III SA/Kr 1206/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Hanna Knysiak-Sudyka Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej A Sp. z o.o. w B na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zapewnienia wymagań higienicznych i zdrowotnych skargę oddala Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej jako WIS) decyzją z dnia 26 września 2019 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (PIS) nr [...] z dnia [...] 2019 r., dotyczącej zapewnienia bezpośredniego połączenia gabinetu urologicznego z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym wyposażonym w bidet. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 29 maja 2019 r. przeprowadzono w Niepublicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej "A" Sp. z o. o, w B przy ul. P, kontrolę kompleksową w zakresie stanu sanitarnohigienicznego obiektu oraz postępowania z odpadami medycznymi. Kontrola została przeprowadzona przez upoważnionych przedstawicieli Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Z kontroli tej sporządzony został w dniu 29 maja 2019 protokół kontroli nr [...], znak: [...]. W trakcie kontroli stwierdzono m. in. nieprawidłowość: brak bezpośredniego połączenia gabinetu urologicznego z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym wyposażonym dodatkowo w bidet, co narusza wymagania określone w Załączniku nr 2 pkt 5 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U. z 2019 r. poz. 595) - zwanego dalej "rozporządzeniem". Prezes Zarządu NZOZ "A" Sp. z o. o. Dyrektor A – [...] M. S. pismem z dnia 10 czerwca 2019 r. znak: [...] złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli w części III Wyniki kontroli w pkt 3 "Nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli z podaniem przepisów prawnych, które naruszono", w którym zakwestionował zapis nieprawidłowości dotyczący Gabinetu Urologicznego. Działając imieniem NNOZ "A" Spółka z o.o., zarzucił, że zakwalifikowanie gabinetu lekarskiego, znajdującego się w ambulatorium, jako naruszającego treść Załącznika nr 2 pkt 5 rozporządzenia jest niezgodne ze stanem faktycznym. W ambulatorium funkcjonuje gabinet lekarski, w którym przyjmuje urolog i w którym jest wykonywane badanie USG oraz badanie "per rectum" i nie ma on bezpośredniego połączenia z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym wyposażonym dodatkowo w bidet. Zdaniem Prezesa Zarządu w rozporządzeniu brak jest przepisu wskazującego na konieczność zapewnienia w gabinecie lekarskim o profilu urologicznym pomieszczenia sanitarno-higienicznego wyposażonego dodatkowo w bidet. Wymóg taki dotyczy gabinetu ginekologicznego jak również ambulatoriów, w których udzielane są świadczenia w dziedzinie urologii. Strona skarżąca podniosła, że gabinet lekarski to nie to samo co ambulatorium. W ambulatorium istnieje pomieszczenie wykorzystywane do udzielania świadczeń z zakresu urologii, z którego jest bezpośrednie wejście do pomieszczenia higieniczno-sanitarnego wyposażonego dodatkowo w bidet. Jest to pomieszczenie, na które wskazują pracownicy PIS w protokole, zlokalizowane w tym samym budynku i pionie, co gabinet urologiczny. Pomieszczenie to jest wykorzystywane również przez poradnię chirurgiczną do wykonywania rektoskopii. Ponadto skarżący przesłał w załączeniu pismo z Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia Ministerstwa Zdrowia z dnia 7 września 2018 r. znak: [...] wyjaśniające sporną kwestię znaczenia słów "gabinet" i "ambulatorium". Następnie decyzją z dnia [...] 