nie wniosła skargi kasacyjnej. Mimo, że pismo to nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 p.p.s.a., jej autor, profesjonalny pełnomocnik, powinien ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu. Zatem swym charakterem odpowiedź na skargę kasacyjną najbardziej zbliżona jest do czynności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. W związku z tym przyjąć należy, że za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną profesjonalnemu pełnomocnikowi przysługuje opłata (stawka minimalna) jak za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Skoro zaś w realiach niniejszej sprawy wyznaczony adwokat w ramach postępowania kasacyjnego sporządził i wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną a także zapewnił stronie reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, to należy mu się za to opłata w wysokości 240 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a), gdyż kwota ta odpowiada 100% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że adwokat został ustanowiony dla G. M. po wyroku wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (k. 156). Uwzględniając jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku, sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ustaloną opłatę należało zwielokrotnić do kwoty 480 zł (z wyliczenia 240x2=480). Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08). Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona w ten sposób opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.