III SA/Kr 1205/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak ( spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Renata Czeluśniak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2019 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata M. P. Kancelaria Adwokacka w K Rynek [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Decyzją z dnia [...] 2018 r. ([...]) na podstawie ar. 104 i 107 kpa oraz art. 3, ust. 3 i 4, art. 4, art. 8. 11, 14, 17 ust. 1 pkt 5, art. 36 pkt 1 lit c, art. 39 ust. 1 i 2, art. 102, 104, 106, 109 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U.2017.1769 ze zm.) §1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r., w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U.2015.1058) Prezydent Miasta odmówił A. N. przyznania pomocy finansowej na zwrot poniesionych kosztów w związku z zakupem lodówki, zamka do drzwi pokoju, stojaka na buty, sprzętu RTV, ubrań dla ww. i syna M. oraz zabawek dla syna M. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w związku ze zgłoszeniem w dniu 10 stycznia 2018 r. o udzielenie pomocy finansowej na zwrot poniesionych kosztów w związku z zakupem lodówki, zamka do drzwi pokoju, stojaka na buty, sprzętu RTV, ubrań dla A. N. i syna M. oraz zabawek dla syna M. zostało przeprowadzone postępowanie. Podczas wywiadu w dniu 10 stycznia 2018 r. ustalono, że strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem M. N. Wspólnie zamieszkują rodzice, którzy prowadzą oddzielne gospodarstwo domowe. W grudniu 2017 r. A. N. utrzymywała się z zasiłku rodzinnego na syna w kwocie 124 zł, alimentów na syna w kwocie 800 zł, alimentów na siebie w kwocie 400 zł. Strona otrzymuje również świadczenie wychowawcze na syna w kwocie 500 zł, które nie jest wliczane do dochodu rodziny. Ponadto ustalono, że w grudniu 2017 r. ww. zapłaciła zasądzone alimenty na syna M. byłemu mężowi w kwocie 300 zł, które odliczono od dochodu. Zatem w grudniu dochód wyniósł 1 024 zł. W trakcie wywiadu A. N. poinformowała o konflikcie z rodzicami, w których mieszaniu przebywa. W związku z konfliktem zakupiła lodówkę, stojak na buty, zamek do drzwi pokoju, a także sprzęt RTV, ubrania dla siebie i syna oraz zabawki dla syna. W trakcie wywiadu została zobowiązana do dostarczenia potwierdzeń zakupu powyższych rzeczy. A. N. dostarczyła paragon zakupu chłodziarki, nie przedstawiła natomiast innych dokumentów potwierdzających dokonane zakupy. Organ wskazał, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie znaleziono podstaw do przyznania A. N. pomocy w formie zasiłku celowego na dofinasowanie zakupu lodówki. Przedstawiony rachunek z dnia 7 lipca 2018 r. (powinno być 2017 r. ) na zakup chłodziarki na kwotę 369,00 zł świadczy o tym, że Wnioskodawczyni posiadała środki na ten cel i ta potrzeba została już zaspokojona. Do dnia wydania decyzji A. N. nie przedłożyła dokumentów potwierdzający zakup przedmiotów, których dotyczył wniosek. Nieprzedstawienie dokumentacji potraktowano jako brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji, a taki obowiązek spoczywa na osobie, która stara się o udzielenie pomocy finansowej. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła A. N., zarzucając naruszenie: - art. 75 kpa, poprzez nieuprawnioną odmowę dopuszczenia dowodu z paragonów i faktur na zakup sprzętu oraz protokołu z wizyty pracowników socjalnych, którzy stwierdzili zakup sprzętów, a mimo to odmówili przyznania pomocy finansowej poprzez brak zwrotów poniesionych kosztów na zakup sprzętu, pomimo iż z powyższego przepisu wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności dowodem mogą być dokumenty i oględziny; - art. 11 kpa, poprzez zaniechanie wyjaśnienia motywów jakim kieruje się organ przy załatwianiu sprawy i odmowy wyjaśnienia jakie dowody powinna przedstawić, by uzyskać zwrot poniesionych wydatków; - art. 7a kpa, poprzez odmowę rozstrzygnięcia na korzyść Strony pomimo pojawiających się w sprawie wątpliwości, tj. bezpodstawnej odmowy uwzględnienia niezdolności do pracy orzeczonej przez lekarza specjalistę z zakresu chorób wewnętrznych, co doprowadziło do błędnego uznania, że