2019 r. znak: [...] PIS nakazał zapewnić bezpośrednie połączenie gabinetu urologicznego z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym wyposażonym w bidet. Termin wykonania decyzji ustalono do dnia 31 grudnia 2019 r. Jako podstawę prawną decyzji wskazano: art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 59, dalej jako "ustawa o PIS"), ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 151 ze zm. dalej jako "u.z.z.c.z.l."), ustawę z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (tj. Dz. U. z 2018 r.; poz. 2190 ze zm., dalej "u.o.l."), rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą ( Dz. U. z 2019 r., poz. 595, dalej "rozporządzenie"). Powodem takiego rozstrzygnięcia organu było zinterpretowanie spornego zapisu Załącznika nr 2 pkt 5 do rozporządzenia zgodnie z celem tej regulacji, tj. zapewniania pacjentom bezpieczeństwa i komfortu przed i po badaniu urologicznym. Organ pierwszej instancji stwierdził, że właściwe wyposażenie gabinetu urologii zapewnia możliwość przygotowania się pacjenta do badania i konsultacji lekarskiej oraz zapewnienie higieny po wizycie, a przemieszczanie się z pacjentem w trakcie wizyty lekarskiej po przychodni może być niekomfortowe dla pacjenta i lekarza oraz niepotrzebnie wydłuża czas wizyty lekarskiej. W odwołaniu NZOZ "A" Sp. z o.o. w B zarzuciła brak podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji PIS oraz nieprawidłową interpretację istniejących przepisów rozporządzenia. W związku z powyższym strona wniosła o: uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania albo uchylenie decyzji i rozstrzygnięciem przez organ odwoławczy sprawy, co do jej istoty. W odwołaniu powtórzona została argumentacja zawarta w zarzutach do kontroli. Skarżący wytknął również pominięcie interpretacji Dyrektora Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia znak: [...] z dnia 7 września 2018 r. w toku postępowania administracyjnego bez podania powodu. Skarżący ponownie wyjaśnił, że w gabinecie urologicznym nie są wykonywane badania wymagające skorzystania przez pacjenta z pomieszczenia higieniczno-sanitarnego wyposażone w bidet przed i po badaniu. Wskazano przy tym, że inne świadczenie zdrowotne w dziedzinie urologii tj. badanie uroflowmetryczne, wykonywane jest gabinecie mającym bezpośrednie połączenie z pomieszczeniem higieniczno - sanitarnym wyposażonym w bidet. Następnie NZOZ zgłosił konieczność uzupełnienia zebranego materiału dowodowego o nowy dowód - o umowę na udzielanie świadczeń zdrowotnych z dnia 1 maja 2010 r., zawartą pomiędzy odwołującym się a ZOZ (Szpitalem Powiatowym w O), na mocy której, między innymi strona skarżąca zleca ZOZ w O wykonywanie badań USG transrektalnych pacjentów NZOZ "A". Ponadto zwrócono uwagę, że w gabinecie lekarskim udzielającym świadczeń z zakresu urologii nie są wykonywane zabiegi z naruszeniem powłok ciała ani badania, przy wykonaniu których pacjent powinien skorzystać z urządzeń sanitarnych. Poza typowym badaniem lekarskim, w gabinecie wykonywane jest także badanie USG, ale tylko w zakresie USG jamy brzusznej. Po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym i przytoczoną w odwołaniu argumentacją, WIS uznał, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W odniesieniu do znaczenia słów "ambulatorium" i "gabinet" WIS podkreślił, że w orzecznictwie i doktrynie w pełni aprobowane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że właściwe stosowanie prawa nie może ograniczać się wyłącznie do stosowania literalnej wykładni przepisu (uchwała 7 sędziów NSA z dnia 29 maja 2000 r.). Wykładnia gramatyczna jest bowiem tylko jednym ze sposobów wykładni przepisu i winna być ona uzupełniania w zależności od charakteru danej regulacji wykładnią historyczną, systemową, funkcjonalną oraz celowościową. Organ zwrócił uwagę, że w dokumentacji przekazanej przez stronę znajduje się opinia Zastępcy Dyrektora z Departamentu Systemu Zdrowia Ministerstwa Zdrowia (pismo z dnia 18 czerwca 2019 r. znak: [...]), w której dokonano interpretacji spornego przepisu rozporządzenia wskazując, że