w sposób nieuzasadniony odmawiam podjęcia zatrudnienia; - art. 7b kpa, poprzez zaniechanie współpracy organu administracji publicznej oraz pominięcie interesu obywatela poprzez odmowę przyznania zasiłku, pomimo iż sytuacja majątkowa i rodzinna uzasadnia udzielenie pomocy społecznej; oraz art. 8 kpa., - art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do braku współdziałania i przyjęcia postawy roszczeniowej, podczas gdy każdorazowo odwołująca się składa obszerne wyjaśnienia i wszelkie niezbędne dokumenty, a zatem współdziała z pracownikami socjalnymi; - art. 39 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, poprzez nieprzyznanie zasiłku celowego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w tym na zakup odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych sprzętów w domu i napraw w domu. Decyzją z dnia 14 września 2018 r. ([...]) na podstawie art. 4, 8 ust. 1 pkt 2, art. 11 ust. 2, art. 39 ustawy o pomocy społecznej, §1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, art.138 §1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, co następuje: Kryterium dochodowe dla osoby w rodzinie, uprawniające do przyznania wnioskowanego świadczenia określone zostało w przepisie art. 8 ust. l pkt 2 ustawy o pomocy społecznej w zw. z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej i wynosi obecnie 514 zł. Ponadto w myśl art. 7 pkt 4 ustawy, pomocy społecznej udziela się osobom m. in z powodu bezrobocia. Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem A. N. ze stycznia 2018 r. Z akt sprawy wynika, że w grudniu 2017 r. czyli w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku, dochód rodziny Wnioskodawczyni, która prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z synem M., wyniósł 1 024 zł. Na dochód ten składały się: zasiłek rodzinny na syna w kwocie 124 zł, alimenty na syna w kwocie 800 zł, alimenty na Wnioskodawczynię w kwocie 400 zł. Ponadto dochód Strony należało pomniejszyć o alimenty na syna w wysokości 300 zł, które wpłacane są byłemu mężowi. W świetle powyższego należy przyjąć, że dochód na osobę w rodzinie w przeliczeniu na osobę wyniósł 512 zł, a więc nie przekroczył kryterium dochodowego umożliwiającego przyznanie pomocy. Jak stanowi przepis art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym lub asystentem rodziny, o którym mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub nieuzasadniona odmowa podjęcia lub przerwanie szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, wykonywania prac interwencyjnych, robót publicznych, prac społecznie użytecznych, a także odmowa lub przerwanie udziału w działaniach w zakresie integracji społecznej realizowanych w ramach Programu Aktywizacja i Integracja, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Z kolei zgodnie z art. 4 ustawy, osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Celem pomocy społecznej nie jest trwałe wyręczanie beneficjenta w zaspokajaniu jego potrzeb bytowych, ale udzielanie wsparcia po to, aby jak najszybciej był on w stanie samodzielnie zaspokajać swe potrzeby. Pomoc ma charakter przejściowy i zakłada wykształcenie odpowiednich postaw u osób z niej korzystających w celu pokonania życiowych trudności (tak I. Sierpowska, Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. IV, WKP 2017). Kolegium wiadomym jest z urzędu, że odwołująca się w marcu 2017 r. podjęła starania o ustalenie stopnia niepełnosprawności, jednakże postępowanie przed Powiatowym Zespołem ds. Orzekania o Niepełnosprawności zostało zawieszone do czasu skompletowania niezbędnej dokumentacji medycznej. Wniosek został złożony bez dołączenia stosownej dokumentacji. W trakcie toczącego się postępowania administracyjnego organ I instancji zobowiązał A. N. do złożenia wymaganej dokumentacji medycznej w celu odwieszenia postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności. W dniu 12 stycznia 2018 r. oraz 15 marca 2018r. ww. odmówiła podpisania zobowiązania w sprawie dostarczenia niezbędnej dokumentacji i odwieszenia postępowania w sprawie ustalenia stopnia niepełnosprawności. Wskazać należy, że zobowiązanie w powyższym zakresie było również kierowane do Odwołującej przez organ I instancji w trakcie wcześniej prowadzonych postępowań administracyjnych z Jej udziałem. A. N. wyjaśnia, że jest osobą niezdolną do pracy, na co przedstawia organowi I instancji kolejne zaświadczenia lekarskie wystawiane przez lekarza chorób wewnętrznych - specjalistę medycyny rodzinnej. Powyższe zaświadczenia lekarskie wydawane są od kilkunastu miesięcy, natomiast strona nie przedkłada żadnych zaświadczeń od lekarzy specjalistów. Zatem jej starania o wydanie orzeczenia o ustalenie stopnia niepełnosprawności nadal nie zostały poparte żadną dokumentacją. Fakt zawieszenia postępowania o ustalenie stopnia niepełnosprawności nie zwalnia A. N. z podjęcia starań o uzyskanie stosownych dokumentów w jak najkrótszym terminie. Jednocześnie w toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji Ww. nie przedstawiła dokumentów potwierdzających zakup przedmiotów objętych wnioskiem - zamka do drzwi pokoju, stojaka na buty, sprzętu RTV, ubrań dla Wnioskodawczyni i syna oraz zabawek dla syna. Wyjaśnić należy, że zasiłki celowe przyznawane są w ramach tzw. uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale nie nakazuje też spełnienia każdego żądania obywatela. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Bezsprzecznym bowiem jest, że przyznana konkretna pomoc musi mieć pokrycie w środkach finansowych, gdyż w przeciwnym wypadku nie mogłaby zostać faktycznie zrealizowana. Nie ulega zatem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż została wydana w ramach uznania administracyjnego, nie naruszając jednocześnie granic tego uznania. Na powyższą decyzję A. N. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 75 kpa poprzez nieuprawnioną odmowę dopuszczenia dowodu z paragonów i faktur na zakup sprzętu oraz protokołu z wizyty pracowników socjalnych, którzy stwierdzili zakup sprzętów, a mimo to odmówili przyznania pomocy finansowej; brak zwrotu poniesionych kosztów na zakup sprzętu pomimo, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności dowodem mogą być dokumenty i oględziny; - art. 11 kpa poprzez zaniechanie wyjaśnienia motywów, jakimi kieruje się organ przy załatwianiu sprawy i odmowy wyjaśnienia jakie dowody należy przedstawić by uzyskać zwrot poniesionych kosztów i wydatków; - art. 7a kpa poprzez odmowę rozstrzygnięcia na korzyść strony pojawiających się w sprawie wątpliwości tj. bezpodstawnej odmowy uwzględnienia niezdolności do pracy orzeczonej przez lekarza specjalistę z zakresu chorób wewnętrznych, co doprowadziło do błędnego uznania, że w sposób nieuzasadniony skarżąca odmawia podjęcia zatrudnienia; - art. 7 b kpa poprzez zaniechanie współpracy organu administracji publicznej oraz pominięcie interesu obywatela poprzez odmowę przyznania zasiłku, pomimo że sytuacja majątkowa i rodzinna skarżącej uzasadnia udzielenie pomocy społecznej; - art. 8 kpa tj. zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej; - art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do braku współdziałania i przyjęcia przez skarżąca postawy roszczeniowej, podczas gdy składała ona obszerne wyjaśnienia i wszelkie niezbędne dokumenty; - art. 39 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez nieprzyznanie zasiłku celowego w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej w tym na zakup odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w domu; - art. art. 7, 77 oraz art. 78 §1 kpa poprzez nieuwzględnienie wnioski dowodowego z dokumentów (faktur) przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych na podstawie których powinno być oparte rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz.U.2017.2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2016.270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie z powyższymi zasadami należało uznać, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dla dokonania oceny zaskarżonych decyzji konieczne jest odwołanie się do zasad ogólnych zawartych w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013.182 z późn. zm.), dalej u.p.s. lub ustawa. Stosownie do art. 2 ust. 1 tej ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Nie ulega więc wątpliwości, że pomoc społeczna ma na celu jedynie wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej, udzielane zaś świadczenia mają być adekwatne do sytuacji korzystających z pomocy, od których z kolei wymaga się współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo zgromadziły materiał dowodowy świadczący o tym, że skarżąca odmówiła pozytywnego współdziałania z organem pomocy społecznej. Powyższe stanowi przesłankę uzasadniającą odmówienie przyznania skarżącej pomocy finansowej w formie zasiłku celowego. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 u.p.s., celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc ta ma więc na celu wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb, do życiowego usamodzielnienia i integracji społecznej. Jednakże - zgodnie z art. 4 ustawy - osoby i rodziny korzystające z pomocy społecznej są obowiązane do współdziałania w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Ponadto stosownie do treści art. 11 ust. 2 tej ustawy, brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym, w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, może stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia, a nawet uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pomocy społecznej. Zatem przepisy cytowanej ustawy, nakładają na osoby korzystające z pomocy społecznej, obowiązek współdziałania z organami pomocy społecznej w rozwiązywaniu ich trudnej sytuacji życiowej. Ponadto świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznawane są dopiero po wykorzystaniu własnych zasobów, uprawnień i możliwości wnioskodawcy - jako ostatnie ogniwo systemu zabezpieczenia społecznego. Na osobie ubiegającej się o świadczenie z pomocy społecznej spoczywa obowiązek umożliwienia organowi dokonania ustaleń faktycznych, zgodnie z art. 4, art. 106 ust. 4 i art. 107 ust. 1, 4a, 5 i 5b u.p.s. mających zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zatem żeby otrzymać pomoc społeczną, należy w tym kierunku powziąć pewne wysiłki. Pierwszym wysiłkiem, jaki powinien uczynić ubiegający się o pomoc społeczną jest udzielenie organowi pomocy w ustaleniu sytuacji faktycznej. W niniejszej sprawie skarżąca nie uczyniła zadość obowiązkowi wynikającemu z ww. przepisów, skoro ostatecznie nie przekazała organowi pracownikowi socjalnemu dowodów zakupu przedmiotów, w związku z zakupem których ubiegała się od organów pomocy społecznej o zwrot poniesionych wydatków. W sprawie podkreślenia wymaga, że w toku postępowania przed organem pierwszej instancji skarżąca w okresie od 10 stycznia 2018 r. do 30 kwietnia 2018 r. pięciokrotnie zwracała się do organu z prośbą o przedłużenie terminu na dostarczenie dowodów zakupu i każdorazowo organ czynił zadość prośbie skarżącej. Skarżąca przedłożyła w załączeniu do odwołania od decyzji organu pierwszej instancji jedynie dowód zakupu chłodziarki, tj. dowód dostawy chłodziarki z dnia 7 lipca 2017 r. wraz z ceną, oraz zamka do drzwi z dnia 17 marca 2018 r. Nie przedstawiła natomiast dowodów zakupu stojaka na buty sprzętu rtv, ubrań dla siebie i syna oraz zabawek dla syna. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że nieprzedstawienie dowodu poniesionych wydatków stanowi przejaw braku współdziałania osoby ubiegającej się o pomoc z organami pomocy społecznej. Z powyższego wynika, że organ pierwszej instancji wydał prawidłową decyzję. Zachowanie skarżącej spowodowało że organ nie dysponował dowodami świadczącymi o zakupie wskazanych przez skarżącą przedmiotów i było przejawem braku współpracy skarżącej z organem. Słusznie też organ uznał, że skoro dowód zakupu chłodziarki pochodzi z lipca 2017 r.(k. 107 akt adm.), to należy przyjąć, że skarżąca dysponowała wówczas środkami finansowymi na jej nabycie. Odnośnie natomiast uzasadnienia przyczyn, dla których SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta, Sąd uznał, że rozstrzygnięcie to nie narusza prawa. Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt postępowania administracyjnego, skarżąca w marcu 2017 r. rozpoczęła starania o ustalenie stopnia niepełnosprawności i postępowanie to zostało zawieszone do czasu zgromadzenia przez skarżącą niezbędnej dokumentacji medycznej. Stan taki trwał więc przez półtora roku – tj. do dnia wydania przez SKO zaskarżonej decyzji. także na rozprawie skarżąca nie wskazała, aby sytuacja ta uległa zmianie. Okoliczności powyższe są nadto znane Sądowi z urzędu, gdyż skarżąca wskazuje na nie konsekwentnie w skargach na inne decyzji SKO. Organy prowadzące postępowanie nie otrzymały przez ten okres jakiegokolwiek dokumentu świadczącego o tym, że skarżąca gromadzi systematycznie niezbędną dokumentację lekarską, postępowanie o ustalenie stopnia niepełnosprawności pozostaje zawieszone. Nasuwają się więc poważne wątpliwości co do wskazywanych przez skarżącą faktów dotyczących gromadzenia dokumentacji lekarskiej, a brak dowodów świadczących o staraniach skarżącej należy ocenić jako przejaw braku dążenia przez skarżącą do wyjaśnienia możliwości podjęcia jakiegokolwiek zatrudnienia i wyjaśnienia w sposób wiążący swojego stanu zdrowia. Skarżąca formułuje natomiast pod adresem organów liczne zarzuty dotyczące zastraszania jej, grożenia i przymuszania do konkretnych działań. Sytuacja taka niewątpliwie wypełnia hipotezę przepisu art. 11 ust. 2 u.p.s. Decyzje podejmowane z uwzględnieniem powyższego przepisu są decyzjami uznaniowymi. Zatem, w ramach zakreślonych m.in. przepisami art. 2 i art. 4 u.p.s., postawa osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy podlega ocenie organu, od której to oceny zależy udzielenie bądź nieudzielanie świadczenia. Zdaniem Sądu, stan faktyczny kontrolowanej sprawy niewątpliwie wypełnia hipotezę przepisu art. 11 ust. 2 u.p.s. Ubocznie zauważyć też należy, że skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania przed organem pierwszej instancji zaświadczenia lekarskiego stwierdzającego brak możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem z powodu braku okularów. Zauważyć też należy, że zadania pomocy społecznej nie polegają na uwzględnianiu wszystkich wniosków u udzielenie pomocy finansowej ale jedynie na wspieraniu osób i rodzin w ich wysiłkach do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Analiza wniosku skarżącej wszczynającego postępowanie w sprawie wymaga stwierdzenia, że pomoc społeczna nie polega na przyznawaniu ograniczonych przecież środków rozdysponowywanych do bardzo licznego grona beneficjentów, na zakup sprzętu rtv, stojaków na buty, czy zabawek dla syna skarżącej będącego w wieku szkolnym, bez wskazania konkretnego przedmiotu, niezbędnego np. w edukacji syna czy też z uwagi na stan zdrowia. Z analizy akt sprawy wynika, że niezasadny jest zarzut skargi wskazujący na niewyjaśnienie przez organy okoliczności faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonych decyzji. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia i w sposób wyczerpujący zasób środków dowodowych organów. Organy pomocy społecznej nie mają obowiązku wyczekiwania przez szereg tygodni na przedstawienie przez beneficjenta dowodów świadczących o poniesieniu konkretnych wydatków i tym samym na zgromadzenie niezbędnego materiału dowodowego. Niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów art. 7a i 7b kpa. Art. 7a kpa nakazuje rozstrzyganie na korzyść strony w przypadku istnienia wątpliwości co do treści normy prawnej - zastosowane w sprawie przepisy nie rodzą wątpliwości co do ich treści. Natomiast art. 7b kpa formułuje zasadę współdziałania organów administracji publicznej, która to sytuacja nie miała miejsca w kontrolowanej sprawie. Skoro więc zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione a jednocześnie Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja kontrolowana stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, skargę należało oddalić. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt. I sentencji wyroku. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu skarżącej orzeczono na podstawie art. 250 § 1 ppsa, ustalając jego wysokość na podstawie § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2016.1714 z późn. zm.) – jak w pkt II sentencji wyroku.