niewątpliwie intencją prawodawcy było zapewnienie pacjentom badanym w gabinetach i ambulatoriach bezpieczeństwa, komfortu, oraz poszanowania intymności przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Wobec powyższego WIS mając na uwadze właśnie intencję prawodawcy zapewnienia pacjentom bezpieczeństwa, komfortu i poszanowania intymności przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych, stanął na stanowisku, iż celowym jest przyjęcie "węższego znaczenia" dla określenia ambulatorium. Pacjent w czasie badania, przed lub po badaniu powinien mieć zapewniony dostęp do pomieszczenia sanitarno-higienicznego, z którego może skorzystać. Dlatego też ustawodawca pomieszczenie higieniczno-sanitarne wyposażone w bidet przypisał do ust. 5 (załącznik nr 2) rozporządzenia, wskazując na konieczność bezpośredniego połączenia takiego pomieszczenia m.in. z ambulatorium (gabinetem), w którym są udzielane świadczenia zdrowotne w dziedzinie urologii. Ustawodawca wskazuje tylko jeden przypadek, w którym obowiązek ten został zniesiony i dotyczy sytuacji, gdy praktyka zawodowa lekarza jest wykonywana w lokalu mieszkalnym (§ 14 ust. 3 ww. rozporządzenia). Organ odwoławczy przyznał zatem rację organowi pierwszej instancji, że właściwe wyposażenie gabinetu urologii zapewnia możliwość przygotowania się pacjenta do badania i konsultacji lekarskiej oraz zapewnienie higieny po wizycie, a przemieszczanie się z pacjentem w trakcie wizyty lekarskiej po podmiocie lekarskim, może być niekomfortowe dla pacjenta i lekarza oraz niepotrzebnie wydłuża czas wizyty lekarskiej. Ponadto, przyjmując szerszą definicje pojęcia "ambulatorium", bezcelowym byłoby wyodrębnienie w rozporządzeniu przedmiotowego obowiązku do osobnego punktu. Wystarczającym byłoby dodanie w ust. 6 załącznika 2 do rozporządzenia "W ambulatoriach znajduje się co najmniej jedno pomieszczenie higieniczno-sanitarne", sformułowania o konieczności wyposażenia ww. pomieszczenia w bidet, w przypadku udzielania świadczeń z zakresu urologii w obrębie ambulatorium (przychodni). W kwestii opinii Dyrektora Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia, z dnia 7 września 2018 r. znak: [...] podniósł, ze PIS faktycznie nie odniósł się do ww. korespondencji z 2018 r., jednakże nie wpływa to na rozstrzygnięcie w sprawie. Powołana korespondencja nie stanowi wykładni prawa. Odnosząc się do argumentacji strony, że w gabinecie urologicznym nie są wykonywane badania wymagające skorzystania przez pacjenta z pomieszczenia higieniczno-sanitarnego wyposażonego w bidet, WIS wyjaśnił, że ustawodawca nie określa jaki zakres świadczeń zdrowotnych udzielany jest w gabinecie urologicznym. Stąd też należy wywieść, że bez względu na to, czy urolog udziela konsultacji, czy przeprowadza badanie lub drobny zabieg, gabinet w którym są świadczone usługi z zakresu urologii ma spełniać ww. wymagania prawne. W oparciu o zebrany materiał dowodowy ustalono, że w ramach świadczeń z zakresu urologii oprócz porad lekarskich wykonywane są również badania diagnostyczne, tj. badanie "per rectum", USG, oraz badanie uroflowmetryczne. Wprowadzona przez stronę organizacja, dotycząca wykonywania badań z zakresu urologii (badanie uroflowmetryczne) poza gabinetem urologicznym świadczy o celowości zapewnienia bezpośredniego połączenia gabinetu urologicznego z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym wyposażonym dodatkowo w bidet. Przyjęte przez NZOZ "A" rozwiązanie nie wypełnia jednak obowiązku określonego rozporządzeniem. Stan faktyczny wskazuje na wykonywanie w gabinecie zabiegowym świadczeń z zakresu urologii, co jest zgodnie z rozporządzeniem. Równocześnie jednak gabinet urologiczny nie ma bezpośredniego połączenia z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym wyposażonym dodatkowo w bidet, co jest z rozporządzeniem niezgodne. Nadto organ ustalił, że udzielanie świadczeń zdrowotnych w dziedzinie urologii w ambulatorium (przychodni) NZOZ "A" Sp. z o.o. stwarza możliwości organizacyjne zapewnienia pacjentom, również tym wymagającym diagnostyki i leczenia w zakresie urologii, odpowiednich warunków sanitarno-higienicznych, zgodnie z rozporządzeniem, a to ze względu na dużą powierzchnię budynku, w którym mieści się gabinet. Po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego, WIS podzielił stanowisko PPIS wyrażone w zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (dalej jako "WSA") na powyżej opisaną decyzję, NZOZ "A" Sp. z o.o. w B wniosła o uchylenie decyzji [...] z dnia 29.09.2019 r. w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz o dopuszczenie opinii biegłego sądowego z zakresu urologii na okoliczności podane w uzasadnieniu skargi, jak i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca spółka podała, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z rozporządzeniem, w którym nie wskazano, że gabinet urologiczny musi mieć bezpośrednie połączenie z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym wyposażonym dodatkowo w bidet. Minister Zdrowia wyraźnie podkreślił, że wymóg ten dotyczy "gabinetu badań ginekologicznych oraz ambulatoriów, w których udzielane są świadczenia zdrowotne w dziedzinie urologii lub o charakterze inwazyjnym w zakresie dolnego odcinka przewodu pokarmowego." Gdyby intencją Ministra Zdrowia było to, by pomieszczenie higieniczno-sanitarne było dostępne bezpośrednio z gabinetu urologicznego, to wskazałby na to w rozporządzeniu literalnie tak, jak to zrobił w przypadku gabinetu badań ginekologicznych. Analogicznie, nie wskazał również, że w poradni gastroenterologicznej i w poradni proktologicznej ma być bezpośrednie połączenie z pomieszczeniem sanitarno-higienicznym wyposażonym w bidet. Wyraźnie zaznaczył, że taki wymóg dotyczy "ambulatorium o charakterze inwazyjnym w zakresie dolnego odcinka przewodu pokarmowego" a większość badań diagnostycznych w urologii ma taki charakter. Wymóg dotyczący połączenia ambulatorium z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym wyposażonym w bidet jest w Poradni Skarżącego spełniony - badania uroflowmetryczne (które nie mają charakteru inwazyjnego) wykonywane są w pracowni diagnostycznej z bezpośrednim dostępem do pomieszczenia sanitarno-higienicznego, wyposażonego w bidet. Pacjent na badanie uroflowmetryczne zgłasza się do pracowni diagnostycznej będącej częścią ambulatorium urologicznego. W odpowiedzi na skargę WIS wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 września 2019 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego zobowiązującą skarżącego do zapewnienia bezpośredniego połączenia gabinetu urologicznego z pomieszczeniem higieniczno-sanitarnym wyposażonym w bidet. Podstawy prawnej tak sformułowanego nakazu organ upatruje w Załączniku nr 2 pkt 5 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2019 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność leczniczą (Dz.U. z 2019 r. poz. 595) - zwanego dalej "rozporządzeniem". Stan faktyczny sprawy przedstawiony w uzasadnieniu decyzji nie jest sporny, natomiast sporną jest kwestia wykładni pkt 5 załącznika nr 2 do w.w rozporządzenia, gdzie przewidziany jest obowiązek bezpośredniego połączenia gabinetu badań ginekologicznych oraz ambulatoriów, w których udzielane są świadczenia zdrowotne w dziedzinie urologii, lub o charakterze inwazyjnym w zakresie dolnego odcinka przewodu pokarmowego, z pomieszczeniem higieniczno–sanitarnym wyposażonym dodatkowo w bidet. W ocenie strony skarżącej z literalnej treści tego przepisu wynika konieczność rozróżnienia pomiędzy pojęciem gabinetu a ambulatorium , a wymóg bezpośredniego połączenia z pomieszczeniem higieniczno –sanitarnym wyposażonym także w bidet, dotyczy wówczas ( w świetle tego przepisu ) gabinetu ginekologicznego, natomiast nie dotyczy gabinetu urologicznego, a jedynie ambulatorium , gdzie udzielane są świadczenia z zakresu urologii o ile mają charakter inwazyjny. Natomiast w spornym gabinecie nie są wykonywane żadne badania inwazyjne (włącznie usg jamy brzusznej. W razie potrzeby badania wykonywane są poza gabinetem na terenie tego samego budynku, gdzie zapewnione są powyższe wymagania co do pomieszczeń higieniczno sanitarnych. Potwierdzeniem zachowania tych wymagań jest wspomniana umowa Szpitalem Powiatowym w O. Natomiast zdaniem organów wspomniany przepis nie daje żadnych podstaw do zróżnicowania wymagań dotyczących gabinetu urologicznego i ambulatorium, bowiem priorytetową kwestią jest cel wspomnianej regulacji, jako zmierzającej do zapewnienia pacjentom komfortu, co oznacza, że wykładnia językowa nie jest wystarczająca do ustalenia znaczenia a w konsekwencji rzeczywistego zakresu zastosowania tego przepisu. Rozstrzygniecie tego sporu, w sytuacji braku definicji legalnych spornych pojęć, których zakres nie jest ostry, musi uwzględnić rudymentarną regułę wykładni, nakazującą w przypadku wątpliwości co do wyniku wykładni językowej, a takie w rozważanym przypadku zaistniały, decydujący jest wynik wykładni celowościowej. Skoro celem rozważanych unormowań był komfort i poszanowanie intymności pacjenta, to brak jest jakichkolwiek podstaw do rozróżnienia, z punktu widzenia przypisania wymagań, innych w stosunku do gabinetu urologicznego, a innych dla ambulatorium. Świadczy o tym już choćby zdanie ostatnie punktu 5 Złącznika nr 2, stanowiące lex specialis w stosunku do rozwiązań przewidzianych dla gabinetów i ambulatoriów, o których mowa w tym przepisie, mianowicie dopuszcza się możliwość zapewnienia pomieszczenia higieniczno-sanitarnego niepodłączonego bezpośrednio z gabinetem w przypadku gdy praktyka zawodowa wykonywana jest w lokalu mieszkalnym. Jest to istotny argument dla potwierdzenia, że zasadę stanowi obowiązek wyposażenia gabinetu urologicznego w w.w pomieszczenie higieniczno – sanitarne. Unormowanie to przeczy przekonaniu strony skarżącej, że gdyby ustawodawca przewidział identyczność wymagań w tym zakresie zarówno w stosunku do gabinetu ginekologicznego jak i urologicznego, to wyraziłby to, wprost, co należy rozumieć, że bez potrzeby odwoływania się do wykładni systemowej czy celowościowej. Należy jednak w tym miejscu przypomnieć, że prawo jest uporządkowanym zbiorem przepisów składających się na system prawa, co pozwala organom stanowiącym je na uniknięcie kazuistycznych sformułowań. Dla odczytania znaczenia rozumianego jako ustalenie zakresu zastosowania przepisów w których "zakodowane" są normy prawne, koniecznym jest uwzględnienie umieszczenia przepisów składających się na sens tej normy w systemie prawa. Podniesione w skardze okoliczności dotyczące faktycznej organizacji świadczeń zdrowotnych pomiędzy gabinetem urologicznym a innymi pomieszczeniami służącymi do diagnostyki wykonywanej w ramach funkcjonowania gabinetu urologicznego, nawet, jeśli faktycznie zapewniają wystarczający stopień komfortu pacjenta nie mogą być przez Sąd oceniane, bowiem stanowiłoby to przekroczenie kompetencji sądu administracyjnego, który uprawniony jest jedynie do badania legalności, tj. zgodności z prawem przyjętych przez stronę skarżąca organizacyjnych rozwiązań. Zdaniem Sądu organy dokonały prawidłowej, zgodnej z zasadami wykładni, przepisów mających zastosowanie w sprawie. Sąd nie dopatrzył się uchybień przepisom postepowania skutkujących koniecznością eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, ani też prawa materialnego